باران میبارید. نه برای شستنِ شهر؛
برای اینکه بوی گندِ آدمها کمتر به مشام برسد. زیر چراغی ایستاده بودم که بیشتر از من به خاموش شدن فکر میکرد.
میدانستم نمیآید.
بعضی انتظارها، فقط شکلِ دیگری از حماقتاند.
نامه هنوز در کشو بود؛
چند کلمه که از هر فحشی بیرحمتر بودند. خواستم پارهاش کنم، اما بعضی چیزها با پاره شدن از بین نمیروند؛
فقط تکهتکه میشوند و در آدم میمانند.
آن شب فهمیدم درد، رفتنِ آدمها نیست؛ ماندنِ ردّشان است.
باران هنوز میبارید.
من هنوز مانده بودم. آدمها نمیمیرند، میپوسند.
توی خاطرهها، توی نامههای مچاله، توی تهسیگارهای خیسخورده.
و من، من میپوسم، آرام، با همان سرعتی که عشقِ او روزی پوسید.
@rehan_sto|nazanin
برای اینکه بوی گندِ آدمها کمتر به مشام برسد. زیر چراغی ایستاده بودم که بیشتر از من به خاموش شدن فکر میکرد.
میدانستم نمیآید.
بعضی انتظارها، فقط شکلِ دیگری از حماقتاند.
نامه هنوز در کشو بود؛
چند کلمه که از هر فحشی بیرحمتر بودند. خواستم پارهاش کنم، اما بعضی چیزها با پاره شدن از بین نمیروند؛
فقط تکهتکه میشوند و در آدم میمانند.
آن شب فهمیدم درد، رفتنِ آدمها نیست؛ ماندنِ ردّشان است.
باران هنوز میبارید.
من هنوز مانده بودم. آدمها نمیمیرند، میپوسند.
توی خاطرهها، توی نامههای مچاله، توی تهسیگارهای خیسخورده.
و من، من میپوسم، آرام، با همان سرعتی که عشقِ او روزی پوسید.
@rehan_sto|nazanin