تبسم گذرا...


Channel's geo and language: USA, Persian
Category: Telegram


نوشتن‌های من...
بین شعر، موسیقی
و کتاب‌هایی که زندگی‌شون کردم🩷
لطفا بدون ذکر منبع کپی و اشتراک گذاری نداشته باشین :)

Related channels

Channel's geo and language
USA, Persian
Category
Telegram
Statistics
Posts filter


کیوت🥹🩵


اما آنجایی که از دست کسی دلگیر می‌شوی، ولی با وجود تمام رنجشی که در دلت نشسته، نمی‌خواهی ارتباطت با او به پایان برسد، حقیقتاً ارزشمند است...
به‌ویژه اگر این احساس، دوطرفه باشد.

درست در لحظه‌ای که گمان می‌کنی همه‌چیز به پایان رسیده است؛ همان لحظه‌ای که انگار آن فرد هیچ‌گاه وجودی در زندگی‌ات نداشته و دیگر نیز نخواهد داشت؛ زمانی که تمام بدی‌های او و حتی خودت را مرور می‌کنی و کورسوی امید نیز در دلت رو به خاموشی می‌رود...

اما ناگهان، در میان تمام آن افکار، با خود می‌اندیشی که شاید هنوز ارزش فرصتی دوباره را داشته باشد. پس تمام دلخوری‌ها را کنار می‌گذاری، از غرورت می‌گذری و دل به دریا می‌زنی...🌊
T.h
(درخواستی)✨


🌿🪷


هرگاه فریادت را نشنیدند
سکوت کن....
فریاد بیهوده جایز نیست 😴T.h


آهنگ های کردی واقعا جذابن🙌🏻🤍


و در ذهنت افکاری می پرورانی و گاهی...
ساعتها،روزها و سالها با آن زندگی میکنی🙂‍↕️


خیلی مهمه که آدما موقع عصبانیت چطور باهات برخورد می‌کنن...

حتی وقتی حالشون بده، وقتی انگار دنیا روی سرشون خراب شده، باز هم حواسشون باشه که چی بهت می‌گن. چشم‌هاشون رو به روی تو نبندن و تمام خشم و ناراحتی‌شون رو با بد و بیراه گفتن بهت خالی نکنن...

خیلی مهمه که در هر شرایطی براشون مهم باشی؛ طوری که مجبور نباشی مدام این اهمیت رو بهشون یادآوری کنی، یا بعد از هر بحث و ناراحتی، ساعت‌ها بشینی و به حرف‌هایی که شنیدی فکر کنی...

گاهی حتی باید بهشون بگی: «این منم! منی که روبه‌روی تو ایستادم، دشمنت نیستم؛ دوستتم، خواهرت، پارتنرت، رفیقت یا همون کسی که ادعا می‌کنی برات مهمه...»

اما اون حس امنیت، حتی وسط عصبانیت، مثل آب روی آتیشه؛ می‌تونه تمام خشم و دلخوری رو آروم کنه و حتی ساعت‌ها لبخند روی لبت نگه داره و حال خوب رو بهت هدیه بده. :)❤️‍🩹
T.h


😌❤️‍🩹


🫶🏻🙃


این آهنگ رو واقعا دوست دارم🙃


🩶🩷


به گوشه‌وکنار شهر می‌نگرم...

همه سر در گریبان خویش برده‌اند و در اعماق افکارشان قدم می‌زنند؛ انگار بیشتر از معاشرت با دیگران، زندگی را در میان افکار خود سپری می‌کنند...

پیرمردی در مغازه‌اش نشسته، بی‌آنکه مشتری‌ای از راه برسد؛ غرق در افکار خویش است. کمی آن‌طرف‌تر، جوانی آگهی فروش کلیه‌اش را به دیوار می‌چسباند...

انگار جریان زندگی خاموش شده است. غم، شهر را فرا گرفته؛ گویی گرد غم بر تمام کوچه‌ها و خیابان‌ها پاشیده‌اند.

در این میان، تنها می‌توان هندزفری را در گوش گذاشت، داریوش را پلی کرد و چشم‌ها را بر روی این دنیای غبارآلود بست...

