روزی هم میرسد که تو را از وجودم پاک کنم. خود را کشته تا فراموشت کنم. نمیدانم این سنگینی، این فشاری که استخوانهایم را خرد میکند، شیرهی غمِ دوری ِتوست یا بُرون رفتن عشقت. حتی نمیدانم چرا هنوز تو را از یاد نبردهام. معتقد بودی گذر زمان عشقت را از سرم بیرون میکند. معتقد بودی گذر زمان وابستگیام به تو را از بین میبرد. میدانی! من دلبسته بودم، به تو و آن ستارهی چشمانِ تاریکت. من وابسته بودم، به تو و آن لبخندِ محفوظِ صدایت. کجایی که بیایی و یک جرعه، یک جرعه از آن آغوشت مهمانم کنی؟
_خُمارِ آغوشِ تو