📌(4) کژ راهه عدالت
🖌علی حیدری
@SocialPolicy
... قسمت طنز ماجرا این نیست که وزیر بهداشتی مدعی عدالت در کل حاکمیت و نظام شده است که حتی نتوانسته است عدالت را در وزارتخانه خود در بین پرسنل بخش بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ایجاد کند و اعتراضات پرسنل غیر پزشک شاغل در بخش دولتی، گواه این ادعاست و بدیهی است کسی میتواند از عدالت دم بزند که بتواند عدالت را در یک مقیاس کوچک یعنی وزارتخانه خود اجرا کرده باشد.
قسمت طنز ماجرا این نیست که وزیر بهداشتی مدعی عدالت شده است که در قالب طرح تحول سلامت پول فقرا را صرف اغنیاء کرده و میکند! وزیر بهداشت بایستی پاسخ بدهد که چرا افراد پولدار و برخوردار بلحاظ آگاهی و دسترسی بیشتری که به مسائل و مراکز درمانی دارند، بایستی بطور رایگان (از جیب فقرا) بهترین درمانها را دریافت کنند؟ چرا بایستی یک فرد فقیر روستایی یا حاشیه نشین شهری که برای رفع گرسنگی خودش و فرزندانش مواد غذایی میخرد بایستی 1% مالیات بر ارزش افزوده بیشتری بپردازد تا منابع حاصل از آن خرج درمان رایگان و تامین دارو و لوازم مصرفی پزشکی مورد نیاز آدمهای پولدار و متمول بالا شهری شود؟
چرا یک آدم فقیر روستایی و عشایری که دسترسی به خدمات درمانی ندارد، وقتی میخواهد چندسال یکبار برای فرزندش لباس بخرد بایستی 1% مالیات بر ارزش افزوده بیشتری بدهد تا وزیر بهداشت این پول را در قالب طرح تحول سلامت خرج خرید دمپایی و پیژامه بیمار پولدار بالاشهری نماید؟
چرا بایستی یک آدم فقیر حاشیه نشین شهری که یک پیکان قراضه برای مسافرکشی دارد بایستی برای بیمه شخص ثالث ماشینش حق بیمه بیشتری بپردازد تا منابع حاصل از آن خرج تأمین درمان، دارو، استند، مفصل مصنوعی و... یک آدم پولدار بالاشهری شود؟
وزیر بهداشت بایستی پاسخ دهد که چرا دستگاههای اجرایی حاکمیتی و دولتی بایستی برای کارکنان ستادی و تهران نشین خود با پول دولت و ملت و همان فقرا دارای بیمارستان اختصاصی و مدرن باشند و حتی در بین پرسنل دولت شاغل در دستگاهها و مستقر در مناطق مرکزی و دور از مرکز نیز عدالت رعایت نشود، ولی وزیر متولی این امر بخود اجازه بدهد که دم از عدم وجود عدالت در حاکمیت و نظام بزند.
قسمت طنز ماجرا اینجاست که وزیری دم از عدالت میزند که وزارتخانه اش کارخانه فقیرسازی است تا آنجا که ما از افراد باسواد و عالم شنیدهایم یکی از شاخصهای بینالمللی ارزیابی نظام سلامت کشورها این است که چند درصد از مردم با ابتلا به بیماری و در اثر مخارج درمانی به زیر خط فقر سقوط میکنند. این شاخص بینالمللی یعنی اینکه وزارت بهداشت فقیرساز است و طرفهتر آنکه وزیری که زیرمجموعه تحت مدیریت و راهبری او کارخانه فقیرسازی است ژست فقیرنوازی میگیرد!؟
و صد البته نگارنده مدعی وضع مطلوب عدالت اجتماعی و رفاه اجتماعی در کشور نیست و در مقام دفاع از عملکرد و کارکرد این حوزه برنیامده است و معتقد است که بایستی تناسبی بین مطلوبات و مقدورات نظام ایجاد کرد و توفیقات نسبی بدست آمده را مورد تخطئه و سیاه نمایی قرار نداد، بلکه هدف از این نوشتار دفاع از ساحت مدیران و کارشناسان عالم، باسواد، دغدغهمند، صالح و سالم حوزه رفاه اجتماعی است که متأسفانه وزیر بهداشت همه آنها را بی سواد و غیرعلمی خواندهاند اطلاق عام بکار بردهاند و تذکر این نکته که لازم است هر کسی در حوزه تخصصی و تجربی خودش اظهارنظر کند.
