سلطانِ من خدارا،زُلفت شِکَست مارا
تا کِی کند سیاهی،چَندین دراز دستی
دید دامَنَش گرفتم کِی گوهر عطایی
شب خوش مَگو مَرَنجان
که امشب از آن مایی!
تا کِی کند سیاهی،چَندین دراز دستی
دید دامَنَش گرفتم کِی گوهر عطایی
شب خوش مَگو مَرَنجان
که امشب از آن مایی!