متوجهام که گذشته و آیندهی دیگران، امکان دارد گذشته و آیندهی من و ما باشد. لذا آیات قرآن را اینگونه میخوانم که مخاطبش من در همین زمان هستم نه فقط قومی در گذشته. نباید از سر نخوت و تکبر گمان کنم این سرگذشت از من بعید است. بدانم که کفر و ایمان به هم نزدیکند و «شرك نامحسوستر از راه رفتن مورچه در يك شب تاريك بر روى تخته سنگى سياه است». ترسناک است، جامعهای را ببینیم که ادعا دارند در جبههی حق هستند اما دچار تفرقه. هر فرد در درون آشفته و جمع نیز. چون نمیگوییم: «بخشی از حقیقت نزد من است.»، میگوییم: «حقیقت نزد من است.» آنان که به ریسمان الهی چنگ زدهاند، الفت دارند و متفرّق نمیشوند و آنها که به خاطر خدا با هم جمع شوند حتی اگر همدیگر را ندیده باشند، پیوند و نیرویشان قویست. اگر تفرقه هست یعنی دلهایمان به خاطر خدا جمع نشده و متوجه او نیست.
«شما آنها را جمع و متّفق میپندارید در صورتی که دلهاشان سخت متفرق است، زیرا آن قوم دارای فهم و عقل نیستند.» حشر آیه ۱۴✨✨
امام محمد باقر (ع): «حکمت، گمشدهی مؤمن است» یعنی ای مؤمنان! در برخوردهایمان جنگ بر سر پیروزی من و تو نباشد. به دنبال نور باشیم.
ریسمان
«شما آنها را جمع و متّفق میپندارید در صورتی که دلهاشان سخت متفرق است، زیرا آن قوم دارای فهم و عقل نیستند.» حشر آیه ۱۴✨✨
امام محمد باقر (ع): «حکمت، گمشدهی مؤمن است» یعنی ای مؤمنان! در برخوردهایمان جنگ بر سر پیروزی من و تو نباشد. به دنبال نور باشیم.
ریسمان