آدمیزادم ولی گونهام عجیب است!
هرازگاهی از نقاط قوتم کم میآورم و حسودیام میشود با آنانیکه همینکه ارادهیشان کشید صفحه عوض میکنند
و آن یکی آدمکشان را به صحنه میآورند.
از آنانیکه که بیدرنگ پاسخ میدهند، کف دست میگذارند، عظمت طرف را خُرد میکنند و بیهیچ محاکمهای به بستر آرامش میروند.
از آنانیکه دنبال توجیه نمیگردند و فراتر از خطا، زنگ تنبیه میزنند.
ولی کیستم من؟!
آدمکی که بدون پوزش میبخشد، بدون خواهش فرصت میدهد که خطای طرف را از تحریک شیطان میداند و با همین یکی توجیه(تحریک شیطان) دل خوش میکند گویا که صفت خدایی دارد، اصلاً من کجا و او(خدا) کجا…
بگذار ادامه بدهم!
آدمکی که به پوچ شنیدن خو گرفته و همواره مرگش را با بیتفاوتی میدهد، آدمک که در صدد انقضای توقعهایش است و از عاقبت هراس دارد.
آدمکی که سالیان در فرار از وابستگی و دلبستگی بوده چون جز دو دست، دو چشم، دو گوش و یک قلب بیش نمییابد که غمخوارش بوده و بار آنهمه دگرگونیهای یکباره را قشنگ بکشد.
همان آدمکی مالِ گذشته که برای دانایی بیشترش سنگ تمام میگذاشت ولی اکنون نادانی محض را برای تمام عمرش آرزو میکند.
آدمکی که در فرتاشش گذشت را آنقدر ریشه دواند
و «اشکالی ندارد» را برای خود تلقین کرد که اکنون اعم بیداری و اعم از خواب برای یادآوری تقلا دارند.
قوت موهبت است ولی هرازگاهی به طوری خُردت میکند که آرزو میکنی کاش از آندسته ضعیفترینها بودی.
گذشت عظمت است ولی هرازگاهی بهای تکرارش به پیمانهی موحش است گویا که پوستت به تدریج از بدنت جدا میشود همانقدر جانسوز و همانقدر خونین…
#سونا_عمری
هرازگاهی از نقاط قوتم کم میآورم و حسودیام میشود با آنانیکه همینکه ارادهیشان کشید صفحه عوض میکنند
و آن یکی آدمکشان را به صحنه میآورند.
از آنانیکه که بیدرنگ پاسخ میدهند، کف دست میگذارند، عظمت طرف را خُرد میکنند و بیهیچ محاکمهای به بستر آرامش میروند.
از آنانیکه دنبال توجیه نمیگردند و فراتر از خطا، زنگ تنبیه میزنند.
ولی کیستم من؟!
آدمکی که بدون پوزش میبخشد، بدون خواهش فرصت میدهد که خطای طرف را از تحریک شیطان میداند و با همین یکی توجیه(تحریک شیطان) دل خوش میکند گویا که صفت خدایی دارد، اصلاً من کجا و او(خدا) کجا…
بگذار ادامه بدهم!
آدمکی که به پوچ شنیدن خو گرفته و همواره مرگش را با بیتفاوتی میدهد، آدمک که در صدد انقضای توقعهایش است و از عاقبت هراس دارد.
آدمکی که سالیان در فرار از وابستگی و دلبستگی بوده چون جز دو دست، دو چشم، دو گوش و یک قلب بیش نمییابد که غمخوارش بوده و بار آنهمه دگرگونیهای یکباره را قشنگ بکشد.
همان آدمکی مالِ گذشته که برای دانایی بیشترش سنگ تمام میگذاشت ولی اکنون نادانی محض را برای تمام عمرش آرزو میکند.
آدمکی که در فرتاشش گذشت را آنقدر ریشه دواند
و «اشکالی ندارد» را برای خود تلقین کرد که اکنون اعم بیداری و اعم از خواب برای یادآوری تقلا دارند.
قوت موهبت است ولی هرازگاهی به طوری خُردت میکند که آرزو میکنی کاش از آندسته ضعیفترینها بودی.
گذشت عظمت است ولی هرازگاهی بهای تکرارش به پیمانهی موحش است گویا که پوستت به تدریج از بدنت جدا میشود همانقدر جانسوز و همانقدر خونین…
#سونا_عمری