ستایش مدتهاست یک باور خیلی مهم
دارد:
اینکه دوستدختر رؤیاهایش جایی در این دنیا وجود دارد و فقط هنوز با پیک سریعالسیر به دستش نرسیده.
برای همین منتظر است یک روز بالاخره «حوریِ» قسمت او از راه برسد.
اما هیچوقت فکر نمیکرد آن اتفاق درست وسط حیاط هنرستان پیدایش کند.
رستا.
دختر سال دهمی رشته شبکه.
دختری با موهای مشکی فرفری، چشمهای رنگی و لبخندی که از همان اولین برخورد، ذهن ستایش را به هم میریزد.
حالا ستایش که همیشه آدمی آرام، منطقی و مسئولیتپذیر بوده، ناگهان خودش را درگیر احساسی میبیند که هیچ آمادگیای برایش نداشته.
«رستا؟»
«جانم؟»
«اون روز... از همون اولین باری که بهم خوردی...»
رستا لبخند زد.
«هوم؟»
ستایش دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید.
اما قبل از اینکه حرفی بزند، صدای جیغ یکتا از ته راهرو بلند شد:
«بچههاااااااا! من یه چیز فهمیدم!»
و هر دو با ترس برگشتند سمت صدا.
چون وقتی یکتا میگفت «یه چیز فهمیدم»، معمولاً قرار بود یک فاجعه اتفاق بیفتد...
https://t.me/+FwEPG41g3qs3ZTI0