ازینجا به بعد شاید یکم (محتوایی یا احساسی) اسپویل شید :)
بعد اینکه فیلم رو دیدید، حتما به این قسمت سر بزنید🔥
الان که فیلم رو دیدی بیشتر متوجه حرفام میشی، بیشتر درکم میکنی
از زیبایی این فیلم هرچی بگم کم گفتم
نیومد واژه عشق رو تعریف کنه!
نمایش بصری "محبت" بود، راستی حالا که دیدی این فیلم رو بهم بگو محبت چیه؟!
همونطور که اشاره کردم خیلی آروم و ریلکس مفاهیم و احساسات در بسیاری از سکانسها که طبق فیلمنامه تعریف شده بود رو فقط و فقط با ارتباط چشمی و میمیک صورت انتقال داد که بیانگر هنر کمنظیر بازیگری و کارگردانی بود؛ بیا یکم باز کنیم!
از پلانی که بعد از ۲۴ سال همدیگه رو حضوری دیدن و رفتن گردش داخل شهر شروع میکنم، از لحظهای که همدیگه رو دیدن دیالوگ کمی برقرار شد و دقیقا به شیوه حقیقی، که توان صحبت زیاد نیست و دائم احساسات برانگیخته میشه و خاطرات مرور میشه و خجالتی در جریانه، کارگردان به بهترین شیوه اتمسفر رو درآورد، مهم ترین پارتش زمانی بود که نورا گوشی رو گرفت که از هی سونگ عکس بگیره؛ هی سونگ، دو دستشو میاره بالا به نشونه پیروزی، وقتی دقت کنیم میبینم درسته دو دستشو آورده بالا ولی میمیک صورت و چشمها دارن غم رو نشون میدن!
پیروزی ناشی از وصال بعد از سالها و غم ناشی از رهایی و از دست رفتن موقعیت طی سالیان گذشته.
کمترین دیالوگ ممکن و فقط چند ثانیه سکانس ثابت، اما کلی حرف...!
میرسیم به یکی دیگر از بهترین پارت های فیلم، سکانس ۳ نفره داخل کلاب:
شرم، حیا، آرزو، تقلا، مرور و در آخر پذیرش موقعیت و شرایط همه و همه طی دیالوگهای فرعی و چشمهای طرفین گفته شد.
کارگردان محبت و علاقه کرکترهای داستان رو همچو غذای خوشمزهای گذاشت رو میز، بهمون نشون داد و ما ثانیه به ثانیه بیشتر جذبش شدیم، بیشتر خواهانش گشتیم ولی لحظه موعود از جلو دستمون کشید کنار!
باز لازمه تکرار کنم، بزرگنمایی نکرد، اضافه گویی نکرد، صرف تا جای ممکن به حقیقی ترین شیوه ممکن روایت کرد!
سکانس پایانی فیلم، در سادهترین و زیباترین فرم ممکن روایت شد!
کارگردان اینجا محتوارو میخواست بگه، میتونست آب و تاب بده اما!
اما نه! راه ساده و زیبایی رو در برگرفت.
گذاشت بازیگر با همان فرمول قبلی روایت کنه
زمانی که ایستاده و ساکن منتظر ماشین ماندند، آروم آروم به همدیگه خیره شدند، نگاه کردند
نگاه
نگاه
و نگاه...
مخاطب برایش یک بوسه پایانی القا میشد اما نه!
این حس پاکتر و زیباتر و سادهتر از یک خیانت آشکارا بود...
این حس، حس فراق در اوج وصال بود.
حس درد و بغض در اوج شادی و باهم بودن بود.
حس تنهاییه بعدِ دراوج کنارهم بودن بود.
حس...
و تیکه پازل شاهکار داستان زمانی بود که نورا بغضشو نگه داشت و آروم حرکت کرد سمت آرتور، بعد سالها در کنار آرتور گریه کرد
گریهای که زمانی پیش هی سونگ میکرد الان نتونست انجام بده، دیگر شرایط فرق کرده بود!
رسوخ تغییر شرایط به قدری زیبا و ظریف به نمایش دراومده بود که با این تغییر موضع فیلمنامه نویس به اندازه دهها دیالوگ حرف خودشو زد...
