Forward from: آسایشگاه ۶۲
#بازنشر به مناسبت اجرای دوباره / تا 25 دی ماه هر روز یک ربع مانده به ساعت 19 - مجتمع فرهنگی هنری 29 بهمن تبریز
یادداشتی برای اجرای #نمایش پاشا، به قلم #شهریار_شفیعی
(یک)
با تجربه قبلی از دو کار درخشان این کارگردان (پنچری و زیرزمین) قرار بود «پاشا» سومین نمایش از خانم نازیلا ایرانزاد بنام باشد که با شوق تمام به دیدنش بشتابم.
اعتراف کنم قبلا از دیدن پوستر، پیش زمینه تاریخی نمایش، به ذهنم نرسیده بود. با توجه به برخی تجربه ها، از در نیامدن نمایشهایی که صرفا راوی برهه ای از تاریخند، «ای کاش» بر زبانم چرخید که «پاشا» از این جنس نباشد.
(دو)
مایل به تقسیم اقشار جامعه به چند گروه نیستم اما ناگزیرم از عُرف. چیزی که من در «پاشا» دیدم، داشتن پیامی برای هر طیفی از جامعه بود. چه فرهیخته، هنرمند و الیت و چه غیر اینها.
«پاشا» یک روایت جدید، در بستر روایت و زمینه تاریخی ست. روایت اصلی آن، یعنی فرستادن مردی زن پوش به درون دار و دستهٔ زینب پاشا به عنوان نفوذی، گمان نمی کنم در آن برهه از تاریخ مصداق عینی داشته باشد و به نظر می رسد زاییدهٔ ذهن نویسنده بوده که از این منظر، مخاطب این نمایش، با روایتی صرفا تاریخی رو به رو نیست، چون برای تماشای فیلم مستند به سالن نیامده ست.
(سه)
از گویش و واژگان رایج دوره زینب پاشا اطلاع دقیقی ندارم ولی قاعدتا با ترکیِ امروزِ تبریز، فرق داشته. به گمانم، نویسنده در تلاش بوده، متنی نزدیک یا عین زبان امروز تبریز را بنویسد، که با چشم پوشی از چند واژه نا متجانس، موفق بوده ست. این قرابت، موجب وسیع شدن دایره مخاطبان شده و از دیگر نکات برجستهٔ متن، بهره گیری نویسنده از کلام موزون و برخی اشعار فولکلور است.
ای کاش جناب اکبر شریعت، زبان دیگری برای «شاپشال» در نظر می گرفت. این نظامی روسی، خیلی خوب ترکی حرف می زد که به نظرم، نباید اینطور می شد.
نکتهٔ برجستهٔ دیگر، طنزِ همواره جاری در متن است. طنزی عاری از لودگی.
(چهار)
صحنه بندی های بی نقص و درگیر کردن تماشاچی با صحنه، نکات قابل توجه «پاشا» هستند. به نظر من، این نمایش، در هر جایی غیر از بلک باکس اجرا می شد، در نمی آمد.
دور تا دور نشستن تماشاچی، صمیمیتی به او می بخشید که خود را جزئی از صحنه بداند و گذر زمان معنی خود را از دست بدهد. البته به این بی معنایی، موزیکال بودن نمایش را هم اضافه کنید که مدیون کار خوبِ آقای شاهرخ پناهی فرد است.
(پنج)
مهدی سمساری، باز هم به خوبیِ تمام، از پس کاراکتر «پیرمرد» برآمده بود، محمدرضا قنبری که کاملا همذات نقشش بود و با پارازیت های خنده آورش، همواره صحنه را پرنشاط حفظ کرده بود. علی عباس پور، بازیگر نقش شوکت، از هر جنبه بازیگری که به نقشش نگاه کنیم، عالی بود. انتخاب بازیگر «شاپشال» یعنی زیرکیِ به تمام معنا. بسیار انتخاب خوبی بود.
با توجه به وجود عکس های واقعی از «زینب پاشا» منتظر دیدن بازیگری دقیق تر و شبیه تری بودم که میسر نشد.
نکته ی دیگر، در مورد تعویض صحنه هاست. کاش آمدن نور، کمی با تاخیر اتفاق می افتاد تا ما خروج بازیگران صحنه قبل را نبینیم. گرچه نکتهٔ مثبت این موضوع، خروج بازیگران، همراه با حفظ نقش خود بود.
(شش)
قضاوت من از عمل «شوکت» -هرچند از سر جبر نداری و بی پولی و بی گندمی- مصداق خیانت بود. خیانتی به جریانِ برحق زینب پاشا.
اما «ماه شرف». تقدیر او را سر راه «شوکت» قرار داد تا او ناخواسته ثابت کند که عشق، همواره نجات دهنده ست. هرچند عاقبتِ نجات یافته، بالای دار باشد.
از کمی غیر طبیعی بودن صحنه تیر خوردن شوکت و ماه شرف که بگذریم، تاثیرگذارترین صحنه برای من، صحنه اعدام و قبول طناب دار، با همان پوشش زنانه بود.
(آخر)
تئاتر، هنوز نفس میکشد.
@Asayeshgahe62
یادداشتی برای اجرای #نمایش پاشا، به قلم #شهریار_شفیعی
(یک)
با تجربه قبلی از دو کار درخشان این کارگردان (پنچری و زیرزمین) قرار بود «پاشا» سومین نمایش از خانم نازیلا ایرانزاد بنام باشد که با شوق تمام به دیدنش بشتابم.
اعتراف کنم قبلا از دیدن پوستر، پیش زمینه تاریخی نمایش، به ذهنم نرسیده بود. با توجه به برخی تجربه ها، از در نیامدن نمایشهایی که صرفا راوی برهه ای از تاریخند، «ای کاش» بر زبانم چرخید که «پاشا» از این جنس نباشد.
(دو)
مایل به تقسیم اقشار جامعه به چند گروه نیستم اما ناگزیرم از عُرف. چیزی که من در «پاشا» دیدم، داشتن پیامی برای هر طیفی از جامعه بود. چه فرهیخته، هنرمند و الیت و چه غیر اینها.
«پاشا» یک روایت جدید، در بستر روایت و زمینه تاریخی ست. روایت اصلی آن، یعنی فرستادن مردی زن پوش به درون دار و دستهٔ زینب پاشا به عنوان نفوذی، گمان نمی کنم در آن برهه از تاریخ مصداق عینی داشته باشد و به نظر می رسد زاییدهٔ ذهن نویسنده بوده که از این منظر، مخاطب این نمایش، با روایتی صرفا تاریخی رو به رو نیست، چون برای تماشای فیلم مستند به سالن نیامده ست.
(سه)
از گویش و واژگان رایج دوره زینب پاشا اطلاع دقیقی ندارم ولی قاعدتا با ترکیِ امروزِ تبریز، فرق داشته. به گمانم، نویسنده در تلاش بوده، متنی نزدیک یا عین زبان امروز تبریز را بنویسد، که با چشم پوشی از چند واژه نا متجانس، موفق بوده ست. این قرابت، موجب وسیع شدن دایره مخاطبان شده و از دیگر نکات برجستهٔ متن، بهره گیری نویسنده از کلام موزون و برخی اشعار فولکلور است.
ای کاش جناب اکبر شریعت، زبان دیگری برای «شاپشال» در نظر می گرفت. این نظامی روسی، خیلی خوب ترکی حرف می زد که به نظرم، نباید اینطور می شد.
نکتهٔ برجستهٔ دیگر، طنزِ همواره جاری در متن است. طنزی عاری از لودگی.
(چهار)
صحنه بندی های بی نقص و درگیر کردن تماشاچی با صحنه، نکات قابل توجه «پاشا» هستند. به نظر من، این نمایش، در هر جایی غیر از بلک باکس اجرا می شد، در نمی آمد.
دور تا دور نشستن تماشاچی، صمیمیتی به او می بخشید که خود را جزئی از صحنه بداند و گذر زمان معنی خود را از دست بدهد. البته به این بی معنایی، موزیکال بودن نمایش را هم اضافه کنید که مدیون کار خوبِ آقای شاهرخ پناهی فرد است.
(پنج)
مهدی سمساری، باز هم به خوبیِ تمام، از پس کاراکتر «پیرمرد» برآمده بود، محمدرضا قنبری که کاملا همذات نقشش بود و با پارازیت های خنده آورش، همواره صحنه را پرنشاط حفظ کرده بود. علی عباس پور، بازیگر نقش شوکت، از هر جنبه بازیگری که به نقشش نگاه کنیم، عالی بود. انتخاب بازیگر «شاپشال» یعنی زیرکیِ به تمام معنا. بسیار انتخاب خوبی بود.
با توجه به وجود عکس های واقعی از «زینب پاشا» منتظر دیدن بازیگری دقیق تر و شبیه تری بودم که میسر نشد.
نکته ی دیگر، در مورد تعویض صحنه هاست. کاش آمدن نور، کمی با تاخیر اتفاق می افتاد تا ما خروج بازیگران صحنه قبل را نبینیم. گرچه نکتهٔ مثبت این موضوع، خروج بازیگران، همراه با حفظ نقش خود بود.
(شش)
قضاوت من از عمل «شوکت» -هرچند از سر جبر نداری و بی پولی و بی گندمی- مصداق خیانت بود. خیانتی به جریانِ برحق زینب پاشا.
اما «ماه شرف». تقدیر او را سر راه «شوکت» قرار داد تا او ناخواسته ثابت کند که عشق، همواره نجات دهنده ست. هرچند عاقبتِ نجات یافته، بالای دار باشد.
از کمی غیر طبیعی بودن صحنه تیر خوردن شوکت و ماه شرف که بگذریم، تاثیرگذارترین صحنه برای من، صحنه اعدام و قبول طناب دار، با همان پوشش زنانه بود.
(آخر)
تئاتر، هنوز نفس میکشد.
@Asayeshgahe62