احساس میکرد یک شبح بود. همه را میدید. همه را لمس میکرد. احساساتشان را درک میکرد اما از دید بقیه پنهان بود. گویی اورا نمیدیدند. هیچکس تلاشی برای دیدنش نمیکرد. مانند یک کتاب قدیمی و خوانده شده که در قفسه های کتابخانه رها شده بود. سرش تیر میکشید و احساساتش مانند تار عنکبوت، سرتاسر وجودش را دربر گرفته بودند و نفس کشیدن را برایش غیرممکن کرده بودند. اما او همچنان لبخند میزد. باوجود تمام درد هایش، دیگران را درآغوش میکشید. اما هربار بیشتر از قبل احساس تنهایی میکرد. اشک های شیشه ای اش از گوشه چشمش سر خوردند و آرام آرام پایین آمدند. احساس ضعف میکرد. او تنها چشمانی را میخواست که اورا ببینند. دستانی که بتواند گرمایشان را احساس کند و قلبی که اورا درک کند. آیا اینها خواسته ی زیادی بود؟...