نازنین‌مردی بود. فروتن و باسواد. دوستی واقعی و مهربان. با اینکه همیشه چندین قرارداد کتاب داشت و سرش شلوغ بود، قدم‌رنجه کرد و آمد دفتر نشر سده و قرار بود در آینده‌ی نزدیک کتابی پیشنهاد کند و همکاری کنیم. چند ساعتی پیشم ماند و کلی از ایده‌های نو و دانش و تجربه‌ی وسیعش را در اختیارم گذاشت. امروز صبح، نابهنگام، درگذشت. مجتبی عبدالله‌‌نژاد از آن‌هایی بود که نظیرشان کم است و فقدانش بی‌نهایت تلخ. خدایش بیامرزاد. به تنها فرزندش، آرش عزیز، تسلیت می‌گویم، و به خودمان و به نشر ایران، که دردانه‌ای را از دست دادیم.
@Virastaar