اوه آئه شین، چطور توانستی بدون حتی ذره ای شک و پشیمانی مرا در چشمان بی همتایی که مانند تک ستاره ای در آسمان به تماشا کننده اش چشمک میزند، مجذوب و غرق در خود کنی؟ چطور کاری کردی که این قلبم را وقتی روزی از سنگی سخت، بی احساس تر و خشک تر بود، با نور گرما بهش وجودت سرما ی آن را شفا بخشیدی و احساسات آشفته ی بی ارزش مرا به قلبم برگرداندی؟ باورم نمیشود که حتی نمیتونم ذره ای پشیمانی و ناراحتی در تو مشاهده کنم، مرا دیوانه و مجنون خود ساختی، کاری کردی که با هر نگاه خیره و سوزانت قلبم از گرمای تو به آتیش کشیده شود و حتی سریع تر از سرعت نور برای تو به تپش در آید؟ نمیدانم چطور، چرا ؛ و چگونه گرفتار عشقی چنین شدم، اما نمیخوام از آن دست بردارم، دلم میخواهد در درد این عشق گرفتار شوم. چون دوستت دارم، آئه شین زیبا و فروزان همیشگی من، معشوقه ی دست نیافتنی بیهمتا..