یهبار از زبونِ یه آدمِ حسابی شنیدم که میگفت تا وقتی به بخشهای تاریکِ وجودت تبدیل نشی، هیچوقت نمیتونی واقعاً کنترلی روشون داشته باشی. از همونجا بود که فهمیدم دعوا با تاریکی فایده نداره؛ باید بشناسیش، لمسش کنی و حتی یهجوری باهاش یکی بشی، اما حواست باشه افسار دست خودت بمونه.
برای من، «هیولای خوب شدن» شد خط قرمزِ زندگی. کسی که توانِ انجامِ کارهای وحشتناک رو داره، اما بلدِ کِی و کجا و برای چی ازش استفاده کنه؛ نه برای خراب کردن، بلکه برای محافظت از خانواده، رفقا، و هر چیزی که براش ارزش داره، حتی اگه اسمش یه کشور باشه. این تعریفِ شخصیِ من از مرد شدنه؛ مردی که ضعیف نیست، فقط مهارش بلده.
داستان من تا اینجاش کامل بوده و هست، حداقل از نظر خودم. اما وسطِ این قدرتِ کنترلشده، یه خلأ عجیبی همیشه بوده؛ یه نیازِ قدیمی به عشق، هرچند راستش رو بخوای خیلی به خلوصِ مطلقش باور ندارم. با این حال، تناقضش اینه که انگار دقیقاً همین هیولاها بیشتر از همه به عشق احتیاج دارن و بهتر از بقیه میفهمن نبودنش چه زخمی میزنه.
بدیِ ماجرا اینه که همین هیولاها بو میکشن؛ عشقِ ناخالص رو سریع تشخیص میدن، حتی اگه از طرف کسی بیاد که خودش خالقشونه. و خب، واقعیت تلخ اینه که هیولا هرچقدر هم آگاه و مهارشده باشه، آخرش هیولاست و ممکنه ناخواسته به عزیزترینهاش صدمه بزنه.
همین ترسه، همین آگاهی، باعث میشه دستم موقع انتخاب عشق بلرزه؛ نه از نخواستن، از زیاد دونستن…
#دلنوشته