تناقضی نه چندان مقدس!

مدتی هست که دیگر فرشته ام، فرشته نیست.
یا...نمیدانم. شاید هیچوقت نبوده، شاید اولین بار است که میتوانم همانطور که هست ببینمش.
خودش میگفت زشت است، آینه هم و دوربین هم و در و همسایه و غریبه و آشنا هم. اما هیچوقت به نظرم زشت نیامد، نه این کافی نیست.

او در نگاهم زیبا نبود...نه ، او خود تعریف لعنتی زیبایی بود. او تمثیل زنده ای از زیبایی شناختی من بود، پوست نرم و روشنش، موهای شرابی اش، سایه ی مژه های بلند و شاپرک وار روی گونه اش. طوری که اندامش در بالاتنه و کمر و پایین تنه اش، سینوسی برجسته و باریک میشد. طوری که دستم درست در انحنای کمرش جا میگرفت و وقتی روی پاهایم مینشاندمش جیغ میکشید و قسمم میداد که نیندازمش. طوری که دست هایش داغ بود، پوستم را میسوزاند وقتی بازوهای عریانش را به دور گردنم می انداخت.

اما حالا...مدتی هست که دیگر بوسیدنی نیست.

دیگر دستانش پرستیدنی نبودند. انگشتانش یک طورهایی کوتاه به نظر می‌آمدند. دیگر عطر وانیل نمیداد، با آنکه هنوز صبح‌ها با پنکیک دوش میگرفت. دیگر برای صبحانه اش اشتها نداشتم، یا برای خودش.
خال روی پوستش به چشمم می‌آمد و بینی کمی پهنش هم. وقتی نزدیکم میشد، آغوشم برای جا دادنش باز نمیشد،
یا لب هایم برای قالب لب هایش شدن.
یا زبانم برای پیچیدن در مال او.

فرشته ای بود که هربار لمسش کردم و شکستمش، بال هایش کمی تیره تر شد. یک هاله از خاکستری به خود گرفت. و هربار، طیف خاکستری اش، از سفید به سیاه میل کرد.
تا جایی که حالا، وقتی به او مینگرم، دیگر او نیست. حسی شبیه نگاه کردن به آینه دارد.
و من از آینه ها متنفرم.

اما فقط همین نیست.
نه، روحش هم زشت شده. هنوز نه به اندازه من، اما معصومیتش از دست رفته. انگار دارد تلاش میکند چیزی باشد که نیست، نمیدانم، شاید برای اینکه جلوی آسیب بیشتر را بگیرد.
شاید دارد تلاش می‌کند مثل من باشد تا کمتر آزارش بدهم، و لعنتی...نمیخواهم خودم را در چشمانش ببیینم.

برای همین، دفعه بعد که از زشت بودنش نالید، سعی نکردم با تهدید منصرف و متقاعدش کنم.
نه، فقط سکوت کردم.
و دیدم که پیش چشمانم شکست.

فصل ۲ the last of us هم تموم شد.

سلایق نسل جوون واقعا نیاز به بازبینی جدی داره.