🔻
🔳📌 #فقر و دیگر #هیچ...
#محمد_پورپناهی
در همین لحظه که من در حال نوشتنم، در گوشهی دیگری از جهان، انسانهای زیادی گرسنهاند. اگر «ژان پل سارتر» بود میگفت من در برابر این گرسنگی مسئولم. البته من اعتراض میکردم: من نمیدانم آنجا چه خبر است و برای تغییر وضع اسفبار موجود، کار چندانی از دستم برنمیآید چون همین جا هم فقر دمار از روزگار مردم در اورده است و باز من کاری نمی توانم انجام دهم جز به قلم و ربگه ای کاغذ پناه برم تا کمی ارام گیرم . ولی سارتر میگفت این منم که انتخاب کردهام بیخبر بمانم و به جای آنکه خود را درگیر این وضع اسفبار کنم، در این لحظهی خاص فقط بنویسم. میتوانستم فراخوانی بدهم و اعانه جمع کنم یا از طریق ارتباطاتی که در اصحاب رسانه دارم، توجه همگان را به وضع موجود جذب کنم، ولی انتخاب کردهام آن را نادیده بگیرم. من در برابر آنچه میکنم و آنچه انتخاب میکنم که نادیده بگیرم، مسئولم.
@m_pourpanahi
@sportard
اینجا پایین شهر است ، گذرم از کوچه ای افتاد ، صدایی توجه مرا جلب کرد نزدیک خانه ای شدم ، خانه ی فرسوده ای که در چارچوب درش پسر بچه ای ادرار کرده و مگس ها سخت مشغول کارند.پدر پیر و فرتوت و مادری با صورت و دستانی چروکیده و فقری که بی رحمانه بر زندگیشان چمبره زده است نه حمامی است و نه ... چهار دیواری که تنها سر پناهی برای برف و باران و باد است گفتم مادر جان چرا کمک نمی گیرید با نیش خندی گفت مدیری که لاستیک ماشینش خرج یک سال زندگی منه هیچوقت درد ها و رنج های ما را درک نخواهد کرد در این حین پسری کوچک با دمپایی هایی پاره و دستانی تاول زده نانی بدست وارد شد با خنده ای معصومانه داد می زد نَنه نانوا گفت حسابتون زیاد شده دفعه بعد باید تسویه کنید بغض عجیبی صدایم را در گلو می شکست و من کار چندانی از دستم بر نمی امد .
@m_pourpanahi
@sportard
گفتم مادر پدر این بچه ها کجاست با بغضی دلگیر گفت معتاد شده نمی دانم الان کجاست مادرش هم گذاشته و رفته و... به راستی این گوشه ای از هزاران دَرد این شهر بود چرا هیچ چیز خوب نمی شود ؟ چرا حالمان بهتر نمی شود ؟ چرا؟؟؟؟! مدام می گویند شرایط بهتر خواهدشد اما هیچ امیدی نیست مدام حرف های تکرای ، مدام وعده ای پوچ و بیهوده ، هیچ چیزی برای من عوض نشده است ، مردمی را می بینم که هر روز زندگی هایشان بی رنگ تر و سفره هایش کوتاه تر انگار بدنیا امده اند تا طعم فقر را بارها و بار ها تجربه کنند و اما انطرفترمسئولانی که در حال جدال بر سر میزهای ریاست و مدیریت هستند و تنها چیزی که مهم نیست اوضاع فلاکت بار زندگی مردم است به راستی چقدر از انسان و انسانیت فاصله گرفته ایم دیگر قلم هم نای نوشتن ندارد و تاب این همه درد ...
@m_pourpanahi
@sportard
🔳📌 #فقر و دیگر #هیچ...
#محمد_پورپناهی
در همین لحظه که من در حال نوشتنم، در گوشهی دیگری از جهان، انسانهای زیادی گرسنهاند. اگر «ژان پل سارتر» بود میگفت من در برابر این گرسنگی مسئولم. البته من اعتراض میکردم: من نمیدانم آنجا چه خبر است و برای تغییر وضع اسفبار موجود، کار چندانی از دستم برنمیآید چون همین جا هم فقر دمار از روزگار مردم در اورده است و باز من کاری نمی توانم انجام دهم جز به قلم و ربگه ای کاغذ پناه برم تا کمی ارام گیرم . ولی سارتر میگفت این منم که انتخاب کردهام بیخبر بمانم و به جای آنکه خود را درگیر این وضع اسفبار کنم، در این لحظهی خاص فقط بنویسم. میتوانستم فراخوانی بدهم و اعانه جمع کنم یا از طریق ارتباطاتی که در اصحاب رسانه دارم، توجه همگان را به وضع موجود جذب کنم، ولی انتخاب کردهام آن را نادیده بگیرم. من در برابر آنچه میکنم و آنچه انتخاب میکنم که نادیده بگیرم، مسئولم.
@m_pourpanahi
@sportard
اینجا پایین شهر است ، گذرم از کوچه ای افتاد ، صدایی توجه مرا جلب کرد نزدیک خانه ای شدم ، خانه ی فرسوده ای که در چارچوب درش پسر بچه ای ادرار کرده و مگس ها سخت مشغول کارند.پدر پیر و فرتوت و مادری با صورت و دستانی چروکیده و فقری که بی رحمانه بر زندگیشان چمبره زده است نه حمامی است و نه ... چهار دیواری که تنها سر پناهی برای برف و باران و باد است گفتم مادر جان چرا کمک نمی گیرید با نیش خندی گفت مدیری که لاستیک ماشینش خرج یک سال زندگی منه هیچوقت درد ها و رنج های ما را درک نخواهد کرد در این حین پسری کوچک با دمپایی هایی پاره و دستانی تاول زده نانی بدست وارد شد با خنده ای معصومانه داد می زد نَنه نانوا گفت حسابتون زیاد شده دفعه بعد باید تسویه کنید بغض عجیبی صدایم را در گلو می شکست و من کار چندانی از دستم بر نمی امد .
@m_pourpanahi
@sportard
گفتم مادر پدر این بچه ها کجاست با بغضی دلگیر گفت معتاد شده نمی دانم الان کجاست مادرش هم گذاشته و رفته و... به راستی این گوشه ای از هزاران دَرد این شهر بود چرا هیچ چیز خوب نمی شود ؟ چرا حالمان بهتر نمی شود ؟ چرا؟؟؟؟! مدام می گویند شرایط بهتر خواهدشد اما هیچ امیدی نیست مدام حرف های تکرای ، مدام وعده ای پوچ و بیهوده ، هیچ چیزی برای من عوض نشده است ، مردمی را می بینم که هر روز زندگی هایشان بی رنگ تر و سفره هایش کوتاه تر انگار بدنیا امده اند تا طعم فقر را بارها و بار ها تجربه کنند و اما انطرفترمسئولانی که در حال جدال بر سر میزهای ریاست و مدیریت هستند و تنها چیزی که مهم نیست اوضاع فلاکت بار زندگی مردم است به راستی چقدر از انسان و انسانیت فاصله گرفته ایم دیگر قلم هم نای نوشتن ندارد و تاب این همه درد ...
@m_pourpanahi
@sportard