از رنجی خسته ام که از آن من نیست. یهو شاملو میزنه رو شونم میگه از دردی گریستی که از آن تو نیست، آیدا از تو آشپزخونه میگه از لذتی جان گرفتی که از آن تو نیست. چند عصر پیش نشسته بودیم لب جدول رو به رو صندوق پست، فرهاد میخوند خسته ام از همه. زانوهامون کنار هم خوراک اتل متل، اوایل دی هوا خنک، باد شدید، گندم ها میرقصیدن. شاملو میگه بر خاکی نشستی که از آن تو است، میگم دم شما گرم، چای چسبید، میگه خب دیگه باید برم کلاغارو آب بدم؛ میره، میرم.