Agar bir insonni 9 kun davomida urib, 10-kuni urishni to‘xtatsangiz, u sizga rahmat aytishi mumkin.
Agar bir insonga 9 kun davomida ovqat berib, 10-kuni bermasangiz, u sizdan nafratlanishni boshlashi mumkin.
Bir xil inson. Bir xil holat. Lekin qarama-qarshi reaksiya.
Xitoyliklarda shunga o‘xshash qadimiy bir maqol bor: “Bir chimdim guruch minnatdorchilikka, ko‘p guruch esa norozilikka olib keladi”, degan mazmunda.
Tasavvur qiling: qorni och odamga vaqti-vaqti bilan ozgina guruch bersangiz, u sizdan minnatdor bo‘ladi. Chunki sizning bergan narsangiz uning uchun yordam, hatto hayotini saqlab qolgan ne’matdek tuyuladi.
Lekin o‘sha insonga har kuni, doimiy ravishda ko‘p miqdorda guruch berib tursangiz, bir muddatdan keyin guruch sovg‘a bo‘lishdan to‘xtaydi. U hayotining oddiy va tabiiy bir qismiga aylanadi.
Va bir kuni guruch bermay qo‘ysangiz, u:
“Bu inson menga yordam bermayapti”, deb emas,
“Bu inson mendan nimanidir olib qo‘ydi”, deb o‘ylay boshlaydi.
Chunki inson ko‘pincha o‘zida bor narsaning miqdorini emas, uning o‘zgarishini his qiladi.
Doimiy yaxshilik ham bir muddatdan keyin ko‘zga ko‘rinmay qolishi mumkin.
Men bu post orqali shuni demoqchiman:
Hayotingizda doim yoningizda bo‘ladigan insonlarni kam qadrlab qo‘yishingiz mumkin. Chunki ularning borligi siz uchun odatiy holga aylanib qoladi.
Bugun sizga oddiy tuyulayotgan insonning borligi, balki bir kun siz uchun eng katta yo‘qotishlardan biriga aylanishi mumkin.
Shuning uchun…
🥣 Guruch tugashidan oldin ularni qadrlashni o‘rganing.)))
