من فهمیده بودم، قدرت در پذیرش است و ثبات در جلو رفتن.
پس
با اشک‌هایم
با بی‌خوابی‌هایم
با اضطراب‌هایم
با ترس‌هایم
با غم‌هایم
با نگرانی‌هایم
با خشم‌هایم
و با شادی‌هایم
میخندیدم، میرقصیدم و به جلو میرفتم.
اکنون به سوالی که معلم سوم راهنمایی‌ام بر تخته نوشته بود فکر میکردم: «زندگی چیست؟».
و حال جواب را در درون خودم پیدا کرده بود،
شاید زندگی یعنی در سکوت، شادمانه اما آرام، گذر کردن.