بعضی از آدما خیلی خوبن، خیلی ماهن.
همونایی که یادشون می مونه چی دوست داریم، حرفی میزنن که خوشمون میاد، هوامونو دارن، بغلشون همیشه بازه برامون، همونایی که می تونیم بهشون بگیم: فلانی من گند زدم، ما رو می‌دونن، خودمونو فهمیدن، خودِ واقعیمونو می شناسن، همونایی که میگن: اینو دیدم یاد تو افتادم، همونایی که سرزنشمون نمیکنن، همونایی که ساعت سه صبح میشه درد دل کرد باهاشون، همونایی که میخوان ما بخندیم، دلی برامون خوشحال میشن، همونایی که ازمون نظر می پرسن، همونایی که توی فکرشونیم، همونایی که چشماشون برامون برق میزنه، اهمیت میدن، همونا که پیششون خودِ خودمونیم.
همونا، دقیقا همون آدما رو باید نگه داشت.