𝐓𝐡𝐞 𝐞𝐜𝐥𝐢𝐩𝐬𝐞𝐝 𝐬𝐮𝐧


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


𝐒𝐩𝐫𝐢𝐭 𝐨𝐟 𝐫𝐞𝐯𝐞𝐧𝐠𝐞༄𝐜𝐨𝐦𝐩𝐥𝐞𝐭𝐞
𝐓𝐡𝐞 𝐞𝐜𝐥𝐢𝐩𝐬𝐞𝐝 𝐬𝐮𝐧༄𝐨𝐧𝐠𝐨𝐢𝐧𝐠
✨𝙶𝚑𝚊𝚣𝚊𝚕✨
https://t.me/BChatBot?start=sc-720394941
💫 ʙɪᴛᴀ 💫
https://telegram.me/BChatBot?start=sc-23828-0EdXR

@nashnasspritofrevenge جواب ناشناسا

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


ᴵ ᵈᵒⁿ'ᵗ ʷᵃⁿⁿᵃ ᵍᵒ ᵗʰⁱⁿᵏ
. ᴵ'ˡˡ ᵐᵃᵏᵉ ⁱᵗ ʷᵒʳˢᵉ .
. ᴱᵛᵉʳʸᵗʰⁱⁿᵍ ᴵ ᵏⁿᵒʷ .
ᵇʳⁱⁿᵍˢ ᵐᵉ ᵇᵃᶜᵏ ᵗᵒ ᵘˢ
✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


ناگهان بلند می‌شود و دستش را به سمتم می‌گیرد.
دستش را می‌گیرم. خیلی داغ است. «نزدیکم بمون و دستمو ول نکن.» این بار هم همان شعبده را به کار می‌برد. هر قطره قبل از آن که خیسمان کند بخار می‌شود.«انگار بلیزا واقعا از خیس شدن و بارون خوششون نمیاد»

+در واقع بارون منو یاد کس خاصی می‌ندازه که عاشق بارون بود و در جواب این شایعه‌های مزخرف باید بگم نه ، فقط نمی‌خوام سرما بخوری.

آرام میخندم.
- مثل گربه‌ها...

+هی چی صدام...
همه جا دوباره در نور غرق می‌شود و صدای مهیب آذرخش آسمان را باری دیگر به لرزه می‌اندازد. حرفش ناتمام می‌ماند.
دستش را می‌کشم.«از اینطرف» به دل جنگل هدایتش می‌کنم. باد نیز میل به وزیدن می‌کند و باران را به جهات مختلف می‌رقصاند. کمی سرعتمان را زیاد تر می‌کنیم.

دستم را بر روی درختی که آن روز کنارش بیدار شدم می‌کشم.
+چرا...؟

باقی حرفش در گلویش گیر می‌کند. انگار که یکی از آبنبات های کهنه نونا را مزمزه کرده باشد سگرمه هایش را در هم می‌کشد.

این پا و آن پا می‌کنم و آستین هایم را که الان دیگر فقط کمی نم دارند، در مشتانم می‌گیرم.
- تقریباً یه هفته پیش قبل از اینکه تو رو ببینم ، اینجا بیدار شدم...هیچی حتی اسمم رو هم به یاد نداشتم.

هیچ صدای دیگری از کای به گوش نمی‌رسد. بدون هیچ حرکتی. انگار زمان و مکان آن را در خود بلعیده.
- کم کم چیز هایی به یاد آوردم اما هیچوقت به یاد نیاوردم که اونجا چیکار می‌کردم.

دستم را روی سیب نقره‌ای میمالم که باران آن را تمیز و براق کرده.
- تا اینکه چند روز پیش فهمیدم برای چی اونجا بودم. برای تو کای.

دستانش در دستانم شل می‌شود و سیب گلویش بالا پایین می‌رود. سیب را می‌کنم و برایش پرت می‌کنم. آن را میان زمین و هوا می‌گیرد.
+منظورت چیه؟

به کرانه آسمان و مرز نامرئی آلیناریس خیره می‌شوم.
- منظور من...می خوام از مرز رد بشی.

+نمی‌تونم.

- پس قبلا هم اینجا بودی. قبلا هم انجامش دادی. فکر می‌کردم از منطقه بلیزا میای...

+ اگه رد بشم نگهبانا میان سراغمون ، همون‌طور که سراغ تو اومدن.

- چی..؟

+ چرا از مرز عبور کردی؟

دستانش را ول می‌کنم و باران دوباره بر من باریدن می‌گیرد.
- برای اینکه تو رو پیدا کنم ؛ کای اشبلِید!

لحظات طولانیی خشکش می‌زند. نمی‌داند باید چکار کند. ناگهان موج گرمای خودش نیز از بین می‌رود. موهای خیسش را در دستانش می‌گیرد و روی زانوانش می‌افتد. می‌داند دیگر نمی‌تواند طفره رود.

+ من نمی‌خواستم اینجوری بشه...چاره دیگه‌ای نداشتم...

گرچه از خیلی قبل پیش اطمینان داشتم که واقعاً خود کای است اما در زیر بار شوک ، من هم بر زانوانم می‌افتم. فقط کلمه‌ای از زبانم خارج می‌شود:«چرا؟»

وقتی بلند می‌شود بر خودش مسلط شده. صدف بزرگی در دستانم می‌گذارد.
+وقتی دیگه نتونستی توی دریا منو ببینی...برق این صدفو زیر شنا دیدم ، فکر کردم چرا برای تو نیارمش.

صدف دوباره بوی دریا را با خود می‌آورد.
+ فعلا نمی‌تونم چیزی بگم لانا.

طرز لانا گفتنش آهنگ آشنایی دارد. به دلم می‌نشیند.«شب تاجگذاری...قول می‌دم همه چیزو بهت می‌گم...»

دستم را بر روی گونه داغش می‌گذارد. قطره اشک آتشینی بر روی دستم می‌لغزد.«لطفا ازم متنفر نباش»

می‌خواهم بغلش کنم اما نمی‌توانم تکان بخورم. احساس پوچی می‌کنم. مجسمه‌ای تو خالی. درست می‌گویند که فاصله عشق و نفرت فقط و فقط یک لحظه است. لحظه‌ای که همه چیز در تو می‌میرد.

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


آرامش از قطره های مسکن باران انگار در پوستم نفوذ می‌کند.
به طور عجیبی ساکت است. مانند حشره کوچکی که عقرب صحرایی مخفیگاهش را پیدا کرده. صدای موج ها از همینجا هم به گوش می‌رسد. شکی نیست که امشب طوفانی در راه است.

کفش های کهنه‌ام کمی در شن های خیس فرو می‌روند و چالاپ چلوپ می‌کنند. بوی دریا بند بند وجودم را به سال ها پیش می‌برد. آخرین باری که اینجا بودم.
برمی‌گردم و دستانم را باز می‌کنم:«دریای مویرا»
ناگهان کفش هایش را در‌ می‌آورد و به سوی دریای متلاطم می‌دود ، جایی که او را فرا می‌خواند.
جلویش را نمی‌گیرم ، حتی سرزنشش نمی‌کنم. مانند کودکی که برای اولین بار دریا را دیده در آب دست و پا می‌زند و در لحظه ای ناپدید می‌شود.
دلهره دستانم را به لرزش می‌اندازد. بدون آن که به شنا بلد نبودنم فکر کنم خود را در آب شور می‌اندازم. با زحمت دست و پا می‌زنم و اسمش را صدا می‌زنم. از شوری آب به سرفه می‌افتم. وقتی در آب فرو می‌روم صدای رعد و برق را خفه می‌شنوم که اسمم را صدا می‌زند.
کم کم همه جا تاریک می‌شود. چه کسی همچین پایانی را پیش‌بینی می‌کرد؟

چیز محکمی دور کمرم را می‌گیرد اما تاریکی از بین نمی‌رود.

...

سرفه کنان بیدار می‌شوم. او دستانم را می‌فشرد و قطره های ریزی روی گونه‌اش می‌لغزد ، اما که می‌داند؟ شاید باران باشد.

+لانا منو ترسوندی.

متوجه می‌شوم این بار هم مانند هر شبی که آرزوی مرگ داشته‌ام ، چشمانم را باز کرده‌ و زنده مانده‌ام.

پلک هایم را روی هم فشار می‌دهم.

- من خوبم.

سرفه کنان بلند می‌شوم. لباسم گلی شده و قطعاً برگه‌ای که در جیبم گذاشته بودم هم تا الان نابود شده.

- بلند شو باید بریم به ایستگاه آخر.

دستم را می‌کشد.
+چرا این کار رو با من می‌کنی؟

دارد اعتراف می‌کند. دارد اعتراف می‌کند.
- مگه چیکار کردم؟
من را به سمت خود می‌کشد و دستانش را دور صورتم قاب می‌گیرد.
+وقتی شنا بلند نیستی چرا توی این طوفان خودت رو توی دریا می‌ندازی؟ نمی‌تونی تصور کنی منو برای چند دقیقه به چه جهنمی بردی...

خنده های عصبی‌ میکنم و خودم را ازش جدا می‌کنم.
- ببخشید اما من پریدم چونکه تو غیبت زد...

