همچنین در بحث صدور گواهینامه ها، ایراد دیگری که وارد است نبود یک سیستم قدرتمند و پیشرفته الکترونیکی و فراگیر جهت صدور گواهینامه است، به عنوان مثال در خواست اولیه را می توان از طریق سایت و آن هم تنها از سوی شرکت مربوطه تکمیل کرد ولی در ادامه همچنان می بایست نامه نگاریهای سنتی فی مابین شرکتها و سازمان انجام گیرد و حضور فیزیکی نیروهای شرکتهای مربوطه در سازمان جهت پیگیری صدور الزامی است و این ایراد مدت زمان روند صدور و همچنین رفت و آمد پرسنل در سازمان که بعضا با اشکالات و مشکلاتی جهت ورود و خروج هم همراه هست را به شدت افزایش داده است.
اکنون اجازه می خواهم بپردازیم به این موضوع که علت اینکه خلبانان با گواهینامه های ایرانی از شانس کمتری برای کار در خارج از کشور برخوردار هستند چیست؟ به عبارت دیگر چرا شرکتهای خارجی تمایلی به جذب خلبان با گواهینامه ایران و یا در واقع ملیت ایرانی ندارند. ابتدا باید دو نکته را به عنوان مقدمه عرض کنم. اول اینکه در برخی از کشورها، اساسا گواهینامه ایکائو مورد قبول نیست و ارتباطی به کشور ایران یا غیر ایران ندارد. به عنوان مثال عمده این کشورها عبارتند از تمامی کشورهای حوزه اروپا و یا کشور آمریکا. نکته دوم اینکه برخی از کشورها هم با ملیت ایرانی مشکل دارند که بحث حال حاضر ما نیست، مانند کشورهای حوزه خلیج و یا کشور کانادا. با توجه به دونکته فوق می پردازیم به مشکلاتی که اعتبار گواهینامه های ایران داراست و در دایره دو نکته فوق هم جا ندارد، یعنی کشورهایی که گواهینامه ایکائو را کاملا به رسمیت می شناسند و مشکلی هم با ملیت ایرانی ندارند، اما همچنان تمایل چندانی برای کار با دارندگان گواهینامه های ایران ندارند. اگر بخواهیم به صورت خلاصه علت مشکل را پیدا کنیم باید ریشه تمام این مشکلات را متاسفانه در خود سازمان هواپیمایی کشوری بیابیم.
اما در مورد چرایی این موضوع باید عرض کنم که در حال حاضر سازمان هواپیمایی کشوری ایران حاضر به هیچگونه همکاری با کشورهای دیگر برای تائید گواهینامه هایی که خود صادر کرده نیست. در واقع اساس کار بدین گونه است که برای کار کردن با گواهینامه یک کشور در کشوری دیگر، این گواهینامه باید به تائید کشوری که قصد کار کردن در آن است برسد، برای این تائیدیه کشور مقصد اقدام به صدور اعتبارنامه ای تحت عنوان validation می کند که حداکثر یکسال اعتبار دارد. حال برای صدور این اعتبار نامه، کشور مقصد اقدام به اخذ تائیدیه گواهینامه از کشور صادر کننده خواهد کرد، به عبارت دیگر کشور مقصد از کشور صادر کننده درخواست می کند که آیا گواهینامه فوق از نظر مرجع صادر کننده معتبر است یا خیر؟ و کشور صادر کننده این تائیدیه را تحت عنوان یک نامه با عنوان verification letter صادر می کند. متاسفانه این تائیدیه توسط سازمان هواپیمایی کشوری یا صادر نمی شود و یا با تاخیر بسیار صادر می شود و تقریبا می توان گفت صدور این تائیدیه رنگ و بوی غیر تخصصی به خود گرفته است تا آنجا که دخالت های بیجای مدیران شرکتهای داخلی و یا مسئولینی که بعضا خارج از حوزه هوانوردی هستند باعث بروز وضعیت جاری شده است.
اشکال دوم که کار را برای دارندگان گواهینامه های ایرانی سخت کرده است وضعیت چکهای پروازی سالیانه خلبانان در سیمولاتور و توسط شرکتهای هواپیمایی است که تحت عنوان lpc و یا licence proficiency check نامیده می شود. هر خلبان حداقل سالی یکبار باید تحت آزمون عملی در دستگاه شبیه ساز پرواز قرار گیرد و مدارک این آزمون که توسط شرکت انجام می شود در سازمان هواپیمایی کشوری صادر کننده گواهینامه تائید و ثبت شود و گواهینامه شخص مورد نظر تمدید می گردد. (البته حد فاصل دو چک lpc که یک سال کاری می شود یک چک پروازی هم می بایست بر اساس مقررات داخلی شرکت انجام شود تحت عنوان operator proficiency check که قاعدتا موضوع بحث نیست).