با دیدن این جهان، اشک به چشمانم می‌نشیند؛ اما مانع فرود آمدنش می‌شوم. نه از آن رو که دردی ندارم، بلکه چون می‌دانم کاری از دستم برنمی‌آید. می‌دانم این درد، تنها در گوشه‌ای از شهر جا خوش نکرده؛ انگار به وجود همه رخنه کرده است...

و من، میان این‌همه درد، تنها می‌توانم نگاه کنم و سکوت کنم؛ با بغضی در گلو و اشکی که اجازه‌ی جاری شدن ندارد.📞
T.h


🤍🩶


ترکیب برنده : موزیک + بارون🤍


خانهٔ دوست کجاست؟
در فلق بود که پرسید سوار.
آسمان مکثی کرد.
رهگذر شاخهٔ نوری که به لب داشت
به تاریکی شن‌ها بخشید
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:
نرسیده به درخت،
کوچه‌باغی است که از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازهٔ پرهای صداقت آبی است.
می‌روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ،
سر به در می‌آرد،
پس به سمت گل تنهایی می‌پیچی،
دو قدم مانده به گل،
پای فوارهٔ جاوید اساطیر زمین می‌مانی
و تو را ترسی شفاف فرا می‌گیرد.
در صمیمیت سیال فضا، خش‌خشی می‌شنوی:
کودکی می‌بینی
رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانهٔ نور
و از او می‌پرسی
خانهٔ دوست کجاست؟
سهراب سپهری🍂


حال دلم خوب نیست...

حال دلم شبیه اون پول‌خُرده‌هاییه که هیچ‌وقت چیزی باهاشون خریده نشد؛
مثل اون وسیله‌ای که توی مغازه، تهِ تهِ قفسه‌ها جا مونده بود و خاک می‌خورد؛
مثل اون لباسی که خریدی و زودتر از چیزی که فکر می‌کردی برات کوچیک شد و انداختیش یه گوشه‌ی خونه...

شبیه وقتی که می‌خوای درِ ماست رو باز کنی و می‌ریزه روی لباست؛
وقتی به یه جلسه‌ی مهم دیر می‌رسی؛
بیسکوییت تهِ کیفت که خرد و خاکشیر شده؛
چایی‌ای که سرد شده؛
کفش سفیدی که لک سیاه گرفته؛
موهای فری که اتو کشیدی و درست همون موقع بارون می‌گیره...

نمی‌دونم، انگار حال دلم ترکیبی از همه‌ی این اتفاقای کوچیک و اعصاب‌خُردکنه؛
از چیزایی که شاید به‌تنهایی مهم نباشن، ولی وقتی کنار هم جمع می‌شن، میتونن آدم رو از پا درمیارن.

خلاصه بگم،
حال دلم خوب نیست. :)
T.h




🍃🐚


ولی اون حس امنیته خیلی مهمه...

اون حسی که کنار آدم‌ها، خودِ واقعیت باشی و بدونی قرار نیست قضاوت بشی، قرار نیست حست سرکوب بشه یا برای چیزی که هستی، مجبور به توضیح دادن باشی...

اون آدم‌های امن، مثل یه سرپناه می‌مونن توی روزهای بارونی، مثل یه بستنی توی گرمای تابستون، مثل یه چای یا قهوه وقتی خسته‌ای... آره، خلاصه که حال آدم رو جا میارن.

کنار اون‌ها می‌تونی به‌راحتی نیمه‌های پنهان روحت رو نشون بدی، از غم‌های وجودت بگی و حتی اگر هیچ حرفی نزنند؛ چون لازم نیست همیشه چیزی بگن یا راه‌حلی داشته باشن. همین که هستن، خودش قوت قلبه.

آدم‌های امن، امیدی توی دلت می‌کارن؛ امید به اینکه هنوز هم می‌شه بدون ترس، بدون نقاب و بدون پنهان کردن خودت، کنارشون بود...

و چه قشنگه که گاهی فقط فکر کردن به حضورشون، تبسمی روی دلت می‌نشونه. 🤍
T.h


آخی اینا جا موند🤦🏻‍♀😅

20 last posts shown.