انسان ها؛ احمق ترین اما ترسناک ترین موجودات جهان. آفرینش انسان برای رشد و زندگی سالم بود، اما چه شد؟ پشیمانی گریبان آفریننده را در همان لحظهٔ اول گرفت. وقتی آدم و حوا دل به وسوسه‌های رانده شده دادند، آنگه آفریدگار از آفرینش انسان نومید شد.
اما ما مانند نوزادان شیرخواری که نیاز به پستانی برای مکیدن و آغوشی برای آرامش دارند هستیم. پس ناچار به در آغوش گرفتن ما شد، و این گونه تصمیم به تربیت و آموزش موجودات پستی مانند ما شد.