هدایت یه ترکیب عجیب داشت؛ هم دقت علمی فوق العاده هم روحیه شاعرانه و خیال پرداز.
یادداشتهاش پر از جزئیات مردم شناسی معماری و زبان شناسی بود اما داستان هاش پر از تخیل و وهم... یعنی هم واقعیت هم خیال با هم تو آثارش زندگی میکنه.

برخلاف اینکه همه فکر میکردند ایشون آدم افسرده ای هست که در انزوا هست که منجر به خودکشیشون هم شده ... اما در واقعیت ایشون در جمع های دوستانشون برعکس تصویری که ازشون داریم شوخ طبعی های تند و گاهی گزنده ای داشتن که نشون دهنده هوش اجتماعی این نویسنده بوده!

و اخرین نکته ای که خیلی جالبه اینجاست که از شهرت خوشش نمیومد نه عکس میداد نه مصاحبه می کرد. برای هدایت مهم تر از همه این بود که آثارش درست فهمیده بشه نه اینکه معروف بشه.