نگاهم ناخودآگاه به لباس خیسش می‌افتد که به بدن تنومندش چسبیده. ناگهان به یاد می‌آورم که وضعیت خودم هم نباید چیزی از آن کم داشته باشد. با حرکت سریعی با دستانم خودم را بغل می‌کنم.

می‌توانم ببینم که بزور جلوی خنده ‌اش را گرفته.
+ قبل از اینکه منو به ایستگاه آخرت ببری باید یجا پناه بگیریم مگرنه سرما می‌خوری.

در سکوت از دریا دور می‌شویم و به سمت جنگل ویلو می‌رویم. درختان بید مجنون مرا شیفته خود می‌کنند. دستم را روی شاخهٔ افتاده‌ای می‌کشم. قطره‌ای از آن می‌چکد.
درختان بید در چشمان من درختان غمگینی‌اند. غمگین و در عین حال آرام ، انگار که با آندوه خود خو گرفته‌اند؛ شاید مانند من.

کای روی ریشه‌ی برآمده کلفتی نشسه و به بیکران خیره شده. من هم شاخه‌هارا کنار می‌زنم و کنارش می‌نشینم.

منظره زیباییست. میتوانم آن را اینگونه توصیف کنم که در دنیای اشعار گیر کرده‌ایم. ابرها با هر قطره بیتی را بازگو می‌کنند که زبانم قاصر به وصف آن برای شماست. ندای شعر هایشان گوش هایم را نوازش می‌دهد و بوی دلنشینش کل وجودم را تازه می‌کند.

کای که لرزش خفیفم را می‌بیند سرم را روی شانه‌اش می‌گذارد. آتش گرد زیبایی در هوا معلق می‌شود و به طور بسیار عجیبی خاموش نمی‌شود. قطرات قبل از آن که به آتش برسند تبخیر می‌شوند و این عمل کمی هوای دورمان را مه‌آلود می‌کند.

+بهتری؟

سرم را آرام تکان می‌دهم.
- برای اتیش ممنون. خیلی قشنگه!

دوباره به گلوله آتشین جلویمان نگاه می‌کنم ، مانند تکه‌ای از خورشید در خود می‌سوزد.

هردو مدتی در خیالاتمان غرق می‌شویم. کای سرش را به سمت مخالفم برمی‌گرداند.

+اونو دوست داشتی؟

-کیو؟

+همون دوست دوران بچگیت...

-فکر کنم درک دوست داشتن برای یه بچه کم سن و سال سخت باشه اما...فکر کنم دوستش داشتم ، خیلی...زیاد.

+الان چی؟

- نمی‌دونم.
سعی می‌کنم صورتش را ببینم اما هنوز آن را از من قایم کرده ، ادامه می‌دهم « بعضی وقتا فکر می‌کنم اگه واقعا زنده باشه...اگه برگرده من خب شاید...شاید ازش متنفر باشم اما با تمام وجودم می‌خوام برگرده.»

+متنفر...چرا؟

- شاید غیر منطقی به نظر بیاد اما حتی اگه مجبور بوده و نتونسته برگرده نمی‌تونه این واقعیتو انکار کنه که اون منو رها کرده.

+چطور انقدر مطمئنی که زندست؟

اول به قلبم و سپس به سرم اشاره می‌کنم.
- این دوتا بهم میگن.

خودم را جلو می‌کشم و سعی می‌کنم صورتش را ببینم.«چرا اینارو می‌پرسی؟» برای لحظه کوتاهی اشکی از گونه‌اش می‌چکد اما سریع برمی‌گردد. اینبار صورتش خشک خشک است و لبخند گشادی بر لب دارد.« از وقتی که دیدمت تمام نقشه هامو به هم زدی.» رعد و برق آسمان را روشن می‌کند و صدای مهیبش هردویمان را ساکت می‌کند.


«واو واقعاً خیلی قشنگن ، پس بذار حدس بزنم...» به یکی از کوزه ها که پیچ وا پیچ است و با تن رنگ های زرد و نارنجی رنگامیزی شده اشاره می‌کنم. «این می‌تونه هیجان باشه...یا حتی خشم»سریع به سمت کوزه سوخته اسرار آمیز برمی‌گردم.«اما قطعا این خشمه»سگرمه هایش در هم می‌روند«از اونجایی که کوره ندارم با قدرتم حرارتشون می‌دم و برای اون یکم از دستم در رفت» صلاح می‌دانم که دیگر پی‌اش را نگیرم.

به یکی که انتهای پهن و قد کوتاهی دارد اشاره‌ میکنم«آبی و خاکستری ، بذار ببینم شاید کمی ناامیدی و غم؟»به یکی که تقریبا یک و نیم وجب قد و موج‌های نرم و ملایم دارد می‌رسم«اوه این یکی جالبه...آبی و بنفش سیر که با احتیاط در هم آمیخته شدن و نقطه‌های پراکنده سفید...درست مثل آسمون شب ، در عجبم ریشه از چه احساسی می‌تونه باشه» طنین خنده‌اش آرام در اتاق می‌چرخد«میشه گفت همشونو درست گفتی ، لانا و اما ستارگان گمشده در شب ، اون مال توه.» با هیجان نگاهم را از کوزۀ شگفت انگیزش برمی‌دارم«تو براشون اسمم می‌ذاری؟»آرام می‌خندد«فقط برای اونایی که خیلی برام خاصن»نمی‌توانم لبخند شیطنت‌وارم را قایم کنم«و می‌خوای این کوزه خاص اسم دارو به من بدی؟» با صدایی بسیار آرامی که انگار ممکن است کس دیگری آن را بشنود می‌گوید:«درست حدس زدی» می‌خندم و کوزه را در بغلم می‌گیرم.«برای این اثر خاص اسم دار ممنونم کای ، اما دیگه باید به لیا برسم» کمی وا می‌رود«خیلی خب ، پس گمونم ساعت شش میبینمت» سرم را با شوق به نشانه تایید تکان می‌دهم و قفسه را پشت سرم می‌بندم.
کتاب تاریخ هنر سفالگری را در یکی از قفسات پیدا می‌کنم و دوان دوان به سوی لیا می‌روم.

...

باری دیگر گل های خشک شده‌ام را در کوزۀ کای برانداز می‌کنم و دستی بر ستاره‌های برجسته‌اش می‌کشم اما همچنان نمی‌توانم هیچ احساسی از آن دریافت کنم.

به دفتر خاطراتم باز می‌گردم. برگ می‌زنم و برگ می‌زنم و در تلخی مرورشان غرق می‌شوم. برگۀ آخرم را می‌کنم و آن را تاکرده در جیبم می‌گذارم ، سپس دفتر را نزدیک شمعم می‌کنم تا شعله های تشنه‌اش مانند یک سیه گودال در خود نابودش کند و همراه با آن خاطراتم نیز در ذهنم خاکستر شود.
با خود می‌اندیشم ، آیا تمام اشک هایی که میان آن برگ ها ریخته‌ام مانع سوخته‌ شدنش می‌شوند؟ اما خوب می‌دانم که اشک‌هایم حتی به درد آن هم نمی‌خورند. همه بیهوده بوده‌اند...پس چرا با دانستنش هنوز رود چشمانم جاریست؟ چرا زمان این درد لعنتی را پاک نمی‌کند؟
اگر آنطور که فکر می‌کنم باشد و سکای همان کای باشد چرا آن را از من پنهان می‌کند؟ اگر آنطور باشد چه بر سر من می‌آید؟

صدای در به گوش می‌رسد.
اشک هایم را پاک می‌کنم و آن لبخند همه‌پسند را بر لبانم می‌نشانم.

وقتی از پله ها پایین می‌روم لیا دم در با کای حرف می‌زند. کمی کنجکاو می‌شوم اما چیزی نمی‌گویم. لیا را در آغوش می‌گیرم و در ذهنش نجوا می‌کنم«امروز به مرز می‌رم»بلافاصله جواب می‌آید«اما قرار بود باهم...»«بهتره که با خودش برم ، اگه تحت فشار قرارش بدم می‌تونم از زبونش حرف بکشم...مطمئن چیزایی می‌دونه که فرا تر از تصوراتمونه» ناگهان خاطره‌ای در ذهنم نقش می‌بندد«شما تابحال در دربار شب بودید؟» حالا می‌فهمم که اسم دربار شب را نخستین بار از که شنیده بودم. به این فکر می‌افتم که کای از آن روز چقدر تغییر کرده.

- آم فکر نکنم انقدر طول بکشه...

متوجه می‌شوم که مدت زیادیست که در آغوش لیایم ، خودم را سریعاً جدا می‌کنم و خداحافظی می‌کنم.
ناگهان خودم را در موقعیت معذبی می‌یابم. آروم باش آروم باش فقط قراره اطرافو بهش نشون بدی. دیر وقت نیست اما ابر های خاکستری رنگ حریص با قلدری و صدا بلند کردن ، آسمان را از آفتاب تصاحب کرده‌اند. برای آلیناریس که مظهر نور است امروز قطعاً روز تمام بد یمنی هاست اما برای من یک روز فوق‌العادۀ بارانیست.

