صدای مغمومم به نگاهی که کم مانده بود با اشک به آتش کشیده شود اضافه شد و گفتم:
-ولی شما که خیلی دوستش دارین!
نگاه کوتاهی از صورتم گذراند و گفت:
-از کجا مطمئنی؟
-فقط من نیستم که مطمئنم. هر کسی حالتونو ببینه می فهمه که از دست دادنش چقدر واستون سخته.
-آره خب. سخته.
باز برگشت و نگاهم کرد.
-یادته بهت گفتم می خوان رویامو ازم بگیرن؟
آرام سرم را حرکت دادم و گفتم:
-یادمه. برای حفاظت ازش تلاش کردین؟
حرف زدن از این موضوع برایش سخت بود. این را دست هایی که روی صورتش نشستند و بعد از یک بار ماساژ دادن آن پایین افتادند، می گفت. سعی کرد حقارت را از صدایش دور کند و قوی تر از قبل ادامه دهد. هر چند که درونش غوغا بود.
-تلاش کردم. هر کاری که از دستم بر میومد کردم. از غرورم گذشتم از زندگیم گذشتم. حتی کاری کردم که آخرش نشستم و به خودم گفتم بی غیرت! اما نشد. نشد دیگه.
من هم با صدایی صاف و قوی تر از قبل گفتم:
-پس دیگه حرفی نمی مونه. شما تلاشتونو کردین و نشد. درسته؟
سرش را تکان داد و بعد از یک نفس عمیق با صدایی پر هوا و آرام گفت:
-کردم و نشد.
-می دونم که سخته. می دونم روزای غیر قابل تحملی رو می گذرونین اما چند ماه دیگه، وقتی که دردی که الان می کشین کمرنگ یا حتی عادت بشه، اونموقع به آرامش می رسین. دیگه هیچ چیزی نمی مونه که به خاطرش خودتونو سرزنش کنین. اگه همه ی تلاشتون رو کردین و با تمام وجودتون خواستین و نشد این دیگه تقصیر شما نیست. تقصیر تقدیر هم نیست، خودش تقدیره!
در حالی که لبش را می جوید، سرش را به طرفم چرخاند.
-متوجه منظورت نشدم.
-یعنی وقتی که واسه خودتون خوب خواستین و خوب محقق نشد یعنی پای خدا در میونه. خدا هم که هیچ وقت واسه بنده هاش بد نمی خواد!
آه کشید و گفت:
-نمی دونم. شاید حق با تو باشه. ولی من دیگه هیچ چیز واسه از دست دادن ندارم. اینکه چیزی واسه از دست دادن نداشته باشی درد نیست. اینکه چیزی برای به دست اوردن نداشته باشی درده! بی هدفی درده. انگار داری اکسیژنو حروم می کنی. انگار داری به زمین زیادی سخت می گیری که تحملت کنه. دارم خفه می شم. کم اوردم.
-چرا این حرفارو می زنین؟ شما هر روز و هر ساعت با حداقل کاری که همون شغلتون باشه دارین منجی جون آدما می شین.
-هیام.به وقت نویسندگی
-ولی شما که خیلی دوستش دارین!
نگاه کوتاهی از صورتم گذراند و گفت:
-از کجا مطمئنی؟
-فقط من نیستم که مطمئنم. هر کسی حالتونو ببینه می فهمه که از دست دادنش چقدر واستون سخته.
-آره خب. سخته.
باز برگشت و نگاهم کرد.
-یادته بهت گفتم می خوان رویامو ازم بگیرن؟
آرام سرم را حرکت دادم و گفتم:
-یادمه. برای حفاظت ازش تلاش کردین؟
حرف زدن از این موضوع برایش سخت بود. این را دست هایی که روی صورتش نشستند و بعد از یک بار ماساژ دادن آن پایین افتادند، می گفت. سعی کرد حقارت را از صدایش دور کند و قوی تر از قبل ادامه دهد. هر چند که درونش غوغا بود.
-تلاش کردم. هر کاری که از دستم بر میومد کردم. از غرورم گذشتم از زندگیم گذشتم. حتی کاری کردم که آخرش نشستم و به خودم گفتم بی غیرت! اما نشد. نشد دیگه.
من هم با صدایی صاف و قوی تر از قبل گفتم:
-پس دیگه حرفی نمی مونه. شما تلاشتونو کردین و نشد. درسته؟
سرش را تکان داد و بعد از یک نفس عمیق با صدایی پر هوا و آرام گفت:
-کردم و نشد.
-می دونم که سخته. می دونم روزای غیر قابل تحملی رو می گذرونین اما چند ماه دیگه، وقتی که دردی که الان می کشین کمرنگ یا حتی عادت بشه، اونموقع به آرامش می رسین. دیگه هیچ چیزی نمی مونه که به خاطرش خودتونو سرزنش کنین. اگه همه ی تلاشتون رو کردین و با تمام وجودتون خواستین و نشد این دیگه تقصیر شما نیست. تقصیر تقدیر هم نیست، خودش تقدیره!
در حالی که لبش را می جوید، سرش را به طرفم چرخاند.
-متوجه منظورت نشدم.
-یعنی وقتی که واسه خودتون خوب خواستین و خوب محقق نشد یعنی پای خدا در میونه. خدا هم که هیچ وقت واسه بنده هاش بد نمی خواد!
آه کشید و گفت:
-نمی دونم. شاید حق با تو باشه. ولی من دیگه هیچ چیز واسه از دست دادن ندارم. اینکه چیزی واسه از دست دادن نداشته باشی درد نیست. اینکه چیزی برای به دست اوردن نداشته باشی درده! بی هدفی درده. انگار داری اکسیژنو حروم می کنی. انگار داری به زمین زیادی سخت می گیری که تحملت کنه. دارم خفه می شم. کم اوردم.
-چرا این حرفارو می زنین؟ شما هر روز و هر ساعت با حداقل کاری که همون شغلتون باشه دارین منجی جون آدما می شین.
-هیام.به وقت نویسندگی