من نیز به چشمان تاریکش خیره میشوم. آیا کای هم مانند آن کلاغک در آسمان دنبال ستاره مان میگردد؟
اشکهایم دوباره سرازیر میشوند. از این که آنقدر در برابر گریه نکردن ضعیفم از خودم متنفرم. اما ناگهان در هالۀ تاریکیام فرو میروم و احساس پوچی میکنم.
احساس سبکی و همزمان سنگینی بر روی سینهام ، نفسم را تنگ میکند. دستم را روی خاکی که قبرش را احاطه کرده میکشم و اشکال نامفهومی بر جای میگذارم ، شاید فقط تصور میکنم که نوازشش میکنم.
میخواهم با او حرف بزنم اما نمیتوانم کلمات مناسب را پیدا کنم.
- فکر میکنم پروژهم داره خوب پیش میره.
سکوت.
- به زودی همه چیو فاش میکنم...قول میدم.
سکوت.
- امروز دوباره خواب اون اتفاقو دیدم.
کمی مکث میکنم و ادامه میدهم.
-اما متفاوت تر. الان که فکر میکنم خیلی متفاوت تر...اما در کل مضمون همیشگی. روز بود و...تو...تو تونستی فرار کنی...اما از منم فرار کردی...کردی؟
حرف زدن با شخص خیالی که سال ها پیش مرده. جزو اولین علائم توهمه و کم کم به دیوانگی تبدیل میشه.ذهنم آشفته میشود.
- من دیوونه نیستم!
دیوونه ها هیچوقت اعتراف نمیکنن که دیوونن و از اینکه دیوونه خطاب بشن متنفرن.دستم در خاک مشت میشود و ناخن هایم کف سخت زمین را میخراشد.
صداهای ذهنم آنقدر بلندند که گوش هایم سوت میکشند و نمیتوانم چیزی بشنوم. مانند یک صوت سفید...اما نه آرامش بخش بلکه آزاردهنده. دلم آشوب است ، میخواهم تمام احساساتم را بالا بیاورم. ای کاش نمیتوانستم چیزی حس کنم. ای کاش میتوانستم قلبم را از سینه در بیاورم و آن را در دستانم آنقدر فشار دهم تا از کار بیفتد.
به سینهام چنگ میزنم و با کلافگی سرم را بین دستانم فشار میدهم.
- شاید باشم...چیش بده؟
ناگهان کلاغک قار قاری میکند و در آسمان اوج میگیرد.
قطره اشکی بر روی خاک خشک میریزد و آرام در خاک نفوذ و پخش میشود. در فانتزی هایم جوانهای از خاک سر در میآورد ، لبخند بیرمقی بر لبم مینشیند. به همانگونه قطرهای دیگر و دیگر و قطره های دیگر.
دستانم شل میشوند و خاکها مانند باران از ابر دستانم پایین میریزند. چیزی توجهم را جلب کرده...سنگ قبر کای کمی کج شده و ترک کوچک جدیدی برداشته که متوجه شدندش کمی دقت لازم دارد...
+لانا.
تنها دو نفر اغلب من را با این نام صدا میزنند سکای و کای...تعجبم را نشان نمیدهم و در حالی که به سنگ قبر کای خیره ماندهام با لحن بیروحی میپرسم:«تو اینجا چیکار میکنی؟»
+آرالیا گفت میتونم اینجا پیدات کنم.
نمیبینمش اما معلوم است که کمی حالش گرفته است.
چند ثانیه طولانی بعد بدون هیچ سخنی سپری میشود تا وقتیکه آن را در پشت درخت گیلاس حس میکنم که به آن تکیه میدهد. صدای نفس هایش را میتوانم بشنوم که کمی تند میشود.
+ میخوام کای تو بشم.
نفسم در سینه حبس میشود.
+ اگه...اگه میتونه حالتو خوب کنه...من تلاشمو میکنم...اما من اون نیستم اون مرده...معذرت میخوام...
تا به حال کسی همچین چیزی را به من نگفتهاست. تا به حال کسی بغییر از لیا به من و احساساتم اهمیتی نداده. چون خود نیز ندادهام. سعی میکنم بغضم نشکند.
- مجبور نیستی همچین چیزایی بگی.
+ چرا هستم من...من متاسفم...کاشکی هیچکدوم از اون اتفاقا نمیافتاد...کاشکی میتونستم اونو بهت برگردونم ولی اون همون شب مرد...من متاسفم...
او مرا نمیبیند پس میگذارم اشکانم بر گونهام بریزند. اما نمیتوانم آن را در صدایم پنهان کنم.
- چرا انقدر عجیب حرف میزنی سکای...نیازی به عذرخواهی برای چیزی که به تو ربطی نداره نیست.
شنلم را سفت تر به دور خودم میپیچانم و خودم را بغل میکنم. بادی میوزد و سرمای صبح را کم کم به گرمای تابستان میسپارد.
+ گلای قشنگین. مطمئنم ازشون خوشش میومد.
سایه دستانش در حالی که دارد در نور طلایی آسمان میرقصند بر روی دستم مینشینند. دستم را کنار میکشم.
- تو هیچی درباره کای نمیدونی.
+ حق با توه...متاسفم.
- فقط بس کن سکای.
صدای بلند شدنش را میشنوم و اشکانم را با آستین کمی خاکیام پاک میکنم. دستش را به سمتم میگیرد.
+ پس قبوله؟ میتونم کای باشم؟
چرا انقدر اصرار دارد؟ چرا؟!
نگاهم را به کرانه آسمان و طلوع میدهم. هیچ ایدهای ندارم که چطور و چرا تا اینجا برای من آمده. چرا باید اهمیت داشته باشم؟ او عجیب است.
- من میخوام سکای باشی ، خودت.
دستش را میگیرم و بلند میشوم.
سگرمههایش در هم میروند و به فکر فرو میرود.
+ پس فقط مثل قبل کای صدام بزن.
لبخد کوچکی روی لبانم مینشیند.
✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩
-
@nashnasspritofrevenge-
@sprit_of_revenge