سرم درد می‌کند. از فکر کردن های بیش از حدم درد می‌کند.
+ می‌خوایم کجا بریم؟

کاغذ در جیبم را می‌فشارم ، هنوز برایش زود است.
- یه درخت.

با تعجب به سمتم برمی‌گردد. گردنبند بلوطم دوره گردنش با هر قدم تکان می‌خورد.
+ درخت؟

جوابش را نمی‌دهم.
به گورستان رسیده‌ایم ولی اینبار مرا در احساس تاریکی‌اش غرق نمی‌کند ، زیرا اینبار من آنقدر تاریکی در وجودم دارم که میتوانم گورستان و تمام آلیناریس را در تاریکی‌ام غرق کنم.

به درختی که آن روز من را تکیه بر آن دید و قبر کنارش نزدیک می‌شوم.
-وقتی بچه بودم با کای اینجا بازی می‌کردم.

چیزی نمی‌گوید. صدای شکستن برگ‌های زیر پایش هنگام وارسی درخت ناگهان به پایان می‌رسد. متوجه می‌شوم که حکاکی ها را دیده. حرف ل و ک‌ای که گرچه مانند قبلا زیاد معلوم نیست اما کسی که خودش آن را کشیده جایش را فورا پیدا می‌کند مگر نه؟

باران با رعد و برقی مهیبی شروع به باریدن می‌کند.
- باید بریم.

سرم را بالا می‌گیرم و چشمانم را می‌بندم.


✩ 𝓣𝓱𝓮 𝓮𝓬𝓵𝓲𝓹𝓼𝓮𝓭 𝓢𝓾𝓷 ☽︎

سرنوشت.
کلمۀ عجیبیست. به راستی همه عروسک های خیمه شب بازی هستیم که توسط بند هایی دردناک رقصانده می‌شویم؟ یا آکروبات بازی هستیم که بر روی نخ نازکی مسیر معینی را طی می‌کنیم و هیچ اراده‌ای در انتخاب مسیرمان نداریم؟
راستش اعتقادی به سرنوشت ندارم زیرا زندگی را پوچ و بیهوده می‌سازد...گرچه زندگی را از هر دری نگاه کنیم بی معناست. همه چیز به طرز مسخره‌ای بی معناست.
از پنجره کلاس به ابرهایی که این سرنوشت به اصطلاح تلخ ، با مداد زغالی‌اش برای مدح آفتاب کشیده نگاه می‌کنم. یعنی چه کسی وسط تابستان آسمان را به گریه انداخته؟
آه بلندی می‌کشم و دور جوابی را که اندکی پیش به دست آورده‌ام خط می‌کشم. آیا اصلا قرار مان را به یاد دارد؟ از سالگرد کایم در قبرستان با او برخوردی نداشته‌‌ام.
بدون آن که سرم را بلند کنم دزدکی نگاهش می‌کنم اما او از قبل تر به من خیره شده. با دستپاچگی نگاهم را به تخته می‌دهم و با اضطراب با دست هایم ور می‌روم. با بی‌طاقتی دوباره‌ سرم را پایین می‌اندازم و میان موهایم نگاهش می‌کنم ، از پشت توده‌ای از موهای جلوی صورتم او را می‌بینم که دستش را به چانه زده و لبخند سبکی بر لب دارد ، چشمانش زیر نوری که ناگهان برای لحظه‌ای از پشت ابرها فرار می‌کند مانند خورشیدی می‌درخشد و بند بند وجود من زیر آن نگاه پر حرارتی که همچنان پابرجاست می‌سوزد. آیا قدرتش است که مرا به آتش می‌کشد؟

معلم ریاضیات نرایدیسم آقای وودنبرگ ضربه کوچکی بر میزش می‌زند و من را از عالم هپروتم بیرون می‌کشد«وقت تمومه! کی می‌تونه برامون حلش کنه؟» در صندلی خود می‌خزم ، هیچ علاقه‌ای به رفتن پای تخته ندارم.ناگهان لیای مغز فندقی دستم را بالا می‌کشد و استاد میان تمام کسانی که واقعا می‌خواهند پای تخته بروند، من را انتخاب می‌کند. چ کمدی زیبایی!
نگاه تهدید آمیزی روانه لیای خودرأی می‌کنم و با سعی بر قایم کردن دستان لرزانم شروع به نوشتن جواب با گچ کوچک سفید رنگی می‌کنم. غر غر های همه را برای دست خط ریزم نشنیده می‌گیرم و پس از به دست آوردن جواب قدمی به عقب بر می‌دارم و به زمین خیره می‌شوم.«ممنونم دارکسان درسته می‌تونید بنشینید.»آرام سرم را تکان می‌دهم و روی صندلی‌ام ولو می‌شوم. غرولند کنان زیر گوشش زمزمه می‌کنم«نشونت می‌دم...»آهسته می‌خندد.

ناگهان کاغذ مچاله‌ای به سمتم پرت می‌شود. تنها یک کس می‌تواند وسط کلاس ریاضی همچین کاری کند. بازش می‌کنم. «بعد کلاسا بیا کتابخونه.(تنها)» اول به کای که لبخند خجالتی بر لب دارد و مشغول چرخاندن مدادش است ، سپس به لیا که با قیافهٔ علامت سوالش به من زل زده می‌نگرم.
یادش مانده. راستش من عاشق باران هستم و  این واقعیت که در تابستان باران آمده یک معجزه شیرین است اما حکایات همیشه خبر از جنگ میان بلیز و باران داده‌اند ، به عبارتی جنگ آب و آتش. اما خب شاید همه‌شان اینگونه نباشند ، مگر نه؟

سریع وسایلم را در کیفم جای می‌دهم به بهانه گرفتن یک کتاب روانه کتابخانه می‌شوم و لیا را به ردموند میسپارم. وقتی که وارد کتابخانه می‌شوم بوی خوش‌شان مشامم را پر می‌کند. اینجا سومین کتابخانه بزرگ و جامع در آلیناریس است و آدم را شیفته و شیدای خود می‌کند.از گچ کاری‌های ریز سقف گرفته تا قفسه های چوب گردویی که با حکاکی های گل و برگ‌های کوچک ظریف و کتاب های جور واجور آرمیده شده‌ند. همانگونه که میان قفسه ها می‌گردم برای بار هزارم محوشان میشوم. ناگهان به کسی برخورد می‌کنم«لانا! حدس می‌زدم از اینجا خوشت بیاد» مجال حرف زدن را ازم می‌گیرد و دستم را میان قفسه ها می‌کشد. «هی کای داری چیکار می‌کنی؟» برمی‌گردد و انگشت اشاره‌اش را روی لبم می‌گذارد. لحظه‌ای خیلی کوتاه انقدر نزدیک می‌شود که بینی‌اش به بینی‌ام برخورد می‌کند و من ناخوداگاه لبانم روی هم دوخته می‌شوند. دگر چیزی نمی‌گویم.
به انتهای کتابخانه رسیده‌ایم ، هنوز دستانم در دستانش است ، وقتی کتابی را برمی‌دارد و آن را وارونه در جای خود برمی‌گرداند. به رد های کشیدگی روی کف توجه می‌کنم ، یعنی ممکن است؟...
تقه‌ای به گوش می‌رسد و کای با هیجان قفسۀ کتاب را می‌کشد و اتاقی نقلی را به نمایش می‌گذارد. برخلاف کتاب‌خانه اینجا بوی باران می‌دهد یا شاید رس نم زده. اتاق مملوء از کوزه های‌ قد و نیم قد ، که دور یک چرخ سفالگری نشسته‌اند است. «اینجا رو چطور پیدا کردی؟» گوشۀ لبش کج می‌شود «جایی که ازش میام علاقه زیادی به جاهای مخفی داشتن پس...به پیدا کردنشون یه جورایی آشنام» خم می‌شوم و دستم را آرام روی یکی از کوزه ها که کمی سوخته به نظر می‌رسد می‌کشم.«که اینطور پس...اینام کاره توه؟» دور اتاق شروع به قدم زدن می‌کند«بعضیا با نقاشی ، موسیقی و حتی بعضیا با شعر نویسی احساساتشون رو تخلیه می‌کنن ، شاید عجیب باشه اما من با سفال گری» نگاهم به تعدادی که شکل‌های انتزاعی‌ای دارند جلب می‌شوند.


