25 Dec 2024, 18:39
فعالیت اسماعیلیان تقریباً مقارن پیدایش سامانیان شکل گرفت. اوج فعالیت آنها در عهد سلجوقیان بود که در آن مدت برای براندازی حکومت و خلافت میکوشیدند و از حربهٔ وحشت و ترور و ایجاد ناامنی به عنوان وسیلهای برای ایجاد اغتشاش و هرج و مرج سیاسی استفاده میکردند. قلعه الموت در قزوين مرکز قدرت رهبران اسماعیلیه بود و کیاهای الموت خداوندان الموت خوانده میشدند. پس از مرگ حسن صباح اسماعیلیه با تسخیر، خرید یا بنای قلعههای متعدد دیگر، قدرت خود را افزایش دادند. قتلهای سیاسی و ترورهای زیادی به دست اسماعیلیان انجام میشد، قتل خواجه نظامالملک وزیر مقتدر سلجوقی، قتل دو خلیفهٔ عباسی مسترشد (۵۲۹ ه.ق) و پسرش راشد (۵۳۲ ه.ق) و نیز قتل معینالدین وزیر سلجوقی در سال ۵۲۱ ه.ق از جملهٔ این ترورها بود. سلجوقیان بارها سعی در محاصرهٔ الموت یا قلع و قمع اسماعیلیه کردند و تقریباً هرگز توفیقی نصیب آنها نشد. در زمان حمله چنگیز، جلالالدین حسن خداوند الموت بود او کوشید تا نسبت به چنگیزخان که در دنبال محمد خوارزمشاه به خراسان میآمد، اظهار متابعت نماید تا الموت را از تعرض مغول حفظ کند. ظاهراً در انجام خواست خود موفق شده بود و قلعه را در این هنگام از هجوم قوم مغول ایمن نگه داشته بود.[۵] در مقابل، سیاست جانشین وی علاءالدین محمد مبارزه با مغولان بود. وی در شرایط مشکوکی به قتل رسید و جانشین جوانش رکنالدین خورشاه از مقابله با مغولان دوری میجست.در سال ۶۵۴ ه.ق هلاکو پس از رسیدن به ایران تسخیر قلعههای اسماعیلیه را اولین هدف خود میشناخت. قلعههای توس و تون پس از محاصرههایی سخت تصرف شدند. فتح برخی قلعهها از جمله گردکوه بسیار دشوارتر بود (سربازان قلعه مذکور پس از ۱۳ سال و در دوران ایلخانیان تسلیم شدند). در این هنگام رکنالدین خورشاه در میموندژ بود و سپاه هلاکو از سه جهت مختلف به سمت رودبار الموت تاختند. در این مدت رکنالدین خورشاه درگیر مذاکرات متعددی با هلاکو بود اما درنهایت با هلاکو به توافق رسید که در تسخیر قلعههای باقی مانده به هلاکو کمک کند.. بدین ترتیب فرمانده قلعه الموت پس از چند روز تردید، قلعه را تسلیم مغولها کرد. اما از آنجایی که رکنالدین خورشاه در متقاعد کردن سایر قلعهها مثل گردکوه و لمبسر و قلعههای سوریه جهت تسلیم شدن ناتوان بود، به دستور منگوقاآن وی و خانوادهاش را نیز به قتل رساندند.
