از اینکه همش از خودم انتظار دارم که خوب باشم، که کامل باشم، که دوست داشتنی باشم، که بی نقص باشم، که هیکل خوبی داشته باشم، که خوب آرایش کنم، که خوب ساز بزنم، خوب شنا کنم، خوب کار کنم، قهوههای خوبی بزنم، خوب گریه کنم، خوب بخندم، خوب نقاشی بکشم، خوب برقصم، دوست خوب و کاملی باشم، اگه آدم بدیم یه موقعهای خوب و بی نقص آدم بدی باشم، خسته شدم. به قول نیکا مگه حالا همیشه آدم باید کاراشو خوب و درست انجام بده؟