و کلام آخر اینکه در وضعیت بحرانی و حساس کنونی کشور و در شرایطی که صرف نظر از تهدیدات و مضایق بینالمللی و منطقهای، کشور و دولت را بحرانهای جدی فقر، بیکاری، آسیبهای اجتماعی، آب، محیط زیست و ... دولت احاطه نموده و همچنین شرایط، فرصت و زمان برای کار برای دولت حاضر هر روز صعبتر میشود، بهتر است اجزاء و عناصر دولت از خود زنی پرهیز نموده و بیشتر به کار و مجاهدت برای برون رفت از این شرایط بحرانی بیاندیشند و دیگر اینکه وقتی امسال به عنوان سال حمایت از کالای ایرانی نامگذاری شده است، بهتر است وزرای محترم اگر از ایفای وظایف اصلی خود اطمینان یافتند و فراغتی داشتند هم به حمایت از کالای ایرانی بپردازند و هم از کارشناسان ایرانی حمایت کنند و در حداقل شرایط از تخطئه کارشناسان ایرانی حوزه رفاه اجتماعی پرهیز کنند چراکه اجرای نسخههای بانک جهانی، صندوق بینالمللی پول و سازمان بهداشت جهانی دردی از کشور ایران دوا نکرده و نمیکند و بخش زیادی از بیعدالتیهایی که وزیر محترم بهداشت به آن اشاره کردهاند محصول دیکتههایی است که این مجامع نوشتهاند و کارشناسان عالم و با سواد، نعل بالنعل آنرا اجرا کردهاند بدون بومیسازی و بدون توجه به شرایط و مقتضیات عصری کشور .
📌 کانال سیاستگذاری اجتماعی
📌 @SocialPolicy
🖌علی حیدری
@SocialPolicy
... قسمت طنز ماجرا این نیست که وزیر بهداشتی مدعی عدالت در کل حاکمیت و نظام شده است که حتی نتوانسته است عدالت را در وزارتخانه خود در بین پرسنل بخش بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ایجاد کند و اعتراضات پرسنل غیر پزشک شاغل در بخش دولتی، گواه این ادعاست و بدیهی است کسی میتواند از عدالت دم بزند که بتواند عدالت را در یک مقیاس کوچک یعنی وزارتخانه خود اجرا کرده باشد.
قسمت طنز ماجرا این نیست که وزیر بهداشتی مدعی عدالت شده است که در قالب طرح تحول سلامت پول فقرا را صرف اغنیاء کرده و میکند! وزیر بهداشت بایستی پاسخ بدهد که چرا افراد پولدار و برخوردار بلحاظ آگاهی و دسترسی بیشتری که به مسائل و مراکز درمانی دارند، بایستی بطور رایگان (از جیب فقرا) بهترین درمانها را دریافت کنند؟ چرا بایستی یک فرد فقیر روستایی یا حاشیه نشین شهری که برای رفع گرسنگی خودش و فرزندانش مواد غذایی میخرد بایستی 1% مالیات بر ارزش افزوده بیشتری بپردازد تا منابع حاصل از آن خرج درمان رایگان و تامین دارو و لوازم مصرفی پزشکی مورد نیاز آدمهای پولدار و متمول بالا شهری شود؟
چرا یک آدم فقیر روستایی و عشایری که دسترسی به خدمات درمانی ندارد، وقتی میخواهد چندسال یکبار برای فرزندش لباس بخرد بایستی 1% مالیات بر ارزش افزوده بیشتری بدهد تا وزیر بهداشت این پول را در قالب طرح تحول سلامت خرج خرید دمپایی و پیژامه بیمار پولدار بالاشهری نماید؟
چرا بایستی یک آدم فقیر حاشیه نشین شهری که یک پیکان قراضه برای مسافرکشی دارد بایستی برای بیمه شخص ثالث ماشینش حق بیمه بیشتری بپردازد تا منابع حاصل از آن خرج تأمین درمان، دارو، استند، مفصل مصنوعی و... یک آدم پولدار بالاشهری شود؟
وزیر بهداشت بایستی پاسخ دهد که چرا دستگاههای اجرایی حاکمیتی و دولتی بایستی برای کارکنان ستادی و تهران نشین خود با پول دولت و ملت و همان فقرا دارای بیمارستان اختصاصی و مدرن باشند و حتی در بین پرسنل دولت شاغل در دستگاهها و مستقر در مناطق مرکزی و دور از مرکز نیز عدالت رعایت نشود، ولی وزیر متولی این امر بخود اجازه بدهد که دم از عدم وجود عدالت در حاکمیت و نظام بزند.