24 Dec 2024, 14:52
تُرکهای آسیای مرکزی از اواخر دوره شیونگنو شروع به استفاده از شمشیرهای مخصوص سواره نظام منحنی شکل کردند. اولین نمونه از شمشیرهای ترکی منحنی و تک لبه مربوط به اواخر امپراتوری شیونگنو و گوکترکها است. این شمشیرها از فولاد با کربن بالا و با تیغههای بلند و کمی خمیده با یک لبه تیز ساخته میشدند.در قرون وسطی، مردم ترک آسیای مرکزی از طریق اسلام با تمدنهای خاورمیانه در تماس بودند. ممالیک ترک که تحت حکومت خلفای اموی و عباسی خدمت میکردند، انوع «قلیچ» را به تمام فرهنگهای دیگر خاورمیانه معرفی کردند. پیش از این، اعراب و ایرانیان از شمشیرهای تیغه مستقیم مانند انواع قبلی سیف عربی، تاکوبا و کسکارا استفاده میکردند.در دوران مسلمان شدن ترکها، قلیج در میان سپاهیان اسلام رواج بیشتری یافت. هنگامی که امپراتوری سلجوقی به ایران حمله کرد و اولین قدرت سیاسی مسلمان ترک در غرب آسیا شد، قیلیج به گونه غالب و رایج شمشیر تبدیل شد. شمشیر ایرانی در دوره امپراتوری ترک سلجوقی ایجاد شد.پس از حمله ترکها به آناتولی، این نوع شمشیر توسط قبایل ترکمان به مقر آینده امپراتوری عثمانی منتقل شد. در طول جنگهای صلیبی، ترکهای آناتولی اولین هدفی بودند که توسط ارتشهای اروپایی مورد حمله قرار گرفتند، و اروپاییها شمشیرهای خمیده آنها را بهعنوان شمشیر تخیلی «ساراسینها»، نوع شمشیر عمومی برای همه «شرقیها» به اشتباه تلقی کردند.
24 Dec 2024, 12:32
24 Dec 2024, 10:31
23 Dec 2024, 16:49
به مغرب ، سینه مالان قرص خورشیدنهان می گشت پشت کوهسارانفرو پاشيد گردي زعفران رنگبه روي نيزه ها و نيزه دارانزهر سو بر سواری غلت می خوردتن سنگین اسبی تیر خوردهبه زیر باره می نالید ازدردسوار زخمدار نیم مردهزسم اسب مي چرخید برخاکبه سان گوی خون آلود ، سرهاز برق تیغ می افتاد دردشتپیاپی دستها دور ازسپرهامیان گردهای تیره چون میغزبانهای سنانها برق می زدلب شمشیرهای زندگی سوزسران را بوسه ها بر فرق می زدنهان می گشت روی روشن روزبه زیر دامن شب درسیاهیدرآن تاریک شب می گشت پنهانفروغ خرگه خوارزمشاهیدل خوارزمشه یک لمحه لرزیدکه دید آن آفتاب بخت ، خفتهز دست ترکتازیهای ایامبه آبسکون شهی بی تخت ، خفتهاگر یک لحظه امشب دیر جنبدسپیده دم جهان درخون نشیندبه آتشهای ترک و خون تازیکز رود سند تا جیحون نشیندبه خوناب شفق دردامن شامبه خون آلوده ایران کهن دیددرآن دریای خون ، درقرص خورشیدغروب آفتاب خویشتن دیدبه پشت پرده شب دید پنهانزنی چون آفتاب عالم افروزاسير دست غولان گشته فرداچو مهر آيد برون از پرده ي روزبه چشمش ماده آهویی گذر کرداسیر و خسته و افتان و خیزانپریشان حال ، آهو بچه ای چندسوی مادردوان وز وی گریزانچه اندیشید آن دم ، کس ندانستکه مژگانش به خون دیده تر شدچو آتش درسپاه دشمن افتادز آتش هم کمی سوزنده تر شدزبان نیزه اش در یاد خوارزمزبان آتشی در دشمن انداختخم تیغش به یاد ابروی دوستبه هر جنبش سری بر دامن انداختچو لختی درسپاه دشمنان ریختاز آن شمشیر سوزان ، آتش