من همان انسان تنهایی که در گوشهای از کلوپ کلاسیک شهر بر روی دورترین میز سالنِ بی میهمان درحال خوردن نوشیدنیِ بینام و نشانش است، هستم. همان انسانی که هیچکس شناختی از او ندارد و ذاتش است؛ گوشهگیر و خلوت نشین بودن. امپراطوری را به دست سکوت داده است و خودش هم تماشاگری بیش نیست. بینندهی حکایت تاسف بار سرنوشت زندگیاش. چیزی نمیداند، داستانی برای چگونه نغز کردن اوضاعاش ندارد. ذهن سردرگمش دیگر همراهی نمیکند. همه چیز را به دست گذر سپرده است. 'بیخیال این بیچارگی، بخند ایل میو سُریزو'.