اکثر اوقات یاد چیزهای ناراحت کننده میفتم
مثلا اتفاقات بدی که برام افتاده یا ظلم کسی در حق خودم یا بقیه یا از دست دادن کسایی که برام مهم هستن
در تمام این افکاری که تو سرم جریان پیدا میکنن بارها سعی کردم صحنه سازیهای ذهنمو جوری بچینم که قهرمانِ این توهمات و خیال پردازیهای تلخ، من باشم اما واکنشی که تو اون لحظهها داشتم مانع از ایجاد تصویر یه قهرمان میشه
اساساً ما ناراحت میشیم چون هنوزم درک درستی از حکمت این دنیا و حاکمش نداریم
چون اگه میفهمیدیم سیستم این عالَم چطور در گردش هست متوجه میشدیم که باید برای کسایی که بهمون بد کردن، بیشتر دعا کنیم:)
ما آدمها خیلی جاها بیرحم میشیم نسبت به همهچیز
مثلا فکر میکنیم الان من اینو نبخشم جیگرم خنک میشه
نه
به این چیزاش نیست
استاد صفایی حائری یه جملهی خیلی قشنگ دارن که بنظرم در وصف تمام اتفاقاتی هست که در طول روز برامون میفته
میگن دنیا جوری تنظیم شده که اگر ظلمی صورت گرفت اون ظالم رنج میبره و مظلوم، گنج!
دیگه شما حساب کنید خدا چقد هوای ماها رو داره:)
زندگی تو این عصر، تو این قرن و هرچی که جلوتر میره باعث پَستتر شدن آدمها شده/میشه
اینکه اون وجدانه رو زنده نگه داریم مَرد میخواد
خیلی جاها چشمپوشی کنیم چیزی ازمون کم نمیشه
خیلی جاها جدی نگیریم و بگذریم هیچی از شأنمون کم نمیشه
فقط مسئله اینجاست که
باید بخوایم که بشه.