میدیدم که دیگر اشک ریختن فایده نداشت
حتی دیگر کوبیدن مشتم به دیوار
و چال و چوله انداختن روی دیوارهای اتاق تاریک و سردم باعث آزارم نمیشد!
میدیدم که دیگر خالی کردن خشمم روی دیگران آرامم نمیکرد
و باعث از بین رفتن دردم نمیشد!
بلکه بیشتر درد را تزریق میکرد.
پیش میآمد که چند روز با خود قهر میکردم
نه تنها خود
بلکه با دفتر و قلمم هم قهر بودم،با دیوارهای جاندار،لباس هایم،کتاب هایم،موسیقی هایم، با تو..
من حتی با تو هم قهر بودم اما هیچ وقت این را نفهمیدی
تنها چیزی که برایم باقی مانده بود بی حسی مطلق بود...!
حتی الان هم نمیدانم اسمش را چه بگذارم؛
بیحسی یا تنفر؟!
حتی دیگر کوبیدن مشتم به دیوار
و چال و چوله انداختن روی دیوارهای اتاق تاریک و سردم باعث آزارم نمیشد!
میدیدم که دیگر خالی کردن خشمم روی دیگران آرامم نمیکرد
و باعث از بین رفتن دردم نمیشد!
بلکه بیشتر درد را تزریق میکرد.
پیش میآمد که چند روز با خود قهر میکردم
نه تنها خود
بلکه با دفتر و قلمم هم قهر بودم،با دیوارهای جاندار،لباس هایم،کتاب هایم،موسیقی هایم، با تو..
من حتی با تو هم قهر بودم اما هیچ وقت این را نفهمیدی
تنها چیزی که برایم باقی مانده بود بی حسی مطلق بود...!
حتی الان هم نمیدانم اسمش را چه بگذارم؛
بیحسی یا تنفر؟!