Forward from: داروین صبوری
🔴 اینجا تهران است، شما؟
"نگاهی به پدیدهی فحاشیهای قومیتی"
🔺سکانس اول؛
با چیزی که انتظارش را داشتم، زمین تا آسمان تفاوت داشت؛ قبل از سفر تحقیقاتی خود به استان سیستانوبلوچستان، تصور میکردم که آنجا با مردمی عصبانی، ناامن و دردندهخو برخورد میکنم که در یک دست شمشیر و در دست دیگر خود کلاشنیکف دارند. تصور من از زاهدان و مردمانش، تصویری بود که رسانهها از بچگی برایم رقم زده بودند؛ فیلمها و مستندهایی که رسانهی ملی پخش میکرد، مملو از راهزنها و قاچاقچیانی بود که در اولین فرصت، جیب یا سرت را میبریدند. برای تحقیق بر فرهنگِ عامهی آنها رفته بودم اما هیچچیزِ راستین در چنته نداشتم. لباسهای بلوچ، ترس در دلم میانداخت و پای هر قراری، با ترس و تپش قلب حاضر بودم. این ترس اما دوطرفه بود؛ آنها از من میترسیدند و من از آنها. آنها مرا غریبهای غیرقابل اعتماد در جمعشان میدیدند که از پایتخت آمده و من آنها را غریبهای در سرزمینهای دور. روزِ سوم سفر، به شهر خاش رفتیم تا با قیچکنوازِ چیرهدست، استاد "بهرام سوریزهی" ملاقات کنیم. چند دوستِ بلوچ دستوپا کرده بودیم و کمکم یخمان داشت آب میشد. به خانهی استاد رفتیم و تا پاسی از شب غرق در تکنوازی و "لیکوخوانی" او شدیم. او مینواخت و من اشک میریختم. در راهِ بازگشت به هتل فهمیدم که چه کلاه گشادی بر سرمان رفته است. مردمانی نجیب، وطندوست و با غیرت را چه احمقانه قضاوت کرده بودم و دلیلِ این قضاوت هم چیزی نبود جز بیگانگی و دوری فرهنگی. هیچ خطری آنجا نبود مگر یک چیز، محرومیت. محرومیتی که از سر و روی شهر آویزان بود. امروز لباسِ بلوچ برایم بوی رفاقت دارد، بوی اصالت و بوی امنیت...
🔺سکانس دوم؛
با اینکه پدرم اصالتا اهل شمال بود اما به دلیل اشتغال در صنعت نفت، در جنوب ایران بهدنیا آمدم. نوجوانی را در شهر اهواز گذراندم و هنوز که هنوز است لهجهی جنوبی دارم. پس از هجرت به تهران، روزی نبوده است که در گفتوگو با دیگران، یک سوالِ تکراری را پاسخ نداده باشم:
🔸داداش بچهی اینجا نیستی، نه؟
بارها در تاکسی و مترو، هنگام خرید، رسانه و محیط آکادمیک، سعی در تقلید لهجهی پایتختنشینان کردم تا کمی همرنگِ آدمهایی شوم که آنها نیز خود روزی همرنگ جماعت شدهاند. سوالِ آنها از من، سوالی از سر کنجکاوی نیست؛ سوالی از سر مواخذه است. باور دارم که جملهای دیگر در ناخودآگاه این جمله است:
🔸اصلا تو اینجا چه غلطی میکنی داداش؟
🔺سکانس سوم؛
فحاشیهای قومیتی آذریها را بر سکوی ورزشگاه چگونه تحلیل کردیم؟ با پانایرانیسمی مسخره به جنگ پانترکسیمی "برساخته" میرویم بیآنکه بدانیم این مردم سالهاست که منکوبِ فرهنگی رسمی و خودساخته شدهاند. فرهنگی که در آن، هرکه لهجه داشته باشد، روستایی است و هرکه روستایی باشد، اُمُل خوانده میشود. فرهنگِ پایتختمحور که وقیحانه به خود اجازه میدهد برای اصفهانی و رشتی و آذری، جک بسازد تا به چیزهای نداشتهاش افتخار کند. اگر به کورش و خلیجفارس دستدرازیهای زبانی میشود، نه از یک باور قلبی، که از سر لجاجتی به گلورسیده است که سعی در چزاندن و سوزاندنِ هرچه بیشتر رقیب دارد. امروز، جداسری فرهنگها و قومیتهای ایرانی و بیگانگیِ آنها با هم، محصول ساختاریهای است که به شدت تکگو و خودمحوراند. ساختارهایی که کثرت را برنمیتابند و تلاشی همهجانبه بر یکدست دیدن عناصر فرهنگیِ مملکتی متکثر دارند.