و تمااام :)
بعد اینکه فیلم رو دیدید، حتما به این قسمت سر بزنید🔥
الان که فیلم رو دیدی بیشتر متوجه حرفام میشی، بیشتر درکم میکنی
از زیبایی این فیلم هرچی بگم کم گفتم
نیومد واژه عشق رو تعریف کنه!
نمایش بصری "محبت" بود، راستی حالا که دیدی این فیلم رو بهم بگو محبت چیه؟!
همونطور که اشاره کردم خیلی آروم و ریلکس مفاهیم و احساسات در بسیاری از سکانسها که طبق فیلمنامه تعریف شده بود رو فقط و فقط با ارتباط چشمی و میمیک صورت انتقال داد که بیانگر هنر کمنظیر بازیگری و کارگردانی بود؛ بیا یکم باز کنیم!
از پلانی که بعد از ۲۴ سال همدیگه رو حضوری دیدن و رفتن گردش داخل شهر شروع میکنم، از لحظهای که همدیگه رو دیدن دیالوگ کمی برقرار شد و دقیقا به شیوه حقیقی، که توان صحبت زیاد نیست و دائم احساسات برانگیخته میشه و خاطرات مرور میشه و خجالتی در جریانه، کارگردان به بهترین شیوه اتمسفر رو درآورد، مهم ترین پارتش زمانی بود که نورا گوشی رو گرفت که از هی سونگ عکس بگیره؛ هی سونگ، دو دستشو میاره بالا به نشونه پیروزی، وقتی دقت کنیم میبینم درسته دو دستشو آورده بالا ولی میمیک صورت و چشمها دارن غم رو نشون میدن!
پیروزی ناشی از وصال بعد از سالها و غم ناشی از رهایی و از دست رفتن موقعیت طی سالیان گذشته.
کمترین دیالوگ ممکن و فقط چند ثانیه سکانس ثابت، اما کلی حرف...!
میرسیم به یکی دیگر از بهترین پارت های فیلم، سکانس ۳ نفره داخل کلاب:
شرم، حیا، آرزو، تقلا، مرور و در آخر پذیرش موقعیت و شرایط همه و همه طی دیالوگهای فرعی و چشمهای طرفین گفته شد.
کارگردان محبت و علاقه کرکترهای داستان رو همچو غذای خوشمزهای گذاشت رو میز، بهمون نشون داد و ما ثانیه به ثانیه بیشتر جذبش شدیم، بیشتر خواهانش گشتیم ولی لحظه موعود از جلو دستمون کشید کنار!
باز لازمه تکرار کنم، بزرگنمایی نکرد، اضافه گویی نکرد، صرف تا جای ممکن به حقیقی ترین شیوه ممکن روایت کرد!
سکانس پایانی فیلم، در سادهترین و زیباترین فرم ممکن روایت شد!
کارگردان اینجا محتوارو میخواست بگه، میتونست آب و تاب بده اما!
اما نه! راه ساده و زیبایی رو در برگرفت.
گذاشت بازیگر با همان فرمول قبلی روایت کنه
زمانی که ایستاده و ساکن منتظر ماشین ماندند، آروم آروم به همدیگه خیره شدند، نگاه کردند
نگاه
نگاه
و نگاه...
مخاطب برایش یک بوسه پایانی القا میشد اما نه!
این حس پاکتر و زیباتر و سادهتر از یک خیانت آشکارا بود...
این حس، حس فراق در اوج وصال بود.
حس درد و بغض در اوج شادی و باهم بودن بود.
حس تنهاییه بعدِ دراوج کنارهم بودن بود.
حس...
و تیکه پازل شاهکار داستان زمانی بود که نورا بغضشو نگه داشت و آروم حرکت کرد سمت آرتور، بعد سالها در کنار آرتور گریه کرد
گریهای که زمانی پیش هی سونگ میکرد الان نتونست انجام بده، دیگر شرایط فرق کرده بود!
رسوخ تغییر شرایط به قدری زیبا و ظریف به نمایش دراومده بود که با این تغییر موضع فیلمنامه نویس به اندازه دهها دیالوگ حرف خودشو زد...
و تمااام :)