Forward from: مسیحا مقدسی
می خندیدم
به ژست های اتاق
و حس می کردم
که جای این صندلی ها
در عکس ها تنگ تر شده
و همیشه استخوانی هست
که در گلوی بشقاب ها گیر کند
اما این ما بودیم
که درون عکس ها گم می شدیم
تا جای چشم های مان را عوض کنیم
تا نگاتیو عکس ها
دست از سر کلمات مان بردارد
حالا دوباره بنشین
بنشین / کنار این همه خون
و درد هایت را رنگ بزن
و با خودت تکرار کن
همیشه جایی / در گوشه ی این اتاق
درد می کند
آن قدر درد می کند
تا ما فکر کنیم
که هویت مان / جایی در خیابان های جهان
گم شده است
اما مرگ عادتی بود
که دست از سر آدم ها
بر نمی داشت
#مسیحا_مقدسی
#سپید
به ژست های اتاق
و حس می کردم
که جای این صندلی ها
در عکس ها تنگ تر شده
و همیشه استخوانی هست
که در گلوی بشقاب ها گیر کند
اما این ما بودیم
که درون عکس ها گم می شدیم
تا جای چشم های مان را عوض کنیم
تا نگاتیو عکس ها
دست از سر کلمات مان بردارد
حالا دوباره بنشین
بنشین / کنار این همه خون
و درد هایت را رنگ بزن
و با خودت تکرار کن
همیشه جایی / در گوشه ی این اتاق
درد می کند
آن قدر درد می کند
تا ما فکر کنیم
که هویت مان / جایی در خیابان های جهان
گم شده است
اما مرگ عادتی بود
که دست از سر آدم ها
بر نمی داشت
#مسیحا_مقدسی
#سپید