مینگیو نگاهی به سونگچول انداخت که توی چشماش برق خاصی در تلاطم بود. چشمای سیاه فریبندشو به جونگهان دوخته بود مینگیو متوجه بود که توی اون چشما دقیقا چی میگذره بار اخر این چشما رو کنار ونوو دیده بود دقیقا همون روزی که به رابطشون گند زد و ونوو از مینگیو و سونگچول فاصله گرفت.
مینگیو میدونست اگه جونگهان رو ول نکنه سونگچول کنترلش رو از دست میده ولی خودش الان کنترلش رو از دست داده بود و با سرعت زیادی توی گردنش نفس میکشید.
«ولت میکنم رفتی رفتی نرفتی خودت میدونی و اتفاقای بعدش»
مینگیو جونگهانو ول کرد ولی دست دیگه ای محکم کمرشو گرفته بود و نمیزاشت حرکت کنه.
«سونگچول ولش کن لطفا»
«تو یه احمقی چرا میزاری همچین فرصتی از دست بدی اگه انقدر احمقی فقط برو بیرون و مارو تنها بزار»
مینگیو برای نشون دادن تعجبش ابرو هاشو بالا داد و خنده ی عصبی ای کرد.
«داری شوخی میکنی دیگه؟! همین الان ولش کن»
«من مثل تو احمق نیستم»
سونگچول دستشو زیر لباس پسر توی بغلش برد و بدنشو لمس کرد.
«باهام همراهی کن فقط قول میدم همچی خوب پیش بره»
جونگهان توی شوک بود الان باید چیکار میکرد؟! همراهیش میکرد یا فقط سعی میکرد فرار کنه و از مینگیو کمک بخواد؟!
«ترو...خدا ولم کن ... سونگچول ولم کن»
نگاه ناتوانشو به مینگیو داد ولی مینگیو به نظر حالش از سونگچول بد تر بود، دیگه راه فراری نداشت فقط میتونست باهاش پیش بره.
«مینگیو نیا جلو»
پاهاشو تو خودش جمع کرد و سعی کرد مینگیو رو به عقب برونه.
«جونگهان راه فراری نداری، نگران نباش پولشو بهت میدم»
«من یه هرزه ی توی کلوب نیستم ولم کنین لطفا ولم کنین»
مینگیو بی توجه پاهای پسر کوچیک رو گرفت و از بدنش فاصله داد. پشت کمرش رو گرفت و سریع از سونگچول جداش کرد و از بین دستاش رهاییش داد.
«سونگچول... همین الان ... گورتو گم کن»
جونگهانو محکم توی بغلش گرفته بود، مثل اینکه قسمت جدا شده از بدنش باشه به خودش فشارش میداد.
سونگچول چشمی چرخوند و با حرص از اتاق گر گرفته خارج شد.
«هیچ کاریت نکرد که نه؟! خوبی»
دستشو روی بدن جونگهان میکشید و با نگرانی نگاهش میکرد. الان چی شده بود؟! کیم مینگیو نگرانش شده بود؟!
«خوبم چیزی نشده همچی اوکیه فقط یکم ترسیدم»
«چرا انقدر بدنت سرده خوبی؟!»
«گفتم که فقط ترسیدم نگران نباش»
«خداروشکر سونگچول واقعا بعضی اوقات ادم خطرناکی میشه»
«ممنون کمکم کردی واقعا زورم بهش نمیرسید»
«ساکت شو دیگه هم نیا اینجا وقتی سونگچول اینجاست باشه؟! اصلا خودم میارمت و میبرمت»
«دیگه حواصم هست نمیخواد انقدر حساس باشی»
«باشه باشه حساس نمیشم زیاد»
جونگهان مینگیو رو انالیز کرد. لپاش گل انداخته بود و دیک سفت بین پاهاش کاملا از روی شلوار مشخص بود.
«متاسفم به خاطرش»
«به خاطر چی؟!»
با ابرو هاش به پایین تنه ی مینگیو اشاره کرد و شیطون خندید.
«مهم نیست درست میشه»
«میخوای درستش کنم؟!»
«احمقی؟! همین حالا فرار کردی داری اتیششو دوباره زیاد میکنی؟!»