✩𝓒𝓱𝓪𝓹𝓽𝓮𝓻 𝓕𝓲𝓯𝓽𝓮𝓮𝓷: 𝓡𝓪𝓲𝓷 𝓸𝓾𝓽𝓵𝓲𝓷𝓮𝓭 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓽𝓻𝓾𝓽𝓱
☾︎ #chapter17

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


𝙸 𝚠𝚊𝚗𝚝 𝚢𝚘𝚞 𝚝𝚘 𝚔𝚗𝚘𝚠 𖤛
𝚃𝚑𝚊𝚝 𝚒𝚝 𝚍𝚘𝚎𝚜𝚗'𝚝 𖤛
𝚖𝚊𝚝𝚝𝚎𝚛 𝚆𝚑𝚎𝚛𝚎 𝚠𝚎 𖤛
𝚝𝚊𝚔𝚎 𝚝𝚑𝚒𝚜 𝚛𝚘𝚊𝚍 𝙱𝚞𝚝 𖤛
𝚜𝚘𝚖𝚎𝚘𝚗𝚎'𝚜 𝚐𝚘𝚝𝚝𝚊 𝚐𝚘 𖤛

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


با خوردن آرنج تیز و سفت عمه به پهلویم، به خودم می‌آیم و می‌فهمم که باید چیزی بگویم. به آرامی میگویم:« برای این غم بزرگ بهتون تسلیت میگم.» چهرهٔ عمه با رضایت می‌درخشد.ملکه،مغموم نگاهی بهمان می‌اندازد و می‌گوید:« از همدردی شما سپاس گذارم.»
لایت اما لبخند محوی می‌زند و می‌گوید:« امیدوارم روزی بتونم مهربونی شما رو جبران کنم.» دامن مندرس لباسم را در دست می‌فشارم. چطور میتواند آنقدر خونسرد باشد؟

عمه با هیجان می‌گوید:« وظیفهٔ ماست عالیجناب.با عرض پوزش از اینکه مادرم و لولانا نتونستند خدمتتون برسند.مادرم کمی مریض احوال بود،قرار بر این شد که لولانا مراقبش باشه.» لایت با ناراحتی می‌گوید:«اوه چه بد. امیدوارم زودتر شرایط‌شون مساعد بشه.» با کش آمدن مکالمه صبرم لبریز می‌شود.

+ با اجازه ما از حضورتون مرخص میشویم.

و بدون توجه به کسی از کنارشان می‌گذرم.
عمه بلونا با عصبانیت به دنبالم می‌آید و می‌گوید:«این چه کاری بود کردی دخترهٔ احمق؟» چشمانم را از عصبانیت بر هم می‌فشارم. پاسخ می‌دهم:« تسلیتمون رو گفتیم، دیگه حرفی برای گفتن باقی نمونده بود.» آرنجم را چنگ می‌زند و با غضب می‌گوید:« نه، می‌بینم که دم در آوردی. باید بیشتر حواسم به تو و خواهرت باشه.» جوابش را نمی‌دهم.

وقتی به خانه می‌رسیم، بی توجه به هر چیزی به سرعت از پله ها بالا می‌روم و خود را در اتاقمان می‌اندازم.لونا که کتابی در دست داشت، با تعجب به آشفتگی ام نگاه می کند.

- چی شده؟

خودم را روی تخت می‌اندازم و بالش رنگ و رو رفته‌ام را بغل می‌کنم. در خود مچاله می‌شوم و صورتم را در بالش فرو می‌برم. بالا و پایین شدن تخت را حس می‌کنم.
لونا دستش را روی پشتم می‌گذارد و می‌گوید:«لیا؟!» آهی می‌کشم و شروع به گفتن اتفاقات امروز می‌کنم.بعد از تمام شدن حرف هایم سکوت می‌کند و به نقطه ای خیره می‌شود. بعد از ثانیه هایی که به کندی می‌گذرند، از کنارم بلند می‌شود و جلوی پنجره می‌رود.با نگاهی که نمی‌توانم چیزی از آن بخوانم به بیرون خیره می‌شود و سعی می‌کند نگاهش را ازم بدزدد. نجوای آرامی بر لب می‌رانم « لونا؟»

- به نظرت اون روزی که لایت اومده بود اینجا،دلیلش چیه؟

با تعجب می‌پرسم:«منظورت چیه؟» بازدمش را بیرون می‌دهد « اون دوستت داره لیا.یعنی می‌خوای باور کنم که تا حالا متوجه نشدی؟»
چشمانم را از سر استیصال می‌بندم.

+ متوجه شدم،فقط...

حرفم را تکمیل می‌کند:«خودت رو زدی به خنگی.» با اعتراض می‌گویم:«هی! اگه به روی خودم می‌آوردم که پررو می‌شد.» زیر لب زمزمه می‌کند:«همین حالاش هم پررو شده.امروز باید باهات میومدم.»
دلم از حمایت خواهرانه‌اش گرم می‌شود.از اینکه همیشه حامی من است خوشحالم.خوشحالم از اینکه تنها کسی که دارم اوست.

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


موهای طلایی رنگ نرمش را با انگشتانم نوازش می‌کنم و در گوشش زمزمه می‌کنم:«شششش، آروم باش. من اینجام.» تنش در حصار دستانم مانند جوجه ای سرما زده می‌لرزد. به زور جلوی نریختن اشک های سر ریزم را گرفته‌ام. از من فاصله می‌گیرد و با چشمان خیسش نگاهم می‌کند. با معصومیت می‌پرسد:« همه دارن میگن پدرم مرده، راست میگن آرالیا؟» جگرم آتش می‌گیرد و می‌سوزد.

به زور جلوی نریختن اشک هایی را که تا جلوی چشمانم آمده اند می‌گیرم. چند بار آب دهانم را قورت می‌دهم تا بلکه کمی از حجم گلولهٔ گره خورده گلویم کم شود. به سختی می.گویم:«عزیزم، الان پدرت یه جای خیلی خوبه، داره تو رو نگاه می‌کنه.» چاره ای دیگر جز تحویل دادن دروغ های شیرین نمی‌یابم با خوشحالی می‌پرسد:« واقعا؟» آهی می‌کشم «آره واقعا.» چه راحت دهانم طعم تلخ دروغ را به خود می‌گیرد و چه راحت تر آن را تحویل اَش می‌دهم.
                                 ...

خورشید بهشت، جنگلی که همیشه نظاره گر مراسم عزاداری لوکس ها بوده است، این بار هم با تمام قوا به دیدن عزاداری برای پادشاهی دیگر نشسته است. درختان سر به فلک کشیدۀ نوسکار،نور خورشید را روی برگ هایشان منعکس کرده و تلألو زیبایی را به وجود آورده اند. اسم جنگل ،از باور لوکس ها که هر کسی مراسم عزاداری‌اش در اینجا انجام شود، به بهشت که معادل خورشید است خواهد رفت.

تمام لوکس ها، از کوچک تا بزرگ دور یکدیگر حلقه زده بودند. با لباس های طلایی رنگشان به سان خورشید هایی کوچک هستند. لایت را پیدا می‌کنم. با متانت و آرامش ایستاده است. انگار اتفاق پشت بام هیچ تأثیری رویش نگذاشته. پوزخندی می‌زنم و در دل می‌گویم:«معلومه که اصلا براش مهم نیست چی به سرم آورده.» ناگهان نوایی حزن انگیز و زیبا همه جا را در کام خود فرو می‌برد. همه شان انگار منتظر همین بودند. دست هایشان را به حالت دعا گونه‌ای رو به خورشید بالا می‌برند.

بعد از گذشت مدتی دست هایشان را بهم پیوند می‌زنند و آنها روی هم می‌گذارند. هاله‌ای طلایی رنگ اطراف بدن هایشان شکل می‌گیرد و بزرگ و بزرگتر می‌شود. چیزی زیر قفل دست هایشان در حال شکل گرفتن است.  نور سفید رنگ و ماورا گونه ای زیر دست هایشان جسم می‌گیرد. هالهٔ طلایی رنگ قویتر میشود و تپنده. نور سفید رنگ بزرگ تر میشود، گویی جان می‌گیرد. با بی‌قراری خود را به این طرف و آن طرف می‌اندازد اما انگار در قفسی نامرئی زندانی شده بود و نمی‌توانست بیشتر از حدی آزاد باشد.

همه‌شان دور نور، با ریتمی هماهنگ شروع به چرخیدن می‌کنند. ضربانی تپنده به آهنگ می پیوندد. در حالی که می‌چرخیدند، دستانشان را رو به نور گرفتند و هر کدام با گرفتن کف دستشان رو به نور، اشعه‌ای طلایی رنگ را به درونش فرستاند. بعد از ثانیه های کوتاهی، نور کوچک و کم نور تبدیل به ابری بزرگ و نورانی شده است. همه دست از چرخیدن بر‌می‌دارند. صدای چرخ کالسکه ای به گوش می‌رسد. کالسکه ای طلایی رنگ با نقوش سفید رنگ بود که پیکره از زندگی تهی شدهٔ پادشاه فقید داخلش آرمیده بود. چند نفر تابوت بلورین پادشاه، که با انواع عنصرهای گرانبها تهیه شده بود را، با احترام بلند می‌کنند و به محرابی که با گل های رز آبشار طلایی مزین شده بود می‌آورند.

لایت جلو می‌آید. لباس طلایی رنگش با موهایش هارمونی جالبی ایجاد کرده است. چشمانش راسخ و مصمم می‌درخشید.هیچ اثری از شکنندگی و ضعفی که دیده بودم در وجودش نمانده بود. دستش را به سمت ابر نوری گرفت، انگار می‌توانست کنترلش کند چون با حرکت انگشتش نور تکانی خورد. دستانش را از وسط باز می‌کند و با این کارش نور پرواز کنان به کنار پادشاه می‌رود.

