من!
دیوارِ سفیدِ خانه ای متروکه...
آن خانه که چیزی نداشت تا بلندای قامتم از آن در برابر طمع انسان ها محافظت کند
خودم هم آنقدر سست شده بودم که لگدی مرا کافی باشد تا فرو بریزم و از من! منی که روزی به بلندای خود مفتخر بودم، مشتی خاک بماند و بس!
پس هدف از حضور من چه بود؟! نکند دیگر بر صحنه زندگی نقشی نداشتم و کارگردان مرا فراموش کرده باشد یا اصلا نباشد که مرا به یاد داشته باشد... نکند از آن صحنه، تنها گرد و خاکی باقی مانده و وسایلی زوار در رفته و بلا استفاده!
آه! چه غایت غمگینی...
نه، صبر کن! این نقش های تیره که نیمی از روز بر جسمم خانه میکنند چیست؟ روزها مهمان تنم هستند و شب میروند.
به گمانم همان سایه ایست که انسان ها از فرط گرما بدان پناه میبرند! آیا تن من تابلوی نقاشی آنهاست؟ چه اتفاق زیبایی! نقشی تازه! صحنه ای سفید! کارگردان هنوز زنده است...
دیوارِ سفیدِ خانه ای متروکه...
آن خانه که چیزی نداشت تا بلندای قامتم از آن در برابر طمع انسان ها محافظت کند
خودم هم آنقدر سست شده بودم که لگدی مرا کافی باشد تا فرو بریزم و از من! منی که روزی به بلندای خود مفتخر بودم، مشتی خاک بماند و بس!
پس هدف از حضور من چه بود؟! نکند دیگر بر صحنه زندگی نقشی نداشتم و کارگردان مرا فراموش کرده باشد یا اصلا نباشد که مرا به یاد داشته باشد... نکند از آن صحنه، تنها گرد و خاکی باقی مانده و وسایلی زوار در رفته و بلا استفاده!
آه! چه غایت غمگینی...
نه، صبر کن! این نقش های تیره که نیمی از روز بر جسمم خانه میکنند چیست؟ روزها مهمان تنم هستند و شب میروند.
به گمانم همان سایه ایست که انسان ها از فرط گرما بدان پناه میبرند! آیا تن من تابلوی نقاشی آنهاست؟ چه اتفاق زیبایی! نقشی تازه! صحنه ای سفید! کارگردان هنوز زنده است...