امروز بچه رو دیدم بعد دو هفته(قراره پسرخالمو که عزیز دلمه و کیوت ترین موجود جهانه و بغلش پناهمه رو ازین به بعد بچه صدا بزنم) .آخ خدایا آخ خدایا آخ خدایا. انقد فشارش دادم انقد بوسش کردم انقد بوش کردم که هیچی. خدا تو گل این بچه نوزادای قبل یه سالگی ادکلنای فرشته هاشو شکونده. رو دستش جای آزمایش خونی که ازش گرفتن کبود بود و بغض کردم واسش. تهش مشخص شد بچه 3 تا دندون با هم در آورده و گریپاژ کرده بدنش. شبیه بچه دایناسورای تو کارتونا شده ، چار تا دندون نیش زده ی سفید ردیف بالا داره. لاغرررر شده بود و انگشتاش دیگه نقطه نقطه نداشت. تو اتاق بردم بخوابونمش و به اندازه ی تمام این دو هفته براش لالایی فی البداهه خوندم. دستتو که می گیری جلوش می زنه قدش به قول خودمون. همشم کلشو میاره جلو به کله آدم بزرگا هد می زنه بچه. وقتی از خواب پا میشه هرچی هنر بلده رو می کنه. یه دفه شروع می کنه به حرف زدن و دست زدن و سر تکون دادن. وقتی هم موقع رفتن از لای در آسانسوری که داره بسته میشه نگاش می کنی خدافزی و بای بای می کنه.
نباید مرد واسش؟
نباید مرد واسش؟