قراره خراب کنم؟
احتمالاً.
خب، این اولین باره که قلم به دست میگیرم تا بنویسم، پس احتمالا قراره یکم سخت باشه. آخه میدونی؟ من هیچ وقت انقدر از درون پر نبودم که دلم بخواد حرفام رو روی کاغذ بیارم. یکم زیادی برام غریبه. اینکه بخوام احساساتم رو در وصف کلمات بیان کنم.
جدیداً احساسات عجیبی دارم. به هر عطری واکنش نشون نمیدم. به هر نگاهی اهمیت نمیدم. به هر صدایی گوش نمیکنم، به هر شخصیتی توجه نمیکنم.
ولی، وقتی عطرش توی هوایی که نفس میکشم میپیچه، تمام وجودم به تکاپو میوفته.
ولی جدیداً غرق میشم،غرق میشم توی سیاهچالهٔ چشمهاش.
من به هر صدایی گوش نمیکنم، ولی وقتی صداش، خدای من صداش، وقتی عصب های گوشم، صداش رو تشخیص میدن، من فقط گوش میشم تا بتونم بیشتر اون صدایی رو که تا اعماق وجودم نفوذ میکنه رو به گوش بسپرم.
من به هر شخصی اهمیت نمیدم، ولی نمیتونم به اون توجه نکنم، اونی که از هر لحاظ بوسیدنیه. اونی که روحش زلاله، اونی که میشه حتی زیبایی و سفیدی رو در هالهٔ دورش دید.
این رو جا انداختم مثل اینکه؛
من دورش یه هاله میبینم، تناژ مختلف رنگ های روشن، این زیباییِ بیاندازهاش ، داره من رو به مرز نابودی میکشونه.
جدیداً ، ناخودآگاه میخوام نزدیکش باشم، دوست دارم عطرش رو بیشتر حس کنم. ولی من تا به حال چنین احساسی رو تجربه نکردم.
اون کی بود که با نگاهش،
خاکسترِ خاموشِ قلبم رو، دوباره به آتیش کشید؟!
من زیادی نابلدم، حتی نوشتنم هم نمیتونه وصفش کنه، نه احساساتم رو نه زیبایی وجودش رو.
نابلدم برای نوشتن از پناهِ روحم.