خاطرهای از محمدرضا شجریان
پيرنيا سرش را از روی كاغذها بلند كرد و گفت: اين را چهكسی خوانده بود؟
گفتند: از شهرستان آمده، از مشهد.
پيرنيا گفت: برگ سبز 216 باشد. من همين را پخش می كنم. اسمت چيست جوان؟
- محمدرضا.
- اهل مشهدی؟
- آری.
- بايد منتقلت كنم تهران. بايد تهران باشی. حيف است.
جوان گفت: استاد اگر خواستيد صدای من را پخش كنيد، بگوييد سياوش است. سياوش بيدكانی.
پيرنيا گفت: ميدانی بيدكانی يعنی چه؟
جوان گفت گوشهای در دشتی است.
پيرنيا گفت: آفرين، پس بلدی.
حالا بگو چرا بگويم سياوش بيدكانی؟
جوان گفت: پدر حساس هستند. مذهبی هستند. شديداً تعصب دارند. اصلاً در خانه نه راديو داريم نه تلويزيون. ايشان حتی نمیداند كه من بلدم آواز بخوانم. بفهمند بد میشود.
پيرنيا گفت: خيالت راحت. نوشت: برگ سبز 216 . سياوش بيدكانی. آذر 1345
@sarebanadab