با تردید از نردبان این خاطرات کوچک بالا میرفت، به نظرش میرسید باید خیلی بالاتر برود تا به خودش برسد. در حال کشف کردن خودش بود. چشمهایش را بست و غرق شادی شد. چشم که باز میکرد هربار تکهای تازه از خودش را پیدا کرده بود. یک ارتباط، یک صدا، یک روز و یک تصویر. احوالش جوری بود که انگار تازه شروع به یادگیری کرده باشد و اسرار در مقابل چشمانش افشا میشدند. با این حساب بیستوپنج سال تمام را مثل آدمی کور زندگی کرده بود، بیآنکه خود و دنیا را بشناسد. اما یک روز معلوم شد که جهان آنطور هم که او با سادهدلی تصور کرده بود، ساده نبود...
-عصیان