نور با رسیدن به جسد بی جان پادشاه، با بی‌قراری خود را به سمتش پرتاب می‌کند. به وسط قلبی که دیگر ضربانی ندارد می‌چسبد و آرام آرام در گوهر وجودش رسوخ می‌کند.صدای سوختنی به گوش می‌رسد. نور شیرهٔ جان بی جان پادشاه را به آرامی می‌مکد و در خود حل می‌کند. بدن پادشاه در سفیدی شبح گونه می‌سوزد و بعد از چند ثانیه چیزی از او باقی نمی‌ماند.همه به احترام پادشاه زانو می‌زنیم و دستانمان را روی سینه خم می‌کنیم.

بعد از تمام شدن مراسم، به همراه بلونا و متیو برای عرض تسلیت می‌رویم. بلونا به آرومی توی گوشم پچ پچ می‌کند:«درست حسابی تبریک بگی آبرومون رو نبری وگرنه من می‌دونم و تو.» چشمانم را در حدقه می‌چرخانم و زیر لب می‌گویم:«باشه.» به مقابل لایت و ملکه ایزابل می‌رسیم. چشمان ملکه ایزابل سرخ و متورم است. سعی می‌کند مثل همیشه محکم و پر قدرت باشد اما انگار پشتش از مرگ پادشاه خم شده و چندین چروک به صورتش اضافه. دامن لباسم را می‌گیرم و همراه بلونا و متیو تعظیم می‌کنیم. بلونا با لحن رسمی و چهره متأثری می‌گوید:« ملکه گرانقدر، ولیعهد محترم، ما را در غم جانسوز خود شریک بدانید.»


✩ 𝓣𝓱𝓮 𝓮𝓬𝓵𝓲𝓹𝓼𝓮𝓭 𝓢𝓾𝓷 ☽︎

قصر گویی جامه‌ای از غم به تن کرده بود و با سیاه اشک های ریزانی به به تماشای تمام اتفاقات نشسته بود. غم، بر همه چیز پرده انداخته بود.طعم تلخ مرگ در همه جا دیده می‌شد. فقط یک چیز در پردهٔ ذهن همه نوشته شده است: پادشاه مرده است. نمی‌خواستم به قصر بیایم، اما آمدم. می‌دانستم لایت کسی نیست که در این شرایط بحرانی خم به ابرو بیاورد، با این وصف که در باطن در حال زجر کشیدن است. با تمام شک و تردید هایی که درباره لایت دارم، آمدم. در آلیناریس، رسم است که برای مراسم عزا، همگی باید لباسی به رنگ خورشید بپوشند، طلایی. چون باور دارند کسی که میمیرد به سوی میعادگاه اصلی‌اش،یعنی خورشید مقدس باز می‌گردد.

همه،با رنگ طلایی‌ای که در برشان گرفته بود همچون پرتو های نور خورشید این طرف و آن طرف جولان می‌دادند. از خدمتکاری پرس و جو کردم و فهمیدم لایت در پشت بام است.
یکبار گفته بود پشت بام قصر، مأمنی برای اتفاقات سخت زندگی‌اش بوده است و همیشه به آنجا می‌رفت تا خودش را خالی کند. از پله های صاف و صیقلی بالا می‌روم. آنقدر بالا می‌روم تا بالاخره تمام می‌شوند و به نفس نفس می‌اندازنم.در سنگین پشت بام را هل می‌دهم. وقتی بالاخره باز می‌شود نفسی از سر آسودگی بیرون میدهم.قدم به فضای وسیعی می‌گذارم که کماکان با آن آشنایم.

چشمانم به هیکل رنجور و خمیده‌ای می‌افتد که لبۀ گوشه پشت بام نشسته. نفس عمیقی می‌کشم و آرام به سمتش قدم برمی‌دارم. با فاصله کنارش می‌نشینم. صدای خش خش لباسم او را متوجه‌ام میکند. نگاه بی‌‌فروغش را بهم می‌دوزد. دریای چشمانش متلاطم و پر موج، می‌خروشد. از این موقعیت متنفرم. از این موقعیت که باید دلداری‌اش بدهم متنفرم. می‌خواهم بگویم درکت می‌کنم، اما میدانم تسلی خاطرش نمیشود.

با آرام ترین لحن ممکن می‌گوید:«اینجا چی کار می‌کنی آرالیا؟» همانند خودش به آرامی پاسخ می‌دهم:« باید میومدم.» تلخ می‌خندد« اومدی این هیاهو رو ببینی؟» با گوشهٔ دامنم بازی می‌کنم«اومدم تو رو ببینم.» نگاهش ملایم و مهربان می‌شود« چرا انقدر مهربونی؟» نگاهم در زندان گیجی گیر می‌کند. می‌خواهم بگویم من مهربان نیستم، اما به جایش سکوت می‌کنم و سر به زیر می اندازم. چند لحظه می‌گذرد. احساس می‌کنم باید حرفی بر زبان بیاورم. با تأسف می‌گویم:« برای مرگ پدرت متأسفم.»
برای مرگ پدرش متأسفم، ولی برای مرگ شاه متأسف نیستم.

آهی می‌کشد و می‌گوید:« به خودم می‌قبولونم که الان در آرامشه.» می‌خواهم بگویم هیچکس خبر ندارد الان پدرت در چه حالی است اما برای دلداری او هم که شده می‌گویم:« حتما همینطوره.» چنگی میان موهای آشفته‌اش می‌زند «نمی‌دونم از این به بعد اوضاع قراره چجوری پیش بره. نمی‌دونم از پس مسئولیت هام بر میام، یا نه.»

+ مطمئنم همه چیز درست پیش می‌ره. پدرت قراره بهت افتخار کنه.

به اراده و همت لایت شکی ندارم. ولی به اینکه از این اراده چگونه استفاده می‌کند شک دارم. آهی می‌کشد «امیدوارم...» سرخی‌ آرامی در پس چشمانم رنگ می‌گیرد. نگاهم به آسمان غرق در خون می‌افتد. خورشید در حال وداع است. نگاه خیرهٔ لایت را روی خودم حس می‌کنم. نگاهش، حس بدی نمی دهد، فقط چیزی نیست که به آن عادت داشته باشم. ناگهان برمی‌گردم تا مچش را بگیرم اما او بی توجه همچنان غرق صورتم است.

+لایت؟

چشمان تب آلودش را به نگاه مملو از تعجبم می‌اندازد. صورتش را چند اینچ نزدیک می‌کند. گرمی نفسش روی صورتم پخش می‌شود.نفسم خود به خود حبس می‌شود. با مکث کوتاهی، دریای چشمانش را نزدیک تر می‌آورد. عجز و تمنا در نگاهش موج می‌زند. ناگهان به خودم می آیم و از جا می‌پرم. نه! در آن دریای خروشان غرق نمی‌شوم! با صدای لرزان در حالی که عقب عقب می‌روم، می گویم:« من می‌ رارم یه سری به اَش بزنم.» و بدون منتظر ماندن برای شنیدن حرفی از جانب او، به سمت در پشت بام فرار میکنم.

با گیجی در راهرو ها چرخ می‌خورم. با دیدن راه پله‌ای تاریک درونش می‌خزم و با نفس نفس روی آخرین پله اش می‌نشینم. لایت، لایت، لایت. چرا آنطور محو من شده بود؟ اگر دیر به خود می‌جنبیدم چه می‌شد؟ موج افکار اقیانوس ذهنم را به آشوب می اندازد. انگشتان سردم را به دور سرم می‌فشارم. چشمانم را می‌بندم و آهی می‌کشم. در دل به خود می‌گویم: خودت رو جمع کن آرالیا! جوری رفتار کن که انگار لایت هیچ کاری نکرده.

آره! درستش هم همین است. با عزمی راسخ از جای بلند میشوم و راهم را به سمت اتاق اَش کج میکنم. تقه ای به در می‌زنم و سپس وارد می‌شوم. با دیدن جثهٔ کوچکش که روی تخت مچاله شده بود اشک به چشمانم هجوم می‌آورد. روی تخت می‌نشینم و آرام صدایش می‌زنم «اَش.» با شنیدن صدایم به سمتم بر می‌گردد. نگاه معصومانه‌اش دلم را زیر و رو می‌کند. بدن نحیفش را در آغوشم می‌اندازد.
دستانم را به دورش حلقه می‌کنم و او را سفت به خود فشار می‌دهم.


☾︎ 𝐜𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫 𝐬𝐢𝐱𝐭𝐞𝐞𝐧: 𝐀 𝐦𝐨𝐮𝐫𝐧𝐟𝐮𝐥 𝐟𝐮𝐧𝐞𝐫𝐚𝐥
✩#chapter16

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


. . . . 𝓑𝓲𝓰, 𝓫𝓲𝓰 𝓼𝓵𝓮𝓮𝓹 𝓯𝓸𝓻 𝓶𝓮 . . . .
. . . . 𝓘'𝓿𝓮 𝓫𝓮𝓮𝓷 𝓸𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓮𝓭𝓰𝓮𝓼 . . . .
. . . . . . . . . 𝓘'𝓿𝓮 𝓼𝓮𝓮𝓷 . . . . . . . . .
. . . . . 𝓪𝓵𝓵 𝓽𝓱𝓮 𝓮𝓷𝓭𝓲𝓷𝓰𝓼 𝓷𝓸𝔀 . . . . .

