از لبانم خنده های لاغرم را میبرند
دستهایِ نازکِ دور و برم را میبرند
عینِ این « آقا درخت»ِ پیرِ توی کوچه مان
خشک هایم را شکستند و ترم را میبرند
تا هوایی میشوم هر وقت دنبالِ خودم
پایِ صبرم را به زنجیر و پرم را میبرند
میبرندم تا که پرتابم کنند از شعرهام
با اسیدی ردِ پای آخرم را میبرند
من،حدودِ خستگی های خودم را می وزم
بادها جا مانده هایِ پیکرم را میبرند
مردمی که جام بر جامم مداوم میزنند
خوابهایِ صورتی دخترم را میبرند
این برادر گرگها که توی چاهم کرده اند
چشمهای روشنِ پیغمبرم را میبرند
شانه هایت را کم آوردم برایِ گریه هام
باورم را
باورم را
باورم را
میبرند
#پژمان_صفری
@pezhmansafarifumanاز کتاب آسمانی پر از غزل