روزی دختری در راه برگشت به خانه گم شد... او در افکارش آنچنان غرق بود که ندانست به کدام سو ناخودآگاه رفته است. چیزی در او آرام و قرار نداشت. گویی گم نشده بود در حالی که پیدا نبود... به آدم های کافه ی کناری اش که نگاه می کرد، چشم هایی دید که خیره ماند. کتابِ مثل خون در رگ های من را محکم تر در آغوشش فشرد. یادش آمد، درست همینجا رویا می بافته است، همینجا کنارِ همان آدم پناهی داشته است، همینجا پیداترین گم شده بوده است. حالا دیگر می دانست از کجا آمده و پیش از این در کجای این جهان بی هراس می ایستاده و رها شدن آنقدر ها او را به بی راهه نمی کشانده است.