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩
- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


✩ 𝓣𝓱𝓮 𝓮𝓬𝓵𝓲𝓹𝓼𝓮𝓭 𝓢𝓾𝓷 ☽︎

چند روزیست با لیا حرف نزده‌ام. در اصل با هیچ کس حرف نزده‌ام.من فقط...
نمی‌توانم.

دیگر آمدن به اینجا برایم عادت شده.لبه صخره‌ای بلند که مادر و پدرم خود را از آن پایین انداختند.
می‌توانم تصور کنم چطور دست در دست و با آن نگاه سرشار از محبت ، عاشقانه با شجاعت پریدند و خود را به آغوش اقیانوس متلاطم سپردند ، بدون آنکه به زندگی هایی که رها می‌کنند فکر کنند ، یا به دو دختر کوچکشان. دریغ از اینکه بدانند این نهایت ترسویی شان است.
نکته طنز اینجاست که من از ارتفاع می‌ترسم. شاید از آن روز که دوان دوان به دنبالشان آمدم و صخره‌ای ترسناک و بران را مانند دیوی دیدم که مادر و پدرم را بلعیده بود. نتوانستم حتی نزدیکش شوم.فقط میلرزیدم.الان هم میلرزم ، اما یاد گرفته‌ام با ترسم کنار بیایم.«مواظب لیا باش.» آخرین چیزی که مادرم قبل رفتن به من شش ساله گفت.خودم را محکم تر به لبه‌ای که روی آن نشسته‌ام میچسبانم.لبه‌ای که سینه خیز خودم را به آن رسانده‌ام.قلبم دیوانه وار میزند.این شوخی نیست من واقعاً روی لبه تیغه ایستاده‌ام.به آسمان غم‌زدۀ غروب نگاه می‌کنم و برای اولین بار متوجه می‌شوم که کل آن مانند یک نیمرو است.خورشید زرده و آسمان سفیدۀ نیمرو.به اقیانوس نگاه می‌کنم که چطور جلوی چشمم با خون پدر و مادرم قرمز می‌شود یا...شاید نیز خون خودم. وسوسۀ احساس رهایی و سپس نیستی من را در بر می‌گیرد.چه حسی دارد که ناگهان واقعا ناپدید شوی؟ از خیلی ها شنیده‌ام که مانند روح هستم. می‌توانم در جمعی باشم و نباشم. می‌توانم آنقدر ساکت باشم که ناپدید شوم.شاید یک قدرت ماورائی باشد اما حالا...حالا واقعا می‌توانم تا ابد ناپدید شوم.
باد می‌وزد و موهایم را به هم می‌ریزد. دستانم شل می‌شوند.ناگهان ارتفاع دیگر زیاد نیست. ترسناک نیست.

صدای زوزه های ملتسمانه‌ای را می‌شنوم شاید زوزۀ باد باشد اما...روبهکی کوچک نارنجی است که موقرانه کمی‌ آن‌ور تر نشسته.کمی جا می‌خورم اما نمی‌ترسم. به خودم می‌آیم و از لبه فاصله می‌گیرم.از خودم متنفرم که حتی به آن فکر کرده‌ام.
احساسی من را به سمتش می‌کشاند.از کیفم به دنبال تکه مرغی که از خانه برداشته بودم می‌گردم و آن را به سمتش می‌گیرم.نگاه مرددش میان مرغ و من می‌گردد ، آرام آرام و محتاطانه مرغ را ازم می‌گیرد و در گوشه‌ای شروع به خوردنش می‌کند.آنقدر تند تند می‌خورد که جا می خورم.باید خیلی گشنه‌اش بوده باشد.دوباره به سمتم می‌آید.دم زیبایش پشت سرش تکان می‌خورد ، منتظر است تکه دیگری به او بدهم اما دیگر چیزی ندارم.آهی می‌کشم:«متاسفم کوچولو اما دیگه چیزی ندارم که بهت بدم.»سرش را کج می‌کند و کنجکاو با آن چشمان طلایی به من خیره می‌شود.مرا یاد کای می‌اندازد.«تو هم مثل من تنهایی» زوزه کوتاه و آهسته‌ای می‌کند که آن را به نشانه تایید می‌پندارم.وقتی بلند می‌شوم تا بروم به دنبالم می‌آید و هر از گاهی که نگاهش می‌کنم خودش را در گوشه‌ای پنهان میکند. کوچولوی بامزه.

دیگر به خانه رسیده‌ام و هنگامی که برمیگردم تا روبهک را جست و خیز کنان در پشتم ببینم دیگر نیست. شانه‌ای بالا می‌اندازم و در را پشت سرم می‌بندم.امیدوارم بازم او را ببینم.

...

سه روز از روزی که روبهک را دیده‌ام گذشته اما دگر او را ندیده‌ام.شاید هر کسی بگوید من او را نجات داده‌ام اما در واقع او مرا نجات داد. کتابم را می‌بندم و نشانه کتاب جدیدی که درست کرده‌ام و به شکل یک روباه است را بینش می‌گذارم.مانند همیشه در پشت پنجره نشسته ام و سرم را به شیشه تکیه داده‌ام. ناگهان چیز نارنجی رنگی را میان درخت میبینم.چشمانم را ریز می‌کنم و با دقت نگاهش می‌کنم.

وقتی که روبهک را تشخیص می‌دهم با عجله پنجره را باز می‌کنم.«تو اینجا چیکار می‌کنی کوچولو!» روبهک پرنده مرده‌ای را که به دهان دارد را نشانم می‌دهد.«اوه خدایا نگو که اونو برای من آوردی.»حالت مظلومی به خودش می‌گیرد.«بندازش یا بخورش برام مهم نیست» آن را سریع نوش جان می‌کند.خنده‌ام می‌گیرد.«اصلا چطوری اومدی بالا؟»از روی شاخه می‌پرد و وارد اتاق می‌شود.«هی اولا من بهت اجازه ندادم بیای تو...»خر خر می‌کند و کلۀ نرمش را به پایم میساباند.«اوه کوچولو تو خوب کارتو بلدی...اما اگه بقیه بفهمن تو اینجایی باید شبو پیش خودت بیرون بخوابم.»خم می‌شوم و نازش می‌کنم ، نرم و گرم است و احساس خوبی دارد. بی‌خبر می‌پرد روی تختم و با حالت خنده داری پشت سر هم روی آن در نقطه فرضی‌ای شیرجه می‌زند.از خنده به پشت می‌افتم.
من هم روی تخت می‌پرم و آن را روی پایم می‌گذارم و آهسته آهسته نوازشش می‌کنم.«ما دیگه دوستیم مگه نه؟»خر خر می‌کند« پس اسمتو می‌ذارم...تومسین! اسم روباه غول‌پیکر افسانه‌ایه که قرار بوده هرگز صید نشه ، و اون الان تویی تومی»
به دلایلی جایی در اعماق وجودم گرم می‌شود.

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


✩𝓒𝓱𝓪𝓹𝓽𝓮𝓻 𝓕𝓲𝓯𝓽𝓮𝓮𝓷: 𝓣𝓱𝓮 𝓬𝓵𝓲𝓯𝓯 𝓰𝓸𝓽 𝓾𝓼 𝓽𝓸𝓰𝓮𝓽𝓱𝓮𝓻
☾︎ #chapter15

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


𝑳𝒐𝒔𝒕 𝒊𝒏 𝒂 𝒍𝒐𝒏𝒈-𝒇𝒐𝒓𝒈𝒐𝒕𝒕𝒆𝒏 ☽︎
𝒅𝒓𝒆𝒂𝒎 𝒀𝒐𝒖 𝒎𝒂𝒔𝒒𝒖𝒆𝒓𝒂𝒅𝒆 ⁂
𝒂𝒍𝒍 𝒚𝒐𝒖 𝒇𝒆𝒆𝒍 𝒊𝒏𝒔𝒊𝒅𝒆 ☽︎

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


نتوانست از این بیشتر ادامه دهد، حق هم داشت. لایت عاشق پدرش است و تمام کارهایی که انجام میدهد برای کسب رضایت اوست. حالا متوجه دلیل فضای سنگین قصر میشوم.
ناگهان در می‌یابم ثانیه‌ای مانده تا در مورد فرضیه هایمان با لونا با او سخن بگویم. نه،خودش تخم نیرنگ را در دلم کاشت پس حرف زدن در این باره غلط است.

سعی در دلداری دادنش می‌گویم:«لایت، نگران نباش، امیدت رو از دست نده. اصلا شاید بیماری پدرت اونقدر وخیم نباشه.» لبخند تلخی روی لبانش ترک برمی‌دارد « مثل همیشه خیلی امیدواری، اما در حال حاضر هیچ امیدی نیست.» مصمم می‌گویم:«اگه تو بخوای هست!» لبخند بی‌جانی می‌زند و با مهر ریخته شده به داخل چشمانش می‌گوید:« همیشه این روی مهربون و امیدوارت رو دوست داشتم.»

