واقعیت خیلی خوشحالم که بلاخره میتونم بگم که واقعا دیگه اون احساس تنفر و خشمی که همیشه منو مامانم بهم داشتیم رو ندارم و شاید بلاخره اینطوریم که دوسش دارم و یکم گذشته رو پشت سر بزاریم؟ نمیدونم
شاید همیشه انقدری شرطی شدم که منتظرم دوباره رفتارش عوض بشه چون همیشه بعد ی رفتار خوب و ی روز خوب ی جنگ بوده
ولی احساس میکنم که شاید دیگه اینطوری نیستش نمیدونم که میتونم باز آروم باشم و صرفا لذت ببرم از الان یا نه.
ولی دوسش دارم چون تلاششو داره میکنه منم میخوام تلاشمو بکنم براش