از تمام جهان طرد شده بود، فرشته ای با زیبایی وصف نشدنی، که روزی محبوب تمام خدایان زمین و آسمان شمرده میشد. در آسمان هفتم، فرشته ای به نام سونگمین روی به زندگی گشوده بود. او بسیار مورد توجه خدایان بزرگ واقع میشد، از سمت هر کسی برای کوچک ترین کار هایش برای استعداد های ذاتی فراوان حیرت انگیزی که داشت مورد تحسین قرار میگرفت. او.. درگیر احساس بسیار پیچیده ای به نام عشق شده بود. نه عشقی پاک، خام و ساده.. عشقی بی پایان به شیطانی که هر کسی را به خدمت و زانو زدن برای خود بر می گزید. به راستی، او مجنون آن پسر شده و خود را به پسر مو مشکی باخته بود. بال های مشکلی، چشمان نافذ چه بی شک روح هر کس را به هزاران تیکه تقسیم می کرد، و موهای مشکی و لخت پسرک، ابهت خاص و عجیبی به او میبخشیدند. چه شد که سونگمین قصه ی ما، قلبش را به جونگین؛ بزرگترین، سرد ترین و مخوف ترین شیطان آسمان ها باخت؟.. بال های سفید و طلایی زیبایش، کنون به رنگ قرمز خون و همچنین به تاریکی شب های سرد زمستان در آمده و اکنون از عشق بی پایانش به شیطان بزرگ، بال های بی نفص او، هرروز از عشق به شیطان بزرگ، دردناک تر و سیاه تر میگشت..