اول رفتم بالای پل راه آهن غروب آفتابو پشت دماوند تماشا کردم… بالای آسمون هنوز آبی بود، پایینترش زرد، بعد یکم صورتی و آخر از همه قرمز. کوهستان اون دور، آبی پر رنگ بود؛ رنگ جنگل، رنگ شب. یه جت داشت از این سر تا اون سر افق یه خط سفید میکشید و ابرهای روی قله بخاطر خورشیدی که پشتشون قایم شده بود، پیچ و تاب میخوردن. پل آهنی با قدمهای عابرینی که رد میشدن میلرزید و من به این فکر میکردم که از بالای قله، غروب خورشید روی زمینهای پست، چه شکلیه؟
تقریبا تا نزدیک پارک رفته بودم که ترجیح دادم برگردم، چون هوا سوز خیلی بدی داشت. توی تاکسی همه اش به این فکر میکردم که چرا همیشه تو این فصل از سال، گنجشکها اینقدر پر جنب و جوش و شلوغن که صدای جیک جیکشون حتی با هندزفری هم شنیده میشه.
بعد، رفتم کافه… و هیچکس اونجا نبود! هیچکس به معنای واقعی کلمه. فقط من بودم و میزها و صندلیها و صدای موسیقیِ سنتی.
یجورهایی خوشحال بودم چون شلوغی معذبم میکنه، مخصوصا وقتی کسی همراهم نیست؛ ولی دوست نداشتم روزم اینجوری تو تنهایی تموم بشه. برا همین زنگ زدم به علیرضا و اون هم از اونجایی که هم همشهریمه هم با معرفته، با اینکه از خواب بیدارش کرده بودم، سریع خودشو رسوند {البته منت اومدنشو گذاشت}
و ئه فرند این نیید، ایز ئه فرند ایندیید.
Ares
تقریبا تا نزدیک پارک رفته بودم که ترجیح دادم برگردم، چون هوا سوز خیلی بدی داشت. توی تاکسی همه اش به این فکر میکردم که چرا همیشه تو این فصل از سال، گنجشکها اینقدر پر جنب و جوش و شلوغن که صدای جیک جیکشون حتی با هندزفری هم شنیده میشه.
بعد، رفتم کافه… و هیچکس اونجا نبود! هیچکس به معنای واقعی کلمه. فقط من بودم و میزها و صندلیها و صدای موسیقیِ سنتی.
یجورهایی خوشحال بودم چون شلوغی معذبم میکنه، مخصوصا وقتی کسی همراهم نیست؛ ولی دوست نداشتم روزم اینجوری تو تنهایی تموم بشه. برا همین زنگ زدم به علیرضا و اون هم از اونجایی که هم همشهریمه هم با معرفته، با اینکه از خواب بیدارش کرده بودم، سریع خودشو رسوند {البته منت اومدنشو گذاشت}
و ئه فرند این نیید، ایز ئه فرند ایندیید.
Ares