در حال حاضر وقتی خلبانان با گواهینامه ایرانی در کشورهای دیگر مشغول به کار می شوند با این مقوله مشکل پیدا می کنند، چرا که سازمان هواپیمایی کشوری ایران، آزمونها، دستگاه های شبیه ساز و معلمین خلبان شرکتهای خارجی را که تماما زیر مجموعه یکی از کشورهای عضو ایکائو هستند به رسمیت نمی شناسد و در نتیجه تمدید گواهینامه این خلبانان را بر اساس آزمونهایی که در شرکتهای خود پشت سر می گذارند انجام نمی دهد.
اکنون اجازه می خواهم بپردازیم به این موضوع که علت اینکه خلبانان با گواهینامه های ایرانی از شانس کمتری برای کار در خارج از کشور برخوردار هستند چیست؟ به عبارت دیگر چرا شرکتهای خارجی تمایلی به جذب خلبان با گواهینامه ایران و یا در واقع ملیت ایرانی ندارند. ابتدا باید دو نکته را به عنوان مقدمه عرض کنم. اول اینکه در برخی از کشورها، اساسا گواهینامه ایکائو مورد قبول نیست و ارتباطی به کشور ایران یا غیر ایران ندارد. به عنوان مثال عمده این کشورها عبارتند از تمامی کشورهای حوزه اروپا و یا کشور آمریکا. نکته دوم اینکه برخی از کشورها هم با ملیت ایرانی مشکل دارند که بحث حال حاضر ما نیست، مانند کشورهای حوزه خلیج و یا کشور کانادا. با توجه به دونکته فوق می پردازیم به مشکلاتی که اعتبار گواهینامه های ایران داراست و در دایره دو نکته فوق هم جا ندارد، یعنی کشورهایی که گواهینامه ایکائو را کاملا به رسمیت می شناسند و مشکلی هم با ملیت ایرانی ندارند، اما همچنان تمایل چندانی برای کار با دارندگان گواهینامه های ایران ندارند. اگر بخواهیم به صورت خلاصه علت مشکل را پیدا کنیم باید ریشه تمام این مشکلات را متاسفانه در خود سازمان هواپیمایی کشوری بیابیم.
اما در مورد چرایی این موضوع باید عرض کنم که در حال حاضر سازمان هواپیمایی کشوری ایران حاضر به هیچگونه همکاری با کشورهای دیگر برای تائید گواهینامه هایی که خود صادر کرده نیست. در واقع اساس کار بدین گونه است که برای کار کردن با گواهینامه یک کشور در کشوری دیگر، این گواهینامه باید به تائید کشوری که قصد کار کردن در آن است برسد، برای این تائیدیه کشور مقصد اقدام به صدور اعتبارنامه ای تحت عنوان validation می کند که حداکثر یکسال اعتبار دارد. حال برای صدور این اعتبار نامه، کشور مقصد اقدام به اخذ تائیدیه گواهینامه از کشور صادر کننده خواهد کرد، به عبارت دیگر کشور مقصد از کشور صادر کننده درخواست می کند که آیا گواهینامه فوق از نظر مرجع صادر کننده معتبر است یا خیر؟ و کشور صادر کننده این تائیدیه را تحت عنوان یک نامه با عنوان verification letter صادر می کند. متاسفانه این تائیدیه توسط سازمان هواپیمایی کشوری یا صادر نمی شود و یا با تاخیر بسیار صادر می شود و تقریبا می توان گفت صدور این تائیدیه رنگ و بوی غیر تخصصی به خود گرفته است تا آنجا که دخالت های بیجای مدیران شرکتهای داخلی و یا مسئولینی که بعضا خارج از حوزه هوانوردی هستند باعث بروز وضعیت جاری شده است.
اشکال دوم که کار را برای دارندگان گواهینامه های ایرانی سخت کرده است وضعیت چکهای پروازی سالیانه خلبانان در سیمولاتور و توسط شرکتهای هواپیمایی است که تحت عنوان lpc و یا licence proficiency check نامیده می شود. هر خلبان حداقل سالی یکبار باید تحت آزمون عملی در دستگاه شبیه ساز پرواز قرار گیرد و مدارک این آزمون که توسط شرکت انجام می شود در سازمان هواپیمایی کشوری صادر کننده گواهینامه تائید و ثبت شود و گواهینامه شخص مورد نظر تمدید می گردد. (البته حد فاصل دو چک lpc که یک سال کاری می شود یک چک پروازی هم می بایست بر اساس مقررات داخلی شرکت انجام شود تحت عنوان operator proficiency check که قاعدتا موضوع بحث نیست).
در حال حاضر وقتی خلبانان با گواهینامه ایرانی در کشورهای دیگر مشغول به کار می شوند با این مقوله مشکل پیدا می کنند، چرا که سازمان هواپیمایی کشوری ایران، آزمونها، دستگاه های شبیه ساز و معلمین خلبان شرکتهای خارجی را که تماما زیر مجموعه یکی از کشورهای عضو ایکائو هستند به رسمیت نمی شناسد و در نتیجه تمدید گواهینامه این خلبانان را بر اساس آزمونهایی که در شرکتهای خود پشت سر می گذارند انجام نمی دهد.