تیزخروش از لشکر انبوه برخاستکه از این آتش سوزنده پرهیزدرآن باران تیر و برق پولادمیان شام رستاخیز می گشتدرآن دریای خون دردشت تاریکبه دنبال سر چنگیز می گشتبدان شمشیر تیز عافیت سوزدر آن انبوه ، کار مرگ می کردولی چندان که برگ از شاخه می ریختدو چندان می شکفت و برگ می کردسر انجام آن دو بازوی هنرمندزکشتن خسته شد وز کار واماندچو آگه شد که دشمن خیمه اش جستپشیمان شد که لختی ناروا ماندعنان باد پای خسته پیچیدچو برق و باد ، زی خرگاه آمددوید از خیمه خورشیدی به صحراکه گفتندش سواران: شاه آمدمیان موج می رقصید درآببه رقص مرگ ، اخترهای انبوهبه رود سند می غلتید برهمز امواج گران کوه از پی کوهخروشان ، ژرف ، بی پهنا ، کف آلوددل شب می درید و پیش می رفتاز این سد روان در دیده شاهز هر موجی هزاران نیش می رفتنهاده دست بر گیسوی آن سروبر این دریای غم نظاره می کردبدو می گفت: اگر زنجیر بودیترا شمشیرم امشب پاره می کردگرت سنگین دلی ، ای نرم دل آب !رسید آنجا که بر من راه بندیبترس آخر ز نفرینهای ایامکه ره بر این زن چون ماه بندی !ز رخسارش فرو می ریخت اشکیبنای زندگی بر آب می دیددر آن سیمابگون امواج لرزانخیال تازه ای درخواب می دیداگر امشب زنان و کودکان راز بیم نام بد درآب ریزمچو فردا جنگ بر کامم نگردیدتوانم کز ره دریا گریزمبه یاری خواهم از آن سوی دریاسوارانی زره پوش و کمانگیردمار از جان این غولان کشم سختبسوزم خانمانهاشان به شمشیرشبی آمد که می باید فدا کردبه راه مملکت فرزند و زن رابه پیش دشمنان استاد و جنگیدرهاند از بند اهریمن وطن رادراین اندیشه ها می سوخت چون شمعکه گرد آلود پیدا شد سواریبه پیش پادشه افتاد بر خاکشهنشه گفت : آمد ؟ گفت آریپس آنگه کودکان را یک به یک خواستنگاهی خشم آگین در هوا کردبه آب دیده اول دادشان غسلسپس در دامن دریا رها کرد !بگیر ای موج سنگین کف آلودز هم وا کن دهان خشم ، وا کنبخور ای اژدهای زندگی خواردوا کن درد بی درمان ، دوا کن !زنان چون کودکان در آب دیدندچو موی خویشتن درتاب رفتندوز آن درد گران ،پي گفته شاهچو ماهی دردهان آب رفتندشهنشه لمحه ای بر آبها دیدشکنج گیسوان تاب دادهچه کرد از آن سپس ، تاریخ داندبه دنبال گل بر آب داده !شبی را تا شبی با لشکری خردزتن ها سر ، ز سرها خود افکندچو لشکر گرد بر گردش گرفتندچو کشتی بادپا در رود افکند !چو بگذشت از پس آن جنگ دشواراز آن دریای بی پایاب ، آسانبه فرزندان و یاران گفت چنگیزکه گر فرزند باید ، باید این سان !بلی ، آنان که از این پیش بودندچنین بستند راه ترک و تازیاز آن این داستان گفتم که امروزبدانی قدر و بر هیچش نبازیبه پاس هر وجب خاکی از این ملکچه بسیار ست ، آن سرها که رفته !زمستی بر سر هر قطعه زین خاکخدا داند چه افسرها که رفته !
22 Dec 2024, 22:27
22 Dec 2024, 22:11
22 Dec 2024, 20:11
21 Dec 2024, 18:46
21 Dec 2024, 18:05
21 Dec 2024, 00:38
20 Dec 2024, 19:35
20 Dec 2024, 18:50
20 Dec 2024, 18:33
19 Dec 2024, 17:52
19 Dec 2024, 13:55
19 Dec 2024, 12:59