دستانم را مشت می‌کنم. محبت نکن!محبت نکن! همیشه از اینکه احساس لایت از دوستی میانمان فراتر رود، واهمه داشتم. من هرگز او را کسی بیشتر از یک دوست ساده ندیده ام، و خواستار تفکری متقابل از خودم برای او هستم. خندهٔ مصنوعی ای سر می‌دهم و با شوخی میگویم:« یه روی وحشی و لجباز هم دارم که جالب‌تر هست.» نگاه تبدارش را به چشمان خندانم می‌اندازد « مشتاق دیدارش هستم.»

لبخندم کور می‌شود. نگاهم را ازش برمی‌گیرم.
کف دستان عرق کرده‌ام را به زانوانم قفل می‌کنم. با حواس‌ پرتی می‌گوید:« اوه، راستی یادم رفته بود!» دستش را به درون جیبش سر می‌دهد و غیر منتظره ترین شئ را بیرون می‌آورد. ناخودآگاه دستم راهش را به دور گردنم باز میکند، وقتی با جای خالی گردنبندم مواجه می‌شوم، یقین پیدا میکنم چیزی که در دست لایت به آرامی تاب میخورد گردنبندم است.

+گایای بزرگ! از کجا پیداش کردی؟

چطور؟ چطور متوجه فقدان دور گردنم نشده بودم؟ گردنبند حیاتم را چگونه فراموش کرده بودم؟ اصلا کجا گمش کرده بودم؟
زنجیر گردنبندم را در دستش تاب می دهد و می‌گوید:« روزی که با کالیبان دعوات شد و نولان پیدات کرد، گفت این گردنبند هم کنارت افتاده بود. دادش به من تا بدمش بهت. دیروز اومدم خونه‌ تون اما دیدم نیستی پس الان بهترین فرصته تا بهت برشگردونم.»

گردنبند را به سمتم می‌گیرد. آن را به آرامی ازش می‌گیرم. بند انگشتانم را مانند قابی به دورش می‌اندازم. هلال ماه نقره ای رنگ در میان آسمان دستان رنگ پریده‌ام، مانند همیشه درخشان نیست،انگار گردی از گرد و غبار رویش نشسته.آستینم را به آرامی رویش می‌کشم. قفلش را باز میکنم و زنجیرش را به دور گردنم هدایت میکنم. در حال کلنجار رفتن برای بستنش هستم که دو دست گرم زنجیر را از انگشتانم می‌گیرند. گرمی نفس لایت گردنم را قلقلک می‌دهد. از این نزدیکی راضی نیستم. قفل گردنبند را به راحتی در کسری از ثانیه می بندد. نفس حبس شده‌ام را بیرون می‌دهم.

با گونه هایی که خون شرم درونشان دویده می‌گویم:«ممنونم.» لبخند کوتاهی می‌زند و می‌گوید:«کاری نکردم.» سکوت میانمان طنین می اندازد. کلافه پایم را به زمین می‌کوبم.

- اوه راستی، اومده بودی اش رو ببینی؟

دستی به پیشانی‌ام میکشم «آره، همه جای قصر رو گشتم اما پیداش نکردم، کم کم داشتم فکر می‌کردم باید سیاهچاله رو هم بگردم!»
به شوخی‌ام می‌خندد « با دو قلو ها به قصر روستایی فرستادمش تا از آشوب اینجا یکم دور باشند.» سرم را به آرامی تکان می‌دهم. پس دیگر کاری در اینجا ندارم.

+ خب، من دیگه میرم.

تیرهٔ چشمانش را به روشنی چشمانم می‌دوزد.« ازت ممنونم که... باهام حرف زدی، بهش نیاز داشتم.» چشمانم را می‌‌دزدم و گوشهٔ لباسم را در دست می‌‌فشارم.« خوشحالم که برات کاری کردم، خداحافظ لایت.»

وقتی که از قصر بیرون می‌آیم، خورشید را در حال بستن چشمانش می‌یابم. انگار زمان زیادی را به سرگردانی در قصر گذرانده‌ام.راه خانه را در پیش می‌گیرم.چند دقیقه بعد به خانه می‌رسم و واردش می‌شوم. خانه در حال نواختن آهنگ سکوت است‌.متعجب صدا می‌زنم:«لونا؟» باز هم سکوت و سکوت.
پوزخندی می‌زنم و می‌گویم:« بازم خودتی و تنهاییات آرالیا!»

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


✩ 𝓣𝓱𝓮 𝓮𝓬𝓵𝓲𝓹𝓼𝓮𝓭 𝓢𝓾𝓷 ☽︎

لباس زرشکی رنگ و رورفته‌ام را از ته کمدم بیرون می‌کشم. انگشتان رنگ پریده‌ام روی تار و پود زمختش به حرکت در می‌آیند. تقریبا اولین لباسی است که بلونا برایم دوخته است. یادم می‌آید وقتی برای اولین بار آن را پوشیدم، آنقدر گشاد بود که می‌توانستم به راحتی آن را با لونا شریک شوم. به بلونا گفتم آن را نمی‌خواهم چون بزرگ است، او هم گولم زد و گفت قرار است اندازه‌ام شود، اما حتی حالا،بعد از گذشت چندین سال هنوز کمی برایم گشاد است.می‌پوشمش و کمربندش را طوری می‌بندم تا گشادی لباس دیده نشود. موهایم را شانه می‌زنم، از دو طرف میبافم و به بالای سرم می‌برم.به تصویر خودم در آینه نگاه میکنم.زیر چشمانم کمی گود هستند و لبم رنگ پریده.

تقریبا  نیم ساعت از رفتن لونا گذشته که از خانه بیرون می‌آیم. با به یاد آوردن سکای و سوال پیچ شدنم توسطش درباره لونا چشمانم را با حرص بر هم می‌فشارم. پسرهٔ فضول! سعی کردم دیگر برایم مهم نباشد و جایی که حدس می‌زدم لونا به آنجا رفته باشد را دو دستی تقدیمش کردم. اینکه لونا بعد از مدت ها کسی را پیدا کرده که به او اهمیت می‌دهد خیلی خوب است، افکار پوچ من مهم نیستند، هرگز نبودند و نخواهند بود!

راه قصر را در پیش می‌گیرم. بعد از درگیری‌ام با کالیبان، این اولین باری است که به قصر می‌روم. دلتنگ اش بودم و می‌خواستم حتی برای چند ساعت هم که شده از شر افکارم راحت شوم و وقتم را در دنیای کودکانهٔ اش بگذرانم. البته رفتن به قصر مصادف می‌شود با دیدن لایت. نمیدانم با حقایقی که به تازگی فهمیده‌ام چگونه باید رفتار کنم. اگر رفتاری مشکوک داشته باشم قطعا بوی خطر را حس می‌کند ومن هرگز این را نمی‌خواهم.سعی می‌کنم به افکارم مسلط شوم، اگرچه کار سختی است.

به قصر می‌رسم و وارد حیاطش می‌شوم. نگاهی به اطراف می‌اندازم تا شاید اش را ببینم، اما سرخورده نگاهم را بر می‌گردانم. قدم به درون قصر می‌گذارم و به دنبال خدمتکاری می‌گردم تا سراغ اش را ازش بگیرم، اما با تعجب درمی‌یابم که هیچ خدمتکاری در این بخش از قصر نیست. به بخش داخلی می‌روم تا شاید اش را در اتاقش پیدا کنم. نگهبان های بخش داخلی به راحتی اجازهٔ ورودم را صادر میکنند.فضای تاریکی در این بخش ساکن است.پرده ها همه کشیده شده‌ اند و با بی رحمی جلوی پرتو های نور خورشید قد علم کرده اند. سکوت سنگین و غیر منطقی ای وجود دارد. راهرو های پیچ در پیچ قصر را پشت سر می‌گذارم تا به در اتاق اش میرسم. چند تقهٔ کوتاه رویش می نشانم و بازش می‌کنم.

وارد می‌شوم و با اتاقی خالی از اش رو به رو می‌شوم. به آرامی صدا می‌زنم:«اش؟» سکوت پاسخم را می‌دهد. بیرون می‌آیم. پس یعنی کجاست؟ شاید در تالار موسیقی است! به یاد می آورم اش عاشق آلات مختلف موسیقی است و از به صدا در آوردن آنها لذت میبرد.
مشکل اینجاست که نمیدانم تالار موسیقی کجاست.

در راهرو های قصر مانند روحی سرگردان به دنبال یافتن تالار موسیقی چرخ می‌خورم که ناگهان در تقاطع یکی از آنها به لایت برخورد می‌کنم و نزدیک است هر دویمان را زمین بندازم، اما لایت تعادلش را حفظ میکند و با گرفتن شانه هایم همین کار را نیز برای من انجام می‌دهد. با عجله زبان در دهان می‌چرخانم و می‌گویم« اوه خدای من، متأسفم!» لبخند کمرنگی رو لبانش نقش می‌بندد « کی می‌خوای حواست رو جمع کنی؟» هالهٔ کمرنگ سیاه رنگی دور چشمانش را احاطه کرده. خستگی از سرتا پایش بیداد می‌کند. از دهانم می‌پرد«حالت خوبه؟»

انگشتان رنگ پریده‌اش را روی بینی قلمی‌اش می‌فشارد، آهی می‌کشد و نجوا می‌کند:« همه فکر می‌کنند خوبم، اما نیستم.» به آرامی میپپرسم:« اتفاقی افتاده؟» نگاه آبی رنگش را به چشمانم می‌دوزد« چند دقیقه وقت داری؟»
با اطمینان سرم را تکان می‌دهم. بعد از چند دقیقه بر روی مبل دو نفرۀ در اتاقش نشسته‌ایم. دامنم را جمع می‌کنم و می‌پرسم:« خب من سراپا گوشم.» این پا و آن پا کردنش را از گوشهٔ چشم به نظاره می‌نشینم، انگار مطمئن نیست باید حرفش را با من در میان بگذارد یا نه. با صدایی آرام و گرفته شروع به حرف زدن میپکند «پدرم به طور ناگهانی ای مریض شده... قصر به هم ریخته، همه چیز با هم قاطی شدن.»

