بعضی وقتها فکر میکنم کلمهها روی پوستم حرکت میکنن. میشن یه بخشی از من. یه تتوی نامرئی از تمام حروفی که همدیگهرو محکم بغل کردن و از مغزم سرچشمه میگیرن و روی کل وجودم مثل رود جاری میشن. نمیدونم. شاید به قول مامان زیادی غرق چیزهایی میشم که واقعی نیستن، ولی اگر منم واقعی نباشم چی؟ بالاخره یهروزی فقط یه مشت کلمه میشم. تنها تفاوت اینجاست که مثل رومن رولان، سالهای طولانی به زیست بعد از مرگم ادامه نمیدم و به فراموشی سپرده میشم؛ انعکاسی از تصویر دختری شکسته از گذشته، تنها برای زمانی مشخص.❄️❄️❄️