قسمت طنز ماجرا اینجاست که وزیری دم از عدالت میزند که وزارتخانه اش کارخانه فقیرسازی است تا آنجا که ما از افراد باسواد و عالم شنیدهایم یکی از شاخصهای بینالمللی ارزیابی نظام سلامت کشورها این است که چند درصد از مردم با ابتلا به بیماری و در اثر مخارج درمانی به زیر خط فقر سقوط میکنند. این شاخص بینالمللی یعنی اینکه وزارت بهداشت فقیرساز است و طرفهتر آنکه وزیری که زیرمجموعه تحت مدیریت و راهبری او کارخانه فقیرسازی است ژست فقیرنوازی میگیرد!؟
و صد البته نگارنده مدعی وضع مطلوب عدالت اجتماعی و رفاه اجتماعی در کشور نیست و در مقام دفاع از عملکرد و کارکرد این حوزه برنیامده است و معتقد است که بایستی تناسبی بین مطلوبات و مقدورات نظام ایجاد کرد و توفیقات نسبی بدست آمده را مورد تخطئه و سیاه نمایی قرار نداد، بلکه هدف از این نوشتار دفاع از ساحت مدیران و کارشناسان عالم، باسواد، دغدغهمند، صالح و سالم حوزه رفاه اجتماعی است که متأسفانه وزیر بهداشت همه آنها را بی سواد و غیرعلمی خواندهاند اطلاق عام بکار بردهاند و تذکر این نکته که لازم است هر کسی در حوزه تخصصی و تجربی خودش اظهارنظر کند.
و کلام آخر اینکه در وضعیت بحرانی و حساس کنونی کشور و در شرایطی که صرف نظر از تهدیدات و مضایق بینالمللی و منطقهای، کشور و دولت را بحرانهای جدی فقر، بیکاری، آسیبهای اجتماعی، آب، محیط زیست و ... دولت احاطه نموده و همچنین شرایط، فرصت و زمان برای کار برای دولت حاضر هر روز صعبتر میشود، بهتر است اجزاء و عناصر دولت از خود زنی پرهیز نموده و بیشتر به کار و مجاهدت برای برون رفت از این شرایط بحرانی بیاندیشند و دیگر اینکه وقتی امسال به عنوان سال حمایت از کالای ایرانی نامگذاری شده است، بهتر است وزرای محترم اگر از ایفای وظایف اصلی خود اطمینان یافتند و فراغتی داشتند هم به حمایت از کالای ایرانی بپردازند و هم از کارشناسان ایرانی حمایت کنند و در حداقل شرایط از تخطئه کارشناسان ایرانی حوزه رفاه اجتماعی پرهیز کنند چراکه اجرای نسخههای بانک جهانی، صندوق بینالمللی پول و سازمان بهداشت جهانی دردی از کشور ایران دوا نکرده و نمیکند و بخش زیادی از بیعدالتیهایی که وزیر محترم بهداشت به آن اشاره کردهاند محصول دیکتههایی است که این مجامع نوشتهاند و کارشناسان عالم و با سواد، نعل بالنعل آنرا اجرا کردهاند بدون بومیسازی و بدون توجه به شرایط و مقتضیات عصری کشور .
📌 کانال سیاستگذاری اجتماعی
📌 @SocialPolicy