انتظار این خبر تکان دهنده را نداشتم. پادشاه فردریک که سالم بود...از به کار بردن فعل بود تکانی کوچک می‌خورم. با تعجب حل شده در صدایم می‌پرسم:« اما چطوری ممکنه؟ پدرت که هیچ نشونه‌ای از بیماری نداشت؟» سرش را در دستانش فشار می‌دهد، بند انگشتانش به سفیدی می‌زنند.

- بیماری خیلی اتفاقی توی وجودش ریشه کرد، طبیب ها گفتند کاری نمیشه کرد باید... باید فقط منتظر بمونیم تا...


☾︎ 𝐜𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫 𝐟𝐨𝐮𝐫𝐭𝐞𝐞𝐧: 𝐟𝐚𝐥𝐥𝐞𝐧 𝐜𝐫𝐨𝐰𝐧
✩#chapter14

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


- 𝑰𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒃𝒂𝒄𝒌 𝒐𝒇 𝒎𝒚 𝒎𝒊𝒏𝒅
𝑰 𝒌𝒊𝒍𝒍𝒆𝒅 𝒚𝒐𝒖
𝑨𝒏𝒅 𝑰 𝒅𝒊𝒅𝒏'𝒕 𝒆𝒗𝒆𝒏 𝒓𝒆𝒈𝒓𝒆𝒕 𝒊𝒕
- 𝑰 𝒄𝒂𝒏'𝒕 𝒃𝒆𝒍𝒊𝒆𝒗𝒆 𝑰 𝒔𝒂𝒊𝒅 𝒊𝒕
𝒃𝒖𝒕 𝒊𝒕'𝒔 𝒕𝒓𝒖𝒆
- 𝑰 𝒉𝒂𝒕𝒆 𝒚𝒐𝒖

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge


من نیز به چشمان تاریکش خیره می‌شوم. آیا کای هم مانند آن کلاغک در آسمان دنبال ستاره مان می‌گردد؟

اشک‌هایم دوباره سرازیر می‌شوند. از این که آنقدر در برابر گریه نکردن ضعیفم از خودم متنفرم. اما ناگهان در هالۀ تاریکی‌ام فرو می‌روم و احساس پوچی می‌کنم.
احساس سبکی و همزمان سنگینی بر روی سینه‌ام ، نفسم را تنگ می‌کند. دستم را روی خاکی که قبرش را احاطه کرده می‌کشم و اشکال نامفهومی بر جای می‌گذارم ، شاید فقط تصور می‌کنم که نوازشش می‌کنم.
می‌خواهم با او حرف بزنم اما نمی‌توانم کلمات مناسب را پیدا کنم.
- فکر می‌کنم پروژه‌م داره خوب پیش می‌ره.

سکوت.

- به زودی همه چیو فاش می‌کنم...قول می‌دم.

سکوت.

- امروز دوباره خواب اون اتفاقو دیدم.

کمی مکث می‌کنم و ادامه می‌دهم.
-اما متفاوت تر. الان که فکر می‌کنم خیلی متفاوت تر...اما در کل مضمون همیشگی. روز بود و...تو...تو تونستی فرار کنی...اما از منم فرار کردی...کردی؟

حرف زدن با شخص خیالی که سال ها پیش مرده. جزو اولین علائم توهمه و کم کم به دیوانگی تبدیل میشه.

ذهنم آشفته می‌شود.
- من دیوونه نیستم!

دیوونه ها هیچوقت اعتراف نمی‌کنن که دیوونن و از اینکه دیوونه خطاب بشن متنفرن.

دستم در خاک مشت می‌شود و ناخن هایم کف سخت زمین را می‌خراشد.

صداهای ذهنم آنقدر بلندند که گوش هایم سوت می‌کشند و نمی‌توانم چیزی بشنوم. مانند یک صوت سفید...اما نه آرامش بخش بلکه آزاردهنده. دلم آشوب است ، می‌خواهم تمام احساساتم را بالا بیاورم. ای کاش نمی‌توانستم چیزی حس کنم. ای کاش می‌توانستم قلبم را از سینه در بیاورم و آن را در دستانم آنقدر فشار دهم تا از کار بیفتد.

به سینه‌ام چنگ می‌زنم و با کلافگی سرم را بین دستانم فشار می‌دهم.
- شاید باشم...چیش بده؟

ناگهان کلاغک قار قاری می‌کند و در آسمان اوج می‌گیرد.
قطره اشکی بر روی خاک خشک می‌ریزد و آرام در خاک نفوذ و پخش می‌شود. در فانتزی هایم جوانه‌ای از خاک سر در می‌آورد ، لبخند بی‌رمقی بر لبم می‌نشیند. به همانگونه قطره‌ای دیگر و دیگر و قطره های دیگر.

دستانم شل می‌شوند و خاک‌ها مانند باران از ابر دستانم پایین می‌ریزند. چیزی توجهم را جلب کرده...سنگ قبر کای کمی کج شده و ترک کوچک جدیدی برداشته که متوجه شدندش کمی دقت لازم دارد...

+لانا.

تنها دو نفر اغلب من را با این نام صدا می‌زنند سکای و کای...تعجبم را نشان نمی‌دهم و در حالی که به سنگ قبر کای خیره مانده‌ام با لحن بی‌روحی می‌پرسم:«تو اینجا چیکار می‌کنی؟»

+آرالیا گفت می‌تونم اینجا پیدات کنم.
نمی‌بینمش اما معلوم است که کمی حالش گرفته است.

چند ثانیه طولانی بعد بدون هیچ سخنی سپری می‌شود تا وقتیکه آن را در پشت درخت گیلاس حس می‌کنم که به آن تکیه می‌دهد. صدای نفس هایش را می‌توانم بشنوم که کمی تند می‌شود.

+ می‌خوام کای تو بشم.

نفسم در سینه حبس می‌شود.

+ اگه...اگه می‌تونه حالتو خوب کنه...من تلاشمو می‌کنم...اما من اون نیستم اون مرده...معذرت می‌خوام...

تا به حال کسی همچین چیزی را به من نگفته‌است. تا به حال کسی بغییر از لیا به من و احساساتم اهمیتی نداده. چون خود نیز نداده‌ام. سعی می‌کنم بغضم نشکند.
- مجبور نیستی همچین چیزایی بگی.

+ چرا هستم من...من متاسفم...کاشکی هیچکدوم از اون اتفاقا نمی‌افتاد...کاشکی می‌تونستم اونو بهت برگردونم ولی اون همون شب مرد...من متاسفم...

او مرا نمی‌بیند پس می‌گذارم اشکانم بر گونه‌ام بریزند. اما نمی‌توانم آن را در صدایم پنهان کنم.
- چرا انقدر عجیب حرف می‌زنی سکای...نیازی به عذرخواهی برای چیزی که به تو ربطی نداره نیست.

شنلم را سفت تر به دور خودم می‌پیچانم و خودم را بغل می‌کنم. بادی می‌وزد و سرمای صبح را کم کم به گرمای تابستان می‌سپارد.

+ گلای قشنگین. مطمئنم ازشون خوشش میومد.

سایه دستانش در حالی که دارد در نور طلایی آسمان می‌رقصند بر روی دستم می‌نشینند. دستم را کنار می‌کشم.

- تو هیچی درباره کای نمی‌دونی.

+ حق با توه...متاسفم.

- فقط بس کن سکای.

صدای بلند شدنش را می‌شنوم و اشکانم را با آستین کمی خاکی‌ام پاک می‌کنم. دستش را به سمتم می‌گیرد.
+ پس قبوله؟ می‌تونم کای باشم؟

چرا انقدر اصرار دارد؟ چرا؟!
نگاهم را به کرانه آسمان و طلوع می‌دهم. هیچ ایده‌ای ندارم که چطور و چرا تا اینجا برای من آمده. چرا باید اهمیت داشته باشم؟ او عجیب است.

- من می‌خوام سکای باشی ، خودت.
دستش را می‌گیرم و بلند می‌شوم.

سگرمه‌هایش در هم می‌روند و به فکر فرو می‌رود.
+ پس فقط مثل قبل کای صدام بزن.

لبخد کوچکی روی لبانم می‌نشیند.

✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩☾✩

- @nashnasspritofrevenge
- @sprit_of_revenge

20 last posts shown.

124

subscribers
Channel statistics