گاهی زندگی آن‌قدر آرام و بی‌صدا آدم را تغییر می‌دهد که یک روز برمی‌گردی و می‌بینی دیگر شبیه گذشته نیستی. نه از روی اجبار، بلکه از دلِ تمام اتفاق‌هایی که از آن‌ها جان سالم به در برده‌ای.
در این مدت یاد گرفتم که قرار نیست همه آدم‌ها تا آخر مسیر کنارم بمانند؛ بعضی‌ها فقط می‌آیند تا چیزی یادم بدهند و بروند. یاد گرفتم که ارزش آرامشم از هر رابطه، هر حرف و هر قضاوتی بیشتر است. یاد گرفتم خودم را همان‌طور که هستم دوست داشته باشم و برای رویاهایم، حتی اگر هیچ‌کس باورشان نداشته باشد، بجنگم.
امروز بیشتر از همیشه برای خودم دعا می‌کنم؛ برای قلبی که کمتر بشکند، برای لبخندهایی که واقعی باشند، برای روزهایی که بوی آرامش بدهند و برای آینده‌ای که ارزش تمام صبرهایم را داشته باشد.
آرزو می‌کنم هر چیزی که قسمت من است، زیباتر از چیزی باشد که تصورش را می‌کنم و هر دری که بسته می‌شود، مقدمه باز شدن دری باشد که خیر بیشتری برایم دارد.
و اگر امروز کمی بیشتر از همیشه لبخند می‌زنم، اگر امروز بیشتر از همیشه خدا را شکر می‌کنم و اگر امروز دلم پر از امید است، فقط یک دلیل دارد...