«اون رو نمیخواستم ولی اینو خودم دارم میگم چیزی نیست فقط از دستم استفاده میکنم»
«نه فقط برو بیرون»
جونگهان بی توجه سمتش رفت و دستش روی بین پاهاش مینگیو گذاشت و اون جسم گرم و برجسته رو توی دستش گرفت.
«دستات سرده برشون دار»
جفت دستای جونگهان رو گرفت و سمت خودش کشید، بوسه ای روی گونه جونگهان گذاشت و ولش کرد، از اتاق خارج شد و جونگهان رو با چهره ای پر از سوال تنها گذاشت.
صدای فریاد جونگهان توی کل ساختمون پیچیده بود.
«کیم مینگیو کجایی»
مینگیو توی اتاقک کوچیک انباری قایم شده بود و خودش رو اروم میکرد.
اون نه عاشق جونگهان بود نه حتی روش کراش ساده داشت فقط از نظرش جذاب بود و میخواست زیر سلطه ی خودش بگیره. تفکرش رو دوست نداشت ولی نمیتونست از این طمعش فرار کنه.
__
دست گرم پدرش روی بازو های لختش نشست.
«چرا انقدر درگیری مینگیو»
مینگیو روی صندلیش چرخید و رو به پدرش شد.
«بابا... اینکه فقط یکی رو زیر سلطه ی خودت بخوای... مریضی محسوب میشه؟!»
سکوت کوتاهی بینشون ایجاد شد و چند دقیقه بعد صدای پدرش این سکوت رو شکست.
«نه که مریضی باشه ولی خب برای اون شخص چیز خوبی نیست و ممکنه بهش اسیب بزنی. ازدواج من و مادرت هم در ابتدا به خاطر این بود به خاطر اینکه مادرت فقط میخواست روی من تسلط داشته باشه و منو برای همیشه پیش خودش نگه داره نه چیز دیگه ای بدون هیچ عشقی. ولی الان با مادر سونگکوان .. واقعا زندگی خوبی دارم فقط مواظب باش اگه میخوای نگهش داری قلبشو نشکنی»
مینگیو خنده ای کرد و پاهاشو تکون داد.
«نگران نباش بابا قرار نیست این اتفاق بیوفته اگه هم بخوام باهاش کاری کنم پولشو پرداخت میکنم»
مثل بچگی هاش موهاشو به بهم ریخت و بوسه ای به پیشونی پسرش زد و اتاق رو ترک کرد. مینگیو باید با یه روشی به این حس خاتمه میداد.
مینگیو میدونست اگه جونگهان رو ول نکنه سونگچول کنترلش رو از دست میده ولی خودش الان کنترلش رو از دست داده بود و با سرعت زیادی توی گردنش نفس میکشید.
«ولت میکنم رفتی رفتی نرفتی خودت میدونی و اتفاقای بعدش»
مینگیو جونگهانو ول کرد ولی دست دیگه ای محکم کمرشو گرفته بود و نمیزاشت حرکت کنه.
«سونگچول ولش کن لطفا»
«تو یه احمقی چرا میزاری همچین فرصتی از دست بدی اگه انقدر احمقی فقط برو بیرون و مارو تنها بزار»
مینگیو برای نشون دادن تعجبش ابرو هاشو بالا داد و خنده ی عصبی ای کرد.
«داری شوخی میکنی دیگه؟! همین الان ولش کن»
«من مثل تو احمق نیستم»
سونگچول دستشو زیر لباس پسر توی بغلش برد و بدنشو لمس کرد.
«باهام همراهی کن فقط قول میدم همچی خوب پیش بره»
جونگهان توی شوک بود الان باید چیکار میکرد؟! همراهیش میکرد یا فقط سعی میکرد فرار کنه و از مینگیو کمک بخواد؟!
«ترو...خدا ولم کن ... سونگچول ولم کن»
نگاه ناتوانشو به مینگیو داد ولی مینگیو به نظر حالش از سونگچول بد تر بود، دیگه راه فراری نداشت فقط میتونست باهاش پیش بره.
«مینگیو نیا جلو»
پاهاشو تو خودش جمع کرد و سعی کرد مینگیو رو به عقب برونه.
«جونگهان راه فراری نداری، نگران نباش پولشو بهت میدم»
«من یه هرزه ی توی کلوب نیستم ولم کنین لطفا ولم کنین»
مینگیو بی توجه پاهای پسر کوچیک رو گرفت و از بدنش فاصله داد. پشت کمرش رو گرفت و سریع از سونگچول جداش کرد و از بین دستاش رهاییش داد.
