▫️قلب خبرچین | ادگار آلن پو
شب هفتم، نیمههای شب، چراغ فانوس را گشودم و سایهای از نور بر آن چشمِ لعنتی انداختم. چشم باز بود—کاملاً گشوده بود. خشمگین شدم، اما نفس عمیقی کشیدم. آن چشم را دیدم! آن چشم کدر و کبود با آن پردهٔ نفرتانگیز. همان لحظه طبل دلم چنان کوبید که انگار جانوری در سینهام میکوبید. اما صدای خفهٔ مرگ نبود، صدای پیروزی بود.
ناگهان با یک حرکت تخت را گرفتم و روی سرش انداختم. فریاد زد، فقط یک بار. من لبخند زدم. کار تمام شده بود. اما گوشم همچنان به در اتاق بود. ساعتی بعد، کسی زنگ نزد. جنازه را تکهتکه کردم و زیر زمین پنهانش کردم—جایی میان تختهها. وقتی تمام کردم، خانه را مرتب کردم و صندلیها را سر جایشان گذاشتم. حتی تخت پیرمرد را مرتب کردم.
پلیس آمد. همسایهای فریاد شنیده بود. با لبخند پذیرایشان شدم. گفتم پیرمرد در سفر است. اتاقش را گشتم، کیف پولش را نشانشان دادم. خودشان راضی شدند. آنها را به زیرزمین بردم، حتی. غرورم لبریز بود از این همه خونسردی. اما ناگهان، صدایی شنیدم—صدایی خفه، مداوم، تند. مثل تیکتاک ساعتی که در پنبه پیچیده باشند. رنگ از صورتم پرید. بلندتر شد. حتم داشتم آنها هم میشنوند. قدم زدم، داد زدم، فحششان دادم. اما آنها لبخند میزدند و مینشستند. گویی از صدای ضربان قلبم لذت میبردند.
طاقت نیاوردم. فریاد زدم: «رسوایتان میکنم! اینجا را بکنید! این زیر... صدای قلبش را میشنوید که میزند... میزند... میزند!»
@shotnote1
این قطعه از داستان «قلب خبرچین» (The Tell-Tale Heart) یکی از شاهکارهای بیبدیل ادگار آلن پو در خلق فضای وحشت روانشناختی است. پو در اینجا نشان میدهد که گاهی صدای وجدان از هر صدایی بلندتر است—حتی وقتی جنازه را زیر زمین پنهان کرده باشی. راوی که از جنونش لذت میبرد، در نهایت قربانی همان چیزی میشود که فکر میکرد بر آن مسلط است: ذهن خودش.پیرمرد مرا دوست داشت. هیچگاه چشمانش را فراموش نمیکنم. بزرگ بودند و آهووار، و در غمزدهترین لحظات نیز نوری کودکانه در آنها میدرخشید. هرگز به من توهین نکرده بود، هرگز بیحرمتیام نکرده بود. برای طلایش طمع نداشتم. فکر میکنم یک چشمش بود که دیوانهام کرده بود. بله، این آن بود! یکی از چشمانش شبیه چشم کرکس بود—چشمی کبودرنگ با پردهای نازک روی آن. هرگاه نگاهم به آن چشم میافتاد، خونم به جوش میآمد و کمکم این حس به جنونی سرد تبدیل میشد.
شب هفتم، نیمههای شب، چراغ فانوس را گشودم و سایهای از نور بر آن چشمِ لعنتی انداختم. چشم باز بود—کاملاً گشوده بود. خشمگین شدم، اما نفس عمیقی کشیدم. آن چشم را دیدم! آن چشم کدر و کبود با آن پردهٔ نفرتانگیز. همان لحظه طبل دلم چنان کوبید که انگار جانوری در سینهام میکوبید. اما صدای خفهٔ مرگ نبود، صدای پیروزی بود.
ناگهان با یک حرکت تخت را گرفتم و روی سرش انداختم. فریاد زد، فقط یک بار. من لبخند زدم. کار تمام شده بود. اما گوشم همچنان به در اتاق بود. ساعتی بعد، کسی زنگ نزد. جنازه را تکهتکه کردم و زیر زمین پنهانش کردم—جایی میان تختهها. وقتی تمام کردم، خانه را مرتب کردم و صندلیها را سر جایشان گذاشتم. حتی تخت پیرمرد را مرتب کردم.
پلیس آمد. همسایهای فریاد شنیده بود. با لبخند پذیرایشان شدم. گفتم پیرمرد در سفر است. اتاقش را گشتم، کیف پولش را نشانشان دادم. خودشان راضی شدند. آنها را به زیرزمین بردم، حتی. غرورم لبریز بود از این همه خونسردی. اما ناگهان، صدایی شنیدم—صدایی خفه، مداوم، تند. مثل تیکتاک ساعتی که در پنبه پیچیده باشند. رنگ از صورتم پرید. بلندتر شد. حتم داشتم آنها هم میشنوند. قدم زدم، داد زدم، فحششان دادم. اما آنها لبخند میزدند و مینشستند. گویی از صدای ضربان قلبم لذت میبردند.
طاقت نیاوردم. فریاد زدم: «رسوایتان میکنم! اینجا را بکنید! این زیر... صدای قلبش را میشنوید که میزند... میزند... میزند!»
برشی کوتاه ✂️
@shotnote1