از شما چه پنهون احساس پوچی میکنم حس میکنم که اهدافی که داشتم از بین رفتن دیگه برای اهدافم خیال بافی نمیکنم، ذوق ندارم ، تلاش نمیکنم ، انگار که یکی منو با طناب بسته به یه صندلی و رویاهامو جلوم آتیش میزنه و من هیچ کاری نمیتونم بکنم خیلی حس بدیه نیاز دارم به یه عالمه تلنگر تا بتونم دوباره ادامه بدم ولی هیچ تلنگری روم اثر نداره
ای کاش یه آمپول داشتیم که امید و تلاش رو به خودمون تزریق میکردیم