«سونگچول... همین الان ... گورتو گم کن»
جونگهانو محکم توی بغلش گرفته بود، مثل اینکه قسمت جدا شده از بدنش باشه به خودش فشارش میداد.
سونگچول چشمی چرخوند و با حرص از اتاق گر گرفته خارج شد.
«هیچ کاریت نکرد که نه؟! خوبی»
دستشو روی بدن جونگهان میکشید و با نگرانی نگاهش میکرد. الان چی شده بود؟! کیم مینگیو نگرانش شده بود؟!
«خوبم چیزی نشده همچی اوکیه فقط یکم ترسیدم»
«چرا انقدر بدنت سرده خوبی؟!»
«گفتم که فقط ترسیدم نگران نباش»
«خداروشکر سونگچول واقعا بعضی اوقات ادم خطرناکی میشه»
«ممنون کمکم کردی واقعا زورم بهش نمیرسید»
«ساکت شو دیگه هم نیا اینجا وقتی سونگچول اینجاست باشه؟! اصلا خودم میارمت و میبرمت»
«دیگه حواصم هست نمیخواد انقدر حساس باشی»
«باشه باشه حساس نمیشم زیاد»
جونگهان مینگیو رو انالیز کرد. لپاش گل انداخته بود و دیک سفت بین پاهاش کاملا از روی شلوار مشخص بود.
«متاسفم به خاطرش»
«به خاطر چی؟!»
با ابرو هاش به پایین تنه ی مینگیو اشاره کرد و شیطون خندید.
«مهم نیست درست میشه»
«میخوای درستش کنم؟!»
«احمقی؟! همین حالا فرار کردی داری اتیششو دوباره زیاد میکنی؟!»
«اون رو نمیخواستم ولی اینو خودم دارم میگم چیزی نیست فقط از دستم استفاده میکنم»
«نه فقط برو بیرون»
جونگهان بی توجه سمتش رفت و دستش روی بین پاهاش مینگیو گذاشت و اون جسم گرم و برجسته رو توی دستش گرفت.
«دستات سرده برشون دار»
جفت دستای جونگهان رو گرفت و سمت خودش کشید، بوسه ای روی گونه جونگهان گذاشت و ولش کرد، از اتاق خارج شد و جونگهان رو با چهره ای پر از سوال تنها گذاشت.
صدای فریاد جونگهان توی کل ساختمون پیچیده بود.
«کیم مینگیو کجایی»
مینگیو توی اتاقک کوچیک انباری قایم شده بود و خودش رو اروم میکرد.
اون نه عاشق جونگهان بود نه حتی روش کراش ساده داشت فقط از نظرش جذاب بود و میخواست زیر سلطه ی خودش بگیره. تفکرش رو دوست نداشت ولی نمیتونست از این طمعش فرار کنه.
__
دست گرم پدرش روی بازو های لختش نشست.
«چرا انقدر درگیری مینگیو»
مینگیو روی صندلیش چرخید و رو به پدرش شد.
«بابا... اینکه فقط یکی رو زیر سلطه ی خودت بخوای... مریضی محسوب میشه؟!»
سکوت کوتاهی بینشون ایجاد شد و چند دقیقه بعد صدای پدرش این سکوت رو شکست.
«نه که مریضی باشه ولی خب برای اون شخص چیز خوبی نیست و ممکنه بهش اسیب بزنی. ازدواج من و مادرت هم در ابتدا به خاطر این بود به خاطر اینکه مادرت فقط میخواست روی من تسلط داشته باشه و منو برای همیشه پیش خودش نگه داره نه چیز دیگه ای بدون هیچ عشقی. ولی الان با مادر سونگکوان .. واقعا زندگی خوبی دارم فقط مواظب باش اگه میخوای نگهش داری قلبشو نشکنی»
مینگیو خنده ای کرد و پاهاشو تکون داد.
«نگران نباش بابا قرار نیست این اتفاق بیوفته اگه هم بخوام باهاش کاری کنم پولشو پرداخت میکنم»
مثل بچگی هاش موهاشو به بهم ریخت و بوسه ای به پیشونی پسرش زد و اتاق رو ترک کرد. مینگیو باید با یه روشی به این حس خاتمه میداد.