Forward from: ایران امروز
عبرت های وزارت علوم
خبری که امروز منتشر شد بیش از هر چیز نشان دهنده ی عقب نشینی رییس جمهور در مقابل دانشجویان بود. این نکته که این عقب نشینی موقتی است و یا اینکه روحانی در نهایت زیر بار معرفی وزیر علومی قوی می رود یا خیر را زمان مشخص می کند.
فارغ از نتیجه ی نهایی،فشارهای دانشجویان حاوی نکات و عبرت های بسیاری است.
۱-در اکثر کشور های پیشرفته که نهادهای مدنی به مثابه ی چشم و گوش ملت ایفای نقش می کند کمتر اتفاقاتی اینچنینی رخ می دهد. در کشورهایی که به توسعه ی سیاسی رسیده اند بار اصلی سیاست ورزی بر دوش احزاب است. کاندیداهای ریاست جمهوری و یا نخست وزیری عموما از سوی احزاب معرفی می شوند و همین احزاب پیگیر مطالبات طرفدارانشان از سیاستمداران می شوند. مطبوعات همانند اهرم فشاری بر مسولین عمل می کنند. در کشور ما اما چنین مکانیزیمی وجود ندارد. اگر چه در این دو قرن به پیشرفت هایی در زمینه ی توسعه ی سیاسی دست یافته ایم اما هنوز گرفتار ضعف های اساسی هستیم و همین ضعف موجود موجب شده است که پیش و پس از انتخابات هم کشور ما دستخوش اتفاقاتی می شود که در خور تامل است. این نکته که جناب روحانی پیش از انتخابات وعده های آنچنانی می دهد اما پس از انتخابات با سرعتی باورنکردنی دنده عقب می گیرد و هیچ قشری به جز دانشجویان معترض چنین رویه ای نمی شود نشانه ی یک ضعف بنیادین اجتماعی است. از سایر اقشار همچون اهالی فرهنگ و هنر و یا جامعه ی معلمین انتظار می رفت که نسبت به عقبگردهای رییس جمهور در وزارتخانه های ارشاد و آموزش و پرورش هم واکنش نشان دهند که متاسفانه چنین امری حاصل نشد و ظاهرا سید عباس صالحی قرار است بر مسندی تکیه زند که روزگاری مسند امثال خاتمی و مهاجرانی و مسجدجامعی بود.
۲-این عمل دانشجویان بیانگر مطلب دیگری هم بود. همانطور که گفته شد پیش و پس از انتخابات در ایران به سبب توسعه نایافتگی سیاسی نتایج و حوادث دور از انتظاری رخ می دهد. به دلیل نبود احزاب اغلب مردم در روزهای آخر تصمیم به شرکت و یا تحریم انتخابات می گیرند و یا پس از مشارکت به خانه ها می روند و بدون مطالبه گری به انتظار می نشینند که با وجود این همه ضعف سیاسی و سکوت ملی، رییس جمهور به وعده های انتخاباتی خویش پایبند باشد.
این عمل دانشجویان محل عبرت آموزی اقشار دیگر است که پس از انتخابات صحنه را خالی نکنند و با مطالبه گری های سازمان یافته در تحقق آرمان های طبقاتی و صنفی خود بکوشند.
خبری که امروز منتشر شد بیش از هر چیز نشان دهنده ی عقب نشینی رییس جمهور در مقابل دانشجویان بود. این نکته که این عقب نشینی موقتی است و یا اینکه روحانی در نهایت زیر بار معرفی وزیر علومی قوی می رود یا خیر را زمان مشخص می کند.
فارغ از نتیجه ی نهایی،فشارهای دانشجویان حاوی نکات و عبرت های بسیاری است.
۱-در اکثر کشور های پیشرفته که نهادهای مدنی به مثابه ی چشم و گوش ملت ایفای نقش می کند کمتر اتفاقاتی اینچنینی رخ می دهد. در کشورهایی که به توسعه ی سیاسی رسیده اند بار اصلی سیاست ورزی بر دوش احزاب است. کاندیداهای ریاست جمهوری و یا نخست وزیری عموما از سوی احزاب معرفی می شوند و همین احزاب پیگیر مطالبات طرفدارانشان از سیاستمداران می شوند. مطبوعات همانند اهرم فشاری بر مسولین عمل می کنند. در کشور ما اما چنین مکانیزیمی وجود ندارد. اگر چه در این دو قرن به پیشرفت هایی در زمینه ی توسعه ی سیاسی دست یافته ایم اما هنوز گرفتار ضعف های اساسی هستیم و همین ضعف موجود موجب شده است که پیش و پس از انتخابات هم کشور ما دستخوش اتفاقاتی می شود که در خور تامل است. این نکته که جناب روحانی پیش از انتخابات وعده های آنچنانی می دهد اما پس از انتخابات با سرعتی باورنکردنی دنده عقب می گیرد و هیچ قشری به جز دانشجویان معترض چنین رویه ای نمی شود نشانه ی یک ضعف بنیادین اجتماعی است. از سایر اقشار همچون اهالی فرهنگ و هنر و یا جامعه ی معلمین انتظار می رفت که نسبت به عقبگردهای رییس جمهور در وزارتخانه های ارشاد و آموزش و پرورش هم واکنش نشان دهند که متاسفانه چنین امری حاصل نشد و ظاهرا سید عباس صالحی قرار است بر مسندی تکیه زند که روزگاری مسند امثال خاتمی و مهاجرانی و مسجدجامعی بود.
۲-این عمل دانشجویان بیانگر مطلب دیگری هم بود. همانطور که گفته شد پیش و پس از انتخابات در ایران به سبب توسعه نایافتگی سیاسی نتایج و حوادث دور از انتظاری رخ می دهد. به دلیل نبود احزاب اغلب مردم در روزهای آخر تصمیم به شرکت و یا تحریم انتخابات می گیرند و یا پس از مشارکت به خانه ها می روند و بدون مطالبه گری به انتظار می نشینند که با وجود این همه ضعف سیاسی و سکوت ملی، رییس جمهور به وعده های انتخاباتی خویش پایبند باشد.
این عمل دانشجویان محل عبرت آموزی اقشار دیگر است که پس از انتخابات صحنه را خالی نکنند و با مطالبه گری های سازمان یافته در تحقق آرمان های طبقاتی و صنفی خود بکوشند.