🆔 @darwinsabouri
"نگاهی به پدیدهی فحاشیهای قومیتی"
🔺سکانس اول؛
با چیزی که انتظارش را داشتم، زمین تا آسمان تفاوت داشت؛ قبل از سفر تحقیقاتی خود به استان سیستانوبلوچستان، تصور میکردم که آنجا با مردمی عصبانی، ناامن و دردندهخو برخورد میکنم که در یک دست شمشیر و در دست دیگر خود کلاشنیکف دارند. تصور من از زاهدان و مردمانش، تصویری بود که رسانهها از بچگی برایم رقم زده بودند؛ فیلمها و مستندهایی که رسانهی ملی پخش میکرد، مملو از راهزنها و قاچاقچیانی بود که در اولین فرصت، جیب یا سرت را میبریدند. برای تحقیق بر فرهنگِ عامهی آنها رفته بودم اما هیچچیزِ راستین در چنته نداشتم. لباسهای بلوچ، ترس در دلم میانداخت و پای هر قراری، با ترس و تپش قلب حاضر بودم. این ترس اما دوطرفه بود؛ آنها از من میترسیدند و من از آنها. آنها مرا غریبهای غیرقابل اعتماد در جمعشان میدیدند که از پایتخت آمده و من آنها را غریبهای در سرزمینهای دور. روزِ سوم سفر، به شهر خاش رفتیم تا با قیچکنوازِ چیرهدست، استاد "بهرام سوریزهی" ملاقات کنیم. چند دوستِ بلوچ دستوپا کرده بودیم و کمکم یخمان داشت آب میشد. به خانهی استاد رفتیم و تا پاسی از شب غرق در تکنوازی و "لیکوخوانی" او شدیم. او مینواخت و من اشک میریختم. در راهِ بازگشت به هتل فهمیدم که چه کلاه گشادی بر سرمان رفته است. مردمانی نجیب، وطندوست و با غیرت را چه احمقانه قضاوت کرده بودم و دلیلِ این قضاوت هم چیزی نبود جز بیگانگی و دوری فرهنگی. هیچ خطری آنجا نبود مگر یک چیز، محرومیت. محرومیتی که از سر و روی شهر آویزان بود. امروز لباسِ بلوچ برایم بوی رفاقت دارد، بوی اصالت و بوی امنیت...
🔺سکانس دوم؛
با اینکه پدرم اصالتا اهل شمال بود اما به دلیل اشتغال در صنعت نفت، در جنوب ایران بهدنیا آمدم. نوجوانی را در شهر اهواز گذراندم و هنوز که هنوز است لهجهی جنوبی دارم. پس از هجرت به تهران، روزی نبوده است که در گفتوگو با دیگران، یک سوالِ تکراری را پاسخ نداده باشم:
🔸داداش بچهی اینجا نیستی، نه؟
بارها در تاکسی و مترو، هنگام خرید، رسانه و محیط آکادمیک، سعی در تقلید لهجهی پایتختنشینان کردم تا کمی همرنگِ آدمهایی شوم که آنها نیز خود روزی همرنگ جماعت شدهاند. سوالِ آنها از من، سوالی از سر کنجکاوی نیست؛ سوالی از سر مواخذه است. باور دارم که جملهای دیگر در ناخودآگاه این جمله است:
🔸اصلا تو اینجا چه غلطی میکنی داداش؟
🔺سکانس سوم؛
فحاشیهای قومیتی آذریها را بر سکوی ورزشگاه چگونه تحلیل کردیم؟ با پانایرانیسمی مسخره به جنگ پانترکسیمی "برساخته" میرویم بیآنکه بدانیم این مردم سالهاست که منکوبِ فرهنگی رسمی و خودساخته شدهاند. فرهنگی که در آن، هرکه لهجه داشته باشد، روستایی است و هرکه روستایی باشد، اُمُل خوانده میشود. فرهنگِ پایتختمحور که وقیحانه به خود اجازه میدهد برای اصفهانی و رشتی و آذری، جک بسازد تا به چیزهای نداشتهاش افتخار کند. اگر به کورش و خلیجفارس دستدرازیهای زبانی میشود، نه از یک باور قلبی، که از سر لجاجتی به گلورسیده است که سعی در چزاندن و سوزاندنِ هرچه بیشتر رقیب دارد. امروز، جداسری فرهنگها و قومیتهای ایرانی و بیگانگیِ آنها با هم، محصول ساختاریهای است که به شدت تکگو و خودمحوراند. ساختارهایی که کثرت را برنمیتابند و تلاشی همهجانبه بر یکدست دیدن عناصر فرهنگیِ مملکتی متکثر دارند.
🆔 @darwinsabouri