این تیکه از کتاب ۱۹۸۴ از جورج اورول
خیلی قشنگه، میگه :
من کسی که دوستش داشتم را رها کردم، اتفاقا آدم ساختن و ادامه دادن هستم؛ اما اگر قرار باشد همیشه در حال تلاش کردن برای این باشم که بگویم «من وجود دارم» ترجیح میدهم فراموش شوم..
خیلی قشنگه، میگه :
من کسی که دوستش داشتم را رها کردم، اتفاقا آدم ساختن و ادامه دادن هستم؛ اما اگر قرار باشد همیشه در حال تلاش کردن برای این باشم که بگویم «من وجود دارم» ترجیح میدهم فراموش شوم..