نگاهی برعربستان قبل ازاسلام
نخستین متنی که در آن واژه ی عرب بر همه مردم جزیره العرب اعم از شهر نشین و بیابانگرد اطلاق شده و زبان مردم این سرزمین را عربی نامیده قرآن است.
غالب مورخین و محققین اسلامی تاریخ عرب را به غلط به دو فصل جداگانه عرب جاهلیت و اعراب مسلمان تقسیم می کنند و حد فاصل این دو دوره از تمدن را خط بارز ظهور اسلام می دانند. اصطلاح دوره جاهلیت با پیدایش اسلام بوجود آمد. این اصطلاح در ادبیات عرب بعد از هجرت محمد از مکه به مدینه صورت گرفته است و از راه تعصب و ایمان و اظهار فضل در راه زدودن تمدن اعراب قبل از پیدایش اسلام گام برداشته اند تا آن را به صورتی درآورده اند که عموم مردم، اعراب قبل از اسلام را وحشی, خونخوار, نادان و بی خرد و بدور از هرگونه انسانیت و تمدن پذیرفته اند.
ترقی ملل و افراد و حتی مذاهب همیشه به تدریج صورت می گیرد. وصول به مدارج عالی تمدن قبل از طی درجات پایین تر ،امکان ندارد. این حقیقت مسلم درباره تمدن اعراب قبل و بعد از ظهور اسلام نیز صادق است. چگونه می توان پذیرفت که فقط در طی چند سالی کوتاه عرب بدوی آدم کش و غارتگر فقط با گفتن لا اله الا الله به انسانی متمدن و بشر دوست تبدیل شده باشد. البته او دیگر بت نمی پرستید ولی تنها ترک بت پرستی دلیل خروج از جاهلیت و ورود به مدارج عالی تمدن نیست.
نخستین عاملی که در صدد زدودن تمام محاسن اعراب بر آمد خود اسلام بود که به مخالفت با تمام ارزش های اجتماعی نابودی اعراب اجداد خود برخاست. اسلام همه کاستی ها را به سیستم اجتماعی عرب قبل از اسلام نسبت داد و سعی نمود همه آثار نیک و بد آنان را باهم یکسره نابود سازد ولی در پایان خود مقهور تمدن دوران جاهلیت شد و برای آنکه خود را با باورهای مردم تطبیق دهد به ناچار تعداد کثیری از سنتها، عرف و عادات و حتی خرافات همان عرب جاهلیت را به صورت و عنوان احکام دستورات الهی در قران تثبیت کرد.
عرب بعد از پیدایش اسلام همان عرب قبل از ظهور اسلام با همان خصوصیات نژادی, صفات موروثی و عقاید سنتی بود او نیز مانند عرب قبل از اسلام برای بوسیدن سنگ سیاه به مکه می رفت. عرب مسلمان همان عرب غارتگر قدیمی بود که قوافل را در بیابان ها چپاول می کرد تنها (شیوه عمل)، بعد از اسلام تغییر کرد. به جای حملات انفرادی و یا چند نفری به طور دسته جمعی و به صورت یک قوم مبادرت به قتل و غارت می کردند.
اندیشه بیابان گردی, فردگرایی, خودرایی, میل به استبداد, پیکارهای دائم قبیله ای و... از جمله پدیده های وضعیت جغرافیایی این سرزمین بود. زندگی عرب کم عمق، مادی و خرافه پرست در سه چیز خلاصه می شد:زن، شراب و قتل و غارت. به واسطه داشتن همین صفات ذاتی و میل شدید به قتل و غارت اموال دیگران بود که در صدر اسلام در ردیف بهترین و رشیدترین سپاهیان دنیای آن روز قرار گرفتند و با سرعت همسایگان مقتدر خود را از پای درآوردند. سرشت عصبی آنان تیز هوشی و سرعت انتقال خارق العاده ای را به وجود آورده بود.چون رسم نوشتن در عربستان متداول نبود به ناچار تمام وقایع را به حافظه می سپردند. تمام هوش و خلاقیت آنها در سخنرانی, شعر و پاسخگویی متمرکز شده بود و حافظه بسیار قوی داشتند. حتی شهر نشینان نیز واجد همین خصوصیات بودند.
یکی از خصوصیات بارز اجتماعی این دوره از تمدن عرب، شیوه برده داری بود که بعد از ظهور اسلام و حملات پی در پی مسلمانان به کشورهای همجوار شیوع بیشتری یافت. بردگان ملک خصوصی شخص محسوب می شدند و مالکان حق داشتندبا کنیزان خود هر موقع که مایل باشند همخوابه شوند. محمد نیز تعدادی از این قبیل کنیزان همخوابه در خدمت خودداشت. خرید و فروش برده یکی از مشاغل پر درامد اعراب بود.
اسلام نه تنها این حرفه کثیف و استثمار انسان از انسان را نهی نکرد بلکه به آن رونق هم بخشید.
@Peace_Hope🥂
نخستین متنی که در آن واژه ی عرب بر همه مردم جزیره العرب اعم از شهر نشین و بیابانگرد اطلاق شده و زبان مردم این سرزمین را عربی نامیده قرآن است.
غالب مورخین و محققین اسلامی تاریخ عرب را به غلط به دو فصل جداگانه عرب جاهلیت و اعراب مسلمان تقسیم می کنند و حد فاصل این دو دوره از تمدن را خط بارز ظهور اسلام می دانند. اصطلاح دوره جاهلیت با پیدایش اسلام بوجود آمد. این اصطلاح در ادبیات عرب بعد از هجرت محمد از مکه به مدینه صورت گرفته است و از راه تعصب و ایمان و اظهار فضل در راه زدودن تمدن اعراب قبل از پیدایش اسلام گام برداشته اند تا آن را به صورتی درآورده اند که عموم مردم، اعراب قبل از اسلام را وحشی, خونخوار, نادان و بی خرد و بدور از هرگونه انسانیت و تمدن پذیرفته اند.
ترقی ملل و افراد و حتی مذاهب همیشه به تدریج صورت می گیرد. وصول به مدارج عالی تمدن قبل از طی درجات پایین تر ،امکان ندارد. این حقیقت مسلم درباره تمدن اعراب قبل و بعد از ظهور اسلام نیز صادق است. چگونه می توان پذیرفت که فقط در طی چند سالی کوتاه عرب بدوی آدم کش و غارتگر فقط با گفتن لا اله الا الله به انسانی متمدن و بشر دوست تبدیل شده باشد. البته او دیگر بت نمی پرستید ولی تنها ترک بت پرستی دلیل خروج از جاهلیت و ورود به مدارج عالی تمدن نیست.
نخستین عاملی که در صدد زدودن تمام محاسن اعراب بر آمد خود اسلام بود که به مخالفت با تمام ارزش های اجتماعی نابودی اعراب اجداد خود برخاست. اسلام همه کاستی ها را به سیستم اجتماعی عرب قبل از اسلام نسبت داد و سعی نمود همه آثار نیک و بد آنان را باهم یکسره نابود سازد ولی در پایان خود مقهور تمدن دوران جاهلیت شد و برای آنکه خود را با باورهای مردم تطبیق دهد به ناچار تعداد کثیری از سنتها، عرف و عادات و حتی خرافات همان عرب جاهلیت را به صورت و عنوان احکام دستورات الهی در قران تثبیت کرد.
عرب بعد از پیدایش اسلام همان عرب قبل از ظهور اسلام با همان خصوصیات نژادی, صفات موروثی و عقاید سنتی بود او نیز مانند عرب قبل از اسلام برای بوسیدن سنگ سیاه به مکه می رفت. عرب مسلمان همان عرب غارتگر قدیمی بود که قوافل را در بیابان ها چپاول می کرد تنها (شیوه عمل)، بعد از اسلام تغییر کرد. به جای حملات انفرادی و یا چند نفری به طور دسته جمعی و به صورت یک قوم مبادرت به قتل و غارت می کردند.
اندیشه بیابان گردی, فردگرایی, خودرایی, میل به استبداد, پیکارهای دائم قبیله ای و... از جمله پدیده های وضعیت جغرافیایی این سرزمین بود. زندگی عرب کم عمق، مادی و خرافه پرست در سه چیز خلاصه می شد:زن، شراب و قتل و غارت. به واسطه داشتن همین صفات ذاتی و میل شدید به قتل و غارت اموال دیگران بود که در صدر اسلام در ردیف بهترین و رشیدترین سپاهیان دنیای آن روز قرار گرفتند و با سرعت همسایگان مقتدر خود را از پای درآوردند. سرشت عصبی آنان تیز هوشی و سرعت انتقال خارق العاده ای را به وجود آورده بود.چون رسم نوشتن در عربستان متداول نبود به ناچار تمام وقایع را به حافظه می سپردند. تمام هوش و خلاقیت آنها در سخنرانی, شعر و پاسخگویی متمرکز شده بود و حافظه بسیار قوی داشتند. حتی شهر نشینان نیز واجد همین خصوصیات بودند.
یکی از خصوصیات بارز اجتماعی این دوره از تمدن عرب، شیوه برده داری بود که بعد از ظهور اسلام و حملات پی در پی مسلمانان به کشورهای همجوار شیوع بیشتری یافت. بردگان ملک خصوصی شخص محسوب می شدند و مالکان حق داشتندبا کنیزان خود هر موقع که مایل باشند همخوابه شوند. محمد نیز تعدادی از این قبیل کنیزان همخوابه در خدمت خودداشت. خرید و فروش برده یکی از مشاغل پر درامد اعراب بود.
اسلام نه تنها این حرفه کثیف و استثمار انسان از انسان را نهی نکرد بلکه به آن رونق هم بخشید